چلّ ءُ ھپتمی بھر:
نبشتہ کار: ھلیل بلوچ
آئی ءَ گْوشت: ”جوان اِنت تو ھمد ءَ تنادیں نیٹورک ءَ بہ گِر من رواں گِس ءَ نان زوراں کایاں گُڑا درکپیں۔“
ساکی ءِ کار چوناھیا ھمے دمگ ءَ اِت اَنت، من چارِت اے منی واستا آنگو کئیت گُڑا من گْوشت: ”راستے ساکی تو بُرو گِس ءَ من وَت رواں شَپ ءِ نان ءَ انشاءَاللہ من سنگتانی کِرّ ءَ سرباں۔“
ساکی درّائینت: ”نا بابا میرل ترا منی امانت کُرتگ، من چون ترا تھنکا بِلّ آں۔۔۔ بس گُڑا یل دئے نان ءَ رویں شَپ ءَ وتارا سر کنیں۔“
من زانت منی زدّ ءَ کار دات، من زوت زوت چاہ دان ءُ کوپ چنتا ءِ تہ ءَ کُرت اَنت ءُ پد ءَ ھُرجین ءِ تہ ءَ۔۔۔ ءُ درکپتیں۔ مگرب ءَ چہ پَد ما اوتاک ءِ چُرّ ءَ رس اِتیں، چُرّ ءِ دَپ ءَ وتی مُتر ایر کُرت ءُ سامان زُرت اَنت۔
من گْوشت: ”ھاں ساکی! باریں ھالاں بہ دئے ما رس اِت اِیں ناں۔“
ساکی ءَ کندگے جَت ءُ گْوشت: ”بس تئی زِدّاں مارا سر کُرت، بلے باریں سنگت ھمد ءَ اَنت یا ناں۔“
ما ھمے چُرّ زُرت اَت چیرا بالا روان اِت اِیں ءُ ھمے گپّانی تہ ءَ اِت اِیں کہ یکّے ءَ توار دات ”شُما کئے اِت؟“
ما وتی نام گِپت ءُ سنگت ءَ گوں دْرھبات بوت ایں، سنگت ءَ مئے سامان وتی بڈّ ءَ کُرت اَنت ءُ ما اوتاک ءَ شُت اِیں۔
نان ءَ پد آدگہ سنگت شُت اَنت پہ واب ءَ۔۔۔ من ءُ بارگ ءُ میرل جان ھمد ءَ نِشت تاں دیر دیوان کُرت ءُ پد ءَ وپت اِیں۔ آدگہ روچ ءَ ما درکپت اِیں دیم پہ البت ءِ نیمگ ءَ، شَپ ءَ ما کورکی ءَ داشت آدگہ روچ ءَ میرل ءُ یک سنگتے شُت اَنت البت ءِ چوکی اِش ریکی کُرت ءُ بیگاہ ءَ اتک اَنت۔ چوکی ءِ نکشہ اِش سنگتانی دیم ءَ ایر کُرت، سکّا نگیگیں جاگھے اَت کہ واتری ءَ مزنیں پٹّے دیم ءَ کپ اِیت۔۔۔ما جنگی شوربندی کُرت ءُ پد ءَ میرل جان وتی گْوشتانک دات ءُ گْوشت: ”دْرستاں چہ پیسر سر ءَ گوں پھر ءَ چِست کناں راج ءِ شھیداں سُھریں سلام پیش کن آں۔ اے شھیدانی ھون اَنت کہ مارا جُنزگ ءِ ھاتر ءَ ھمّت ءُ جوزگ دے اَنت۔ یک سَلامے پہ ھما ورناھاں کہ ساہ ءَ دست ءِ دِل ءَ کَن اَنت گوں دژمن ءَ دیم پہ دیم بنت۔
ھمبلاں!
انچو شُمارا مالُوم اِنت مئے ڈیھ گُلام اِنت ءُ ما گُلامی ءِ بِگیر ءَ جُھدے کنگ ءَ اِیں، مئے راج ءِ شھیدانی برکت ءَ مئے جُھد راجی جُنز ءِ دْروشم ءَ دیم ءَ اتکگ۔ ھمے جُنز ءِ تہ ءَ مئے بازیں سنگت ءُ ھمسپرے چہ ما سِستگ ءُ گِستا بوتگ کہ آھانی شھادت ءَ مارا مُھکم کُرتگ، ھمے وڑا بوت کَنت اے جنگ ءَ چہ ما کسّے شھید بہ بیت مئے ایمان اِنت کہ اے جنگ ءَ آؤکیں ورنا گیشتر گوں تْرندی ءَ دیم ءَ بارت۔
سنگتاں!
یک گَپّے وتی مجگ ءَ شرّی ءَ بہ نادین اِت کہ کسّے ءِ ساہ ءِ گِرگ پھر ءِ گپّے نہ اِنت، بلکین ءَ وتی راجی پجّار ءِ رکّینگ ءِ ھاتر ءَ مئے مجبوری اِنت۔ اگاں کسّے ءِ ساہ ءِ گرگ ءَ ما شوکے سرپد بہ باں گُڑا ھمے بدی مئے ارواہ ءَ گوں پیوست بنت ءُ مئے ءُ دُژمن ءِ میان ءَ ھِچ وڑیں تپاوتے پشت نہ کپ اِیت۔ مئے جنگ تھنا گوں دژمن ءَ نہ اِنت، بلکین ءَ گوں وتی جِند ءِ زِرد ءَ ھم مئے جنگ بہ بیت کہ یک جنگولے ءَ را وتی ءُ وتی تُپنگ ءِ داشت بہ بیت اگاں آ شُما بہ بہ اِت یا من وَت بہ باں۔“
میرل جان ءَ سکّ ءَ مزنیں جنگی گُشتانکے دات ءُ سنگتے موکل دات اَنت، ھرکس وتی وابجاھاں شُت۔ آدگہ روچ ءَ سُھب ءِ سر ءَ مھلّہ ما درکپت اِیں۔ شَپ ءِ وھد ءَ میرل ءُ آدگہ سنگت چوکی ءِ نزّیک ءَ شُت اَنت۔ من ءُ ساکی گوں اسنائپراں کُمکّ ءِ ھاتر ءَ پُشت ءِ کوھانی سر ءَ اِت ایں۔ شَپ ءَ میرل جان زیان پہ سلامتی وتی کار کُرت ءُ واتر مئے کِرّ ءَ پہ سلامتی سر بوت اَنت۔۔۔
روان اِنت۔۔۔
