آ سک گل ءُ شادان اَت

 نبشتہ کار: زریپ زھیریگ

آئی ءَ را وتی لوگ ءُ جاگہ، وتی لوگواجہ سکا دوست اِت اَنت۔ ھمروچ کہ آئی ءِ لوگواجہ چہ لوگ ءَ ڈنّ بہ شُتیں پہ کارے ءِ شوھاز ءَ، گُڑا آ سرجمیں روچ ءَ ماں لوگ ءِ پیشگاہ ءَ نِشتگ ءُ آئی ءِ راہ ءَ چارگ ءَ اَت۔ چہ شُد ءُ تُن ءَ ھم کپتگ اَت، بلے لُنکھے نان ءُ گلاسے آپ ھم آئی ءِ گُٹ ءَ نہ شُت۔ آ سرجمیں روچ ءَ ھمے جیڑگ ءَ اَت کہ باریں منی لوگواجہ ءَ نان وارتگ، آئی ءَ را باریں سردیں گلاسے آپ رستگ اگاں اِنّا، اے تبد ءُ لِوار ءَ گوں تُنّی ئیں دپ ءُ شُدیگیں لاپ ءَ زھمت کشّگ ءَ اِنت منی ءُ منی چُکانی واستا، پمیشکا آئی ءَ وتی سُبارگ ءِ نان ماں پرزونگ ءَ بست ءُ گِس ءِ دیم ءَ ٹَنگ اِت دانکہ شپ ءَ لوگوجہ بئیت گوں وتی لوگواجہ ءَ ھور نان وَرین، ءُ

آئی ھمروچگیں کار ھمیش اَت۔

 وھد ھمے وڑ ءَ گْوازان اَت کہ یک روچے سُھب ءِ سر ءَ آئی ءِ لوگواجہ چہ واب ءَ پاد اَتک، آئی ءَ زوت زوت ءَ شُت ءُ چاہ ءِ پیالگے آؤرت ءُ وتی لوگواجہ ءِ دیم ءَ ایر کُت ءُ آئی ءِ پُچانی اِستِری کنگ ءَ لَگ اِت کہ مرچی من وتی لوگواجہ ءَ را گْوشاں کہ تو مرچی پہ کار ءِ شوھاز ءَ مرو، مرچی لوگ ءَ بہ نِند ءُ دمے بہ کش کہ یک من آرت ماں گوالگ ءِ بُن ءَ پشت کپتگ سُبارگ ءُ شام ءَ بس بنت۔ آئی ءِ دپ ءَ چہ اے ھبر در نیاتکگ اَت کہ آئی ءِ لوگواجہ ءَ گْوشت:  ”بانُک مرچی من دُوریں سپرے ءَ اِرادہ کُتگ، بہ گِندے من پدی واتر مہ بہ آں۔“

گوں اِے ھبر ءِ اِش کنگ ءَ گْوش ئے آئی ءِ دست ءَ چہ آئی ءِ زندگی پُلگ بوت،

آ داں دمانے ءِ بے تواری ءَ پد۔۔۔۔۔۔۔۔وتی سریگ ءِ لمب زُرت ءُ ارسانی پھک کنگ ءَ لگ اِت ءُ گْوشت ئے: ”تو کہ روئے گُڑا من ءَ ءُ اِے وتی کودکیں چُکّاں کئی باھوٹ کن ئے؟ تو چو نہ زان ئے کہ من ءَ یک ساھتے بے تو نہ بیت، تو ھمروچ کہ پہ کارے ءِ شوھاز ءَ دَر کپتگ ئے تئی لاڑُوکیں جنِکُک ءَ یکوئی من ءَ جُست کُتگ ”امّا ابا کدیں کئیت“، من ھمروچ تسلّا داتگ ءُ گْوشتگ کہ تئی ابّا شپ ءَ کئیت پرتو گب ءُ منگلینک کار اِیت، ھمے ودار ءَ بیتگ ءُ یکوئی جُستے کُتگ ”امّا روچ کدیں شپ بیت منی ابّا ءَ دیر کُت“، من ءُ تئی لاڑیں جنّک سُھب ءُ بیگہ تئی ودار ءَ بیتگیں۔“

آئی ءِ لوگواجہ آئرا چارگ ءُ آئی ءِ گپاں گوشدارگ ءَ اَت، ھمے مْیان ءَ دوبر آئی چمانی ارس دَراَتک اَنت ءُ گُنگ ءُ بے توار بوت۔ چرے نِدارگ ءَ پد آئی ءِ لوگواجہ ءَ پسّو دات ءُ گْوشت: ”بانُک من وَ زاناں کہ ترا ءُ منی لاڑیں جنک ءَ را بے من نہ بیت، من ءَ ھم بے تو، بے وتی لاڑیں جنّک ءَ یک روچے وش نہ بیت، بلے من مجبوراں کہ ترا ءُ گوں کُدکیں زھگاں یل بہ کنان ءُ چہ لوگ ءَ دور بہ بہ آں۔ من زاناں کہ لوگ ءِ یل کنگ گران اِنت، چہ چُکاں جُتا بوَگ آسانیں گپّے نہ اِنت، بلے ما گُلام اِیں ءُ مئے زمیں آچ ما پُلگ بیتگ۔ اِد ءَ دگہ ھزاراں مات ءُ گْوھار ھست کہ آ سرجمیں زند ءَ پہ ودار گْوازینگ ءَ اَنت، ماتانی تاسُکیں بچّ، گْوھارانی لاڑُکیں براس زالماں مان زنداناں بندیگ کُتگ اَنت، ھزاراں زال جنوزام ءُ ھزاراں چُک چورہ، من پمیشکا چہ لوگ ءَ درکپگ لوٹ آں۔ نی منی دل لوٹ اِیت کہ بہ رواں ءُ کوھاں وتی سنگر بہ کن آں،  دانکہ گُڈّی تیر ءَ گوں بدواہ ءَ جنگ کن آں پہ تئی ننگ ءُ ماتیں سرزمین ءِ رکینگ ءَ، اگاں من سوبین بوتاں ءُ واتر اَتکاں، گُڑا پہ ترا اَلم آجوئی ءِ مِستاگ ءَ کاران ءُ ترا دوبر بانور کن آں۔“

آئی ءَ وتی تُپنگ ماں کوپگ ءَ کُت ءُ در کپت، نی آئی ءِ ودار بلکیں یک روچے ءِ ودار  نہ بوت، نی آ سالانی ودار ءَ نِشتگ ءُ راہ چارگ ءَ اَت کہ کد منی لوگواجہ کئیت ءُ من ءَ مساگ گیت۔ بس آئی اُمر انچوش گْوازان اَت کہ یک روچے ناگتی آئی ءَ را یکے ءَ گوں ھبکّھیں آوازے ءَ گْوشت: ”بانُک اُو بانُک! من انچوش اِش کُتگ کہ تئی لوگواجہ ماں آجوئی ءِ جنگ ءَ گوں دُژمن ءَ دیم پہ دیی جنگ دیان ءَ شھید بیتگ۔“

آئی ءَ کہ اے ھبر اِش کُت ءُ گْوش ئے ساھے چہ جان ءَ دَراَتک ءُ بالاد ھُشکیں کُنٹے بوت ءُ چمانی ارساں جیگ مِسّینت، نی چہ آئی ءَ سالانی ودار ھم پُلگ بیتگ اَت۔ نی آ بس تھنا گون لوگواجہ ءِ یات ءُ تْرانگاں زند گْوازینگ ءَ اَت،

یک شپے آ وپتگ اَت ءُ لوگ ءِ دَروازگ ءَ سک ءَ توار کُت، دو سَے لگت ءَ چہ پد دَروازگ ءِ کڑّی چہ بُن ءَ دَر اَتک ھشت ءُ دہ مردُم دبوکہ اَت۔ آیاں لوگ ءِ توکا دَور کُت، آئی ءَ را ماں سر ءِ موداں گیپت ءُ گِران کُت ءُ بُرت ماں زندان ءِ توکا تاروکیں کوٹی ءِ باھوٹ کُت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔