ابیتکیں بے ترا میتگ

نبشتہ کار: میرجان مراد

مات سازین (من واست ءَ مات ءِ بدل بُوتگ ) یک رندے آتک منی مات ءِ چاراگ ءُ دیدار ءَ، ھمد ءَ دو شپ ءَ گندُک کُرت پد ءَ گْوشت ئے من رواں بلے اے رندی میر ءَ وتی گوم ءَ بران، تئی آ زھگ ءَ نہ ونتگ ایشاں لازم براں گوں وانگ ءُ زانگ ءِ ھاتر ءَ۔ اے وھد ءَ منی اُمر کساس چار سال بیت، من گل کُرت ءُ گْوشت پیریں مات من کایاں گوں تو من ءَ بَر۔ من ءَ دست ءَ گپت ئے من ءُ پیریں مات رھادگ بوتیں۔ کور ءَ آدیم بوتاں ءءُ اتکاں ملان واستی گوٹ ءَ، آ وھد ءَ دگہ سواری نیست اَت، بس یکے بس ھست کہ ھمے لین ءَ روگ ءُ آھگ اِنت۔ بیگاہ ءِ وھد ءَ بس اتک ءُ سر بوت ، ما سوار بوت اِیں ءُ مئے سپر جُنزان دانکہ شپ ءِ کساس نو بج ءَ ما سر بوت اِیں گلیں داروکوچگ ءَ۔

شپ ءَ شام کُرت ءُ وپتاں پہ سلامتی سُھب ءِ سمین ءَ پاد کُرت ءُ چاھے وارت، گُد گورا کُرتاں، دست ءِ گپت من دیم پہ مکتب ءَ۔ آ وھد ءَ اُستاد شھید الی جان مکتب ءِ ماسٹر ات، شھید الی جان مھروان ءُ  راجدوستیں مردمے ات۔ وھدے آئی پیریں مات دیست کندگے جت ءُ گْوشت ئے ماس ھیر اِنت ؟

ھمد ءَ وش آتک بوت، چہ وش آتک ءَ رند پیریں مات ءَ گْوشت من وتی نواسگ آؤرتگ تئی گور ءَ وانگ ءِ واستا، نام ءَ داکلے کن۔ اُستاد کندگے جَت ءُ گْوشت شر وانگ ءُ زانگ سکیں شریں چیزّے ، بائدیں بہ وان اِیت ءُ شر بہ بیت،

بے وانگ مئے کوم چے سرپد بیت۔

مئے وانگ چہ ھمد ءَ بندات بوت ، گوں زھگاں ھوار بوتاں ءُ پیش ءَ چوشیں مُچّی ءُ زھگ نہ دیستگ اَت، بس ایوک ءَ نشتگ ءُ پَریشان اِت آں۔ یک ءُ دو روچ ءَ پد ھپتگے کپّے گْوست گُڑا سک وش پیداک اَت، سُھب ءَ مھلہ گوں زھگاں کایاں وانگ ءَ پد ءَ چُٹّی کناں ءُ واتر رواں گس ءَ، اے وھد ءِ زندگی سک وش اَت۔

انچو ماہ ءُ سال روان اِتاں کہ پد ءَ پیشیم  ءَ رند ما مسیت ءَ شُت اِیں پہ جُز ءِ وانگ ءَ، چہ مسیت ءَ جُز ءِ وانگ کہ ھلاس بوت گُڑا ما پہ سیل ءُ گردگ ءَ مُلک ءَ کوچگاں شُت اِیں کہ آیانی نِدارگ سکا زیبا اَت۔ ءُ پیریں مات ءَ را دو بُز ھست اَت کہ کدی کاھے بوچے چار اِت ءُ آؤرت کہ پسی شیر چاھے وارت مُردم۔ھمے وڑ ءَ میتگ مردم سکیں مھروانیں مردم اِتاں، گپّ ءُ تران، دیوان ءُ مجلس سک وش اَت، وھد دیم ءَ جُنزان اَت۔

اُمر انچو مزن بوان کہ مردم ءَ گوں اے وشیاں ھچ ھبر نہ کپت ءُ پنچ سال ما داروکوچگ ءِ مکتب ءَ اُستاد شھید اَلی جان ءِ گور ءَ پاس کُرت ءُ گْوازینت۔

دیم پہ شش ءَ ما ھائی سکول کوھڑو ءَ اتک اِیں ءُ داکلہ زُرت ءُ وانگ ءَ بندات کُرت۔ ما کہ اِد ءَ اتک اِیں وانگ شرّیں وڑے ءَ ھست اَت۔ آوھد ءَ جاہ ء آھو ءَ تہ ءَ کوھڑو پہ وانگ ءُ زانگ ءَ سکا جوان اَت۔

سُھب ءَ مھلہ در بیا چہ داروکوچگ ءَ دانکہ کوھڑو ءَ بیا سنگتانی دیوان ءُ مجلس، گپ ءُ تران، مزاک ءُ مشکرائی سکا یات کاینت ءُ آ وھد ھم سکا وش ءُ بے کساس یات بیت۔ پد ءَ سُھب ءِ سمین ءَ شوانگ گوں وتی پس ءَ یلہ، دِھکاناں گوک گون ءَ چڑینگانی توار، اَبرم ءِ زیبائی ءَ تانسر کوچگ ءُ  دمگ وشنود ءُ دل شادمانی کُتگ اَت۔ پد ءَ مئے وانگ ھمے رنگ ءَ جُنزان، ماہ ءُ سال پہ وشی روان، من ھچبر نہ زانتگ کہ من ءَ وتی جند ءِ مات ءُ پت ھست، پرچا کہ پیریں مات ءَ مارا وتی زھگ ءَ چہ دوست داشتگ۔ مدام شریں پنت ءُ نسّیت داتگ، میتگ ءَ ھمک بچکاں گوں مہ گردے، مارا کہ وھدے گردگی بوتگ ما ھمے دُروگ بستگ ما رَو اِیں ارمان اِلائی بکش ءِ گْور ءَ وش نیوز ءَ چار اِین ءُ پد ءَ زوت کا اِیں بلے زوت زوگ نہ بوتگ، ءُ آ انگہ واب نہ بوتگ کہ من داں کد واتر کناں، انچو مھر بکشاتگ کہ آئی ءِ مھراں ما کدی ءُ ھچ رنگ ءَ شموشت نہ کن اِیں، پرچا کہ آئی ءَ مارا یک نوکیں زندے بکشاتگ۔ اگاں پیریں مات ءَ مارا اے راہ پیش مہ داشتیں مرچی پہ راستی من چار لبز نِبشتہ کنگ ءِ لائک نہ بوتگ اِتاں ءُ تو میرجان ءَ مراد ءِ پجّار داتگ۔

وھدے کہ 2014 ءَ منی دہ (میٹرک) ءِ چکّاس بوت ءُ من پارگ بوتاں، گُڑا دیم ءَ وانگ ھمے گریبی ءِ سواب ءَ نہ بوت ءُ من واتر وتی مات ءُ پت ءِ ھند ءَ اتک آں۔ من کہ واتر وتی میتگ ءَ اتکاں، گْوش ئے میتگ من ءَ ورگ اَِت ءُ ھچ وش بوگ ءَ نہ اَت، نہ اِد ءَ من ءَ دوستیں سنگتے ھست اَت ناں کہ پیریں مات گندگ بنت، پمیشکا من ءَ پیریں مات سکا گیر آھگ اَت۔ دومی من ءَ مھروانیں سنگتانی گیراں انچو مانپتاتگ اَت کہ چہ اندر ءَ ابیتک ءَ تھنا، سکا پُرشتگ ءُ بے تاھیر اِتاں، پرچا کہ اُود ءَ من وتی کسانی ءُ ورنائی ھم گْوازینتگ۔ پد ءَ من وتی مھروانیں بیلے ھست اَت کہ آئی یات ءُ گیر گْوش ئے چو آزمان ءَ منی سر ءَ کپگ اَت۔ گوں ھمے جیڑگاں تھنا نشتگ ءُ ملور۔ مات کئیت ءُ جُست کنت ابّا ترا چے اِنت کہ تو چو ملور ءُ پریشان گندگ پیدک ئے؟ گپ ءُ ترانی نہ ئے، باریں ترا چے بوتگ بے بلاہ؟ من بچگندگے جت گْوشت ماتی من ءَ ھچ نہ اِنت، منی مات پریشان، منی مستریں برات دبئی ءَ گُڑا پون کنت میر ءَ وڑے بہ کن، ویزایے بہ کش کہ اِد ءَ کار ءُ روز گار  نیست۔ وھدے سالے ءَ رند کہ منی ویزہ اتک من دیم پہ سلامتی دبئی ءَ سر بوتاں ءُ پد ءَ ایوکی ءَ مھروانیں ھمبلانی، وتی جند مردمانی یات ءُ گیر گنتر کاینت۔ آ وھد ءَ پون ءُ موبائل ءِ نیٹورک دمگ ءَ نیست اَت، آ وھد ءَ بس پی ٹی سی ایل ءُ لوپ ھست اَت کہ جاھے جاھے کار اِش کُرت، گپّ ءُ تران ھمے رنگ ءَ جُنزان۔ چہ دیراں پد وھدے بدّیں ھالے اتک ءُ رست کہ میر مھروان ءِ سانگ بوتگ، گُڑا من چہ اندر ءَ زیات پُرشتاں ءُ جاھے درمُلکی ءِ بازیں گم، پد ءَ اے ھال کہ سر بوت چٹ گمیگ بوت آں۔

وھدے دو سال ءَ پد من واتر کُرت دیم پہ ھنکین ءَ شُتاں دوبر ھما میتگ ءَ، آ وشی، آ سنگت دْرا شُتگ اِتاں ءُ مھروان ءِ ھم سور بوتگ اَت، میتگ سرجم ءَ ابیتک ءُ ناوشی ھر گْور ءَ تالان اَت۔ آئی ھمے دوھیں شئیر ءِ بند انگت دل ءَ یات آں کہ گْوشت ئے؛

”تو گُشت دور روئے گار بہ بئے

زند ءِ وشیاں چِہ زبھر بہ بئے“

تو اگاں میتگ یل کُرتگ، من انگہ کایاں کہ پیریں ماتے ھست آئی ءَ چاران ءُ میتگ ءَ دیدارے کن آں، بلے

نوں مارا پیریں مات ءَ یل کُرتگ

پہ کجام اُمیت ءَ میتگ ءَ بئیتیں میر