اولی بھر:
نبشتہ کار: زراب دشی
بلوچسان آجوئی سَنگر ءِ کماش سنگت ڈاکٹر اللہ نِزر گوں وتی مُھکمیں سپاھیگاں روچ پہ روچ مُھکم بوان اِنت، سَنگر ءِ نِشتگیں ورنا بی ایل ایپ ءِ ھما سرمچاراں چہ سَبک زُرتگ کہ آھاں گَرم ءُ سرد یکیں شاھیم ءُ سَنگ ءُ تور کُت، گُڑا ورناھانی مُھکم بوَگ ھمپگِری زانشت جوڑ بوتگ۔ شھید اَبدلھک ءَ بہ گِر دانکہ شھید للین ءُ چِراگ ءَ دَرا اشانی کُربانیاں راج ءِ بَڈ ءِ بار سُبک کت ءُ گْوشت نوں آجوئی جِنگ دیم ءَ شُتگ، نوں جنگ ءَ وتی دیم مَٹ کُتگ، بلوچ راج وَ چُناھا مِرگ ایں بلے اگاں وتی نیم بُندگیں زِند ءَ پہ ورنائی بِندات بہ کنت گُڑا دُگنیا ءِ ھَر وڑیں پندلاں سرپد بیت۔ بی ایل ایپ تھنا یک نامے یک پجاّرے اِشی ءِ واھُند ما شُما اِیں، مارا شُمارا جنگ کنگی اِنت، جھُد کنگی اِنت کہ مئے گَل پہ شَریں نامے ءَ زانگ بہ بیت۔ ھما شھیدانی نام ءَ دوبر نوک بہ بیت، سَتاہ کرز اَنت ھما ورنا کہ آھاں ھچ لوٹ نیست، نہ سیم ءُ زَر ءِ نہ لَب ءُ ملَامے، اگاں لوٹے ھست آ آجوئی اِنت کہ ما درست پہ آجوئی ءَ اُمیتوار اِیں۔
من کُلیں بلوچ راج ءَ دَستبندی کناں کہ گِیش ءَ چہ گِیش جھد ءُ جنگ ءَ ھوار وتی زُبان ءَ بیھال مکن اِت، بلوچی کتاب بہ وانِت، بلوچی نِبشتہ بہ کن اِت، پرچا کہ جنگ تھنا آجوئی نہ گیپت، اگاں تئی زُبان زندگ مہ مان اِیت گُڑا تو ھم زندگ نہ مان اِت من آجوئی گَل ءِ کُلیں کار گُشاداں گْوشگ لوٹاں کہ شُما بلوچی نِبشتہ بِہ کن اِت، دُژمن ءِ زبان ءَ یل بہ کن اِت، کُلیں سرمچاراں اے گْوشگ لوٹاں شما اوتاکاں بلوچی کِتاب بہ وان اِت، دیوان ءُ مجلساں وتی شھدیں بلوچی ءَ اولی ءُ گڈی بہ کن اِت، پرچا کہ زُبان ھما گوھر کیمتیں مَڈی اِنت۔ اگاں تو زبان یل دات تئی جُھد، تئی جنگ ھچ مانا ندار اِیت، تنیگہ بازیں جُھدکارے اے سرپد نہ اِنت کہ آجوئی گَلاں بلوچی ءَ چی گْوش اَنت، چی ءَ کہ مئے زبان وانگجاھاں وانینگ بوگ ءَ نہ اِنت، بلے مارا وتی زبان وت پلگارگی اِنت۔
مرچی دُژمن ءَ مارا بازیں تَک ءُ پھنات ءَ بھر کُتگ، زِگر ءُ نماز بہ بیت یا کہ زُبان، دُود ءُ ربیدگ بہ بیت، مارا لوٹ اِیت کہ ما راج ءِ ورناھانی ستاہ ءَ سوت ءُ شئیرانی تہ ءَ بہ کن اِیں۔ بی ایل ایپ بزاں بلوچستان آجوئی سَنگر دُژمن ءَ اے کلوہ ءَ دنت کہ ترا چہ مئے ڈیھ ءَ در آئگ لوٹ ایت، اگاں نَہ گُڑا پَنجاپ ءِ تہ ءَ ما اتک ھم کن اِیں۔ تئی زھگ ءُ زالبولاں چُو پَس ءَ ھلار کنیں انچو کہ تو مئے مات ءُ گْوھاراں بے میار ءَ کُشگ ءُ بیگواہ کنگ ءَ ئے۔ من وتی راجی سرمچاراں اے گْوشاں نوں رسم ءُ دوداں شموش کہ شما بے اجکّھی پَنجاب ءِ تہ ءَ وتی پدائی ءُ راجی سپاھیگاں دیم بہ دے اِت، ھچ پَرک ءُ درک مکن اِت، چُک ءُ زالبول، پیر ءُ آجز، ورنا دُرستاں بہ کُش اِت، وھدے کہ پنجاپ ءِ مردم روانک کش اَنت دَگ ءُ شھدگ بند کناں بِلے دری ڈیھ اشاں گِند اَنت گُڑا آھاں سما بیت کہ بلوچ وتی زمین ءَ ھچ کس ءَ نَیل اِیت۔ پاکستان نوں زانت کہ بلوچ سرمچار پہ مِرگ ءَ نہ کُٹ اَنت، مات روچ پہ روچ سرمچارے پیداک کناں ءُ روچے سرمچارے سالونک کن اَنت۔
روان اِنت۔۔۔
