زمین ءِ زیبائی

نبشتہ کار: یاسر بلوچ

اے زمین مھروان،  راجپھاز ءُ دیوانگانی زمین اِنت، اے زمین ءِ زیبائی بنی آدم ءِ ارواہ ءَ تاھیر بکش اِیت۔ کسے کہ پہ زمین ءَ دیوانگ ءُ شیدا بوت گڑا  آئی ءِ کِر ءَ اَبید چہ زمین ءَ ھچ مانا نہ دار اِیت۔ اگاں یک برے کسے ءَ کہ زمین ءِ تابناکیں اِشک ءَ گْور جت منی ھیال ءَ پہ آئی ءَ واتری ءِ راہ پش نہ کپ اِیت۔ اے اِشک ءِ سپر ءَ رنگ ءُ ندارگانی ڈولداری دل ءَ بے کساسیں تاھیر بکش اَنت کہ ھما رنگ ءُ ندارگ یک مردمے ءِ گُمان ءَ نہ بیت۔ وھدے کہ کسے وتی زندمان ءَ اے ڈولداری ءَ گند اِیت، آئی دل ءِ بازیں واھگ ءُ دْریکّگ گوں ھمے ندارگاں بندوک بنت۔

زمین ءِ سر ءَ بُرز بالادیں کوھانی مھر ءُ وپا اے انچیں مھرے گوں زمین ءُ کوہ ءُ سبزگاں بیت کہ آ پہ ھیشی سرانی ندر کنگ ءَ ھم چک ءُ پد نہ بنت۔ ھما کوھانی تہ ءَ سبزگیں درچک ءُ کاھانی سبزگ ءُ ندارگ ءِ زیبائی کہ منی زمین اَبرم ءَ گواڑگ ءِ پُلّانی چادر مان پوش اِتگ ءُ سینگار اِتگ۔ بیگاہ ءِ ساھت ءَ گوات ءِ لھم لھمیں شیکَگ ھاک ءِ وشبو ءَ گوں زمین شیدائی ءَ اِمباز اِیت، بنی آدم ءِ ٹپّیگیں ارواہ ءَ تاھیر دنت۔

پد ءَ ھمے کوھانی میان ءَ ابرم ءِ رودینتگیں درچکانی سر ءَ جِنگُل ءُ آدگہ مرگانی لھم لھیں توار دل ءَ ھزاراں واھگ ءُ ارمان ودی کن اَنت۔ ھو ھمے زمین ءِ زیبائی اِنت کہ منی ارواہ ءَ تاھیر بکش اَنت۔

پد ءَ دیگر ءِ وھد ءَ گوں لھتیں دگہ زمین شیدائیاں ماں سُرمگیں بُٹانی سر ءَ بہ ننداں ءُ وتی میتگ ءِ ندارگ ءَ چاراں کہ مال ءُ دلوتانی توار ءِ گُوشاں کپگ، زھگانی لَیب ءُ گْوازی، جاک ءُ کوکار، اے دُرسیں ندارگ بنی آدم ءِ زند ءِ زیبائی ءُ گوں یاتانی پُتینکاں بندوک اَنت۔

ھمے رنگ ءَ وھدے کہ تھنا ننداں گُڑا گْوستگیں ندارگاں گیر کاراں، ھما ندارگانی گیر آرگ ءَ لُنٹانی سر ءَ پُر مھریں بچکندے ایر کپ اِیت ءُ پد ءَ ھمے بچکند مھر ءُ وپا ءِ دَرس ءَ دنت کہ آ دَرس بنی آدم ءَ گوں زمین شیداھاں ھمسپر کنت۔

ھو! آ منی بلوچستان اِنت کہ اے دُرسیں زیبائیانی تہ ءَ یک دگہ زیبائی یے، آئی ڈیھ پاسپانیں سرمچار اَنت کہ ابرم ءِ دُرسیں زیبائیانی تہ ءَ بے درور اَنت۔ ھو ھما سرمچار کہ پہ زمین ءِ اِشک ءَ درکپتگ ءُ وتی راہ ءَ جنز اِتگ اَنت، آ دانکہ وتی منزل ءَ سپر جنان اَنت۔

ھما سرمچار کہ لھتیں تیر ماں جابہ ءُ یک سی تیری یے (کلاشن کوف) ءُ چیزُکے توشگ زُرتگ پہ ابدی ھمے کوہ ءُ کَورانی پھازگ ءَ درکپتگ ءُ ندارگانی تہ ءَ ھوار کپتگ اَنت۔ کوہ وتی پناہ گاہ جوڑ کرتگ ءُ زند ءِ ھمک وشی، مھر ءُ دوستی زمین ءِ نام ءَ کرتگ اَنت۔

چہ ابرم ءَ پُرگنجیں سوگات کہ بنی آدم ءَ بکشاھگ بوتگ، گڑا آ بلوچستان ءِ سرزمین ءُ اے زمین مئے پھر ءُ شان اِنت۔ پہ اے زمین ءِ پھازداری ءَ گْواڑگ دْروشمیں ورنا ءُ جنکاں، پیرزال ءُ کماشاں وتی ھیشی ئیں سر داتگ اَنت، بلے وتی سوگات درآمدیں لُٹّ ءُ پُلانی دست ءَ نہ داتگ۔ سدکاں اے جُنز ءِ آسر ءُ برورد منی زیبائیں سرڈگار ءِ آجوئی بیت، ءُ اے توامیں دیمونی پہ زمین ءِ زیبائی ءُ آسودگیں آکبت ءَ۔