ڈیھ ءِ مُریدیں میرل

چلّ ءُ ششمی بھر

نبشتہ کار: ھلیل بلوچ

سُھب ءِ سرا مھلہ من سَما کُرت چاراں میرل کُرّ اِنت، من کمبل میرل ءِ سر ءَ دَور دات ءُ وَت ڈنّ ءَ آسے بالینت ءُ چاہ جوڑ کُرت۔ من چاہ ورگ ءَ اِتاں کہ ناگا ھم اتک، منی ءُ ناگا ءِ گپّاں میرل ھم سَما کُرت چہ کونڈ ءَ ڈنّ ءَ اتک۔ ما چاہ وارت ءُ مُتر ءِ نیمگ ءَ رھادگ بوت اِیں، ھمے شَم ءِ سر ءَ میرل چہ ناگا جُست کُرت: ”نیٹورک کُج ءَ کار کنت، من سنگتانی ھال ءَ گراں کجام نیمگ ءَ اَنت؟“

ھمے شَم ءِ راستیں کش ءَ نیٹورک ھست اَت، میرل ھال ھوال ءَ لگّ اِت تنادیں من ءُ ناگا مُتر ءِ کرّا شُتیں۔ آئی ءَ مُتر ءِ گْوات کشّ اِت اَنت ءُ مُتر روشن کُرت

من گْوشت: ”کمّو ودار کن میرل کئیت گوم ءَ نہ بیت، من ءُ میرل زی وساں وس کُرتگ دو مردُم ءِ کارے نہ اِنت۔“

ناگا گْوشت: ”من تھنکا ھمد ءَ چہ مُتر گْوازینتگ۔“

من چہ پُشت ءَ کمّو دکّہ دات مُتر چہ ھمے گٹّ ءَ درآتک پد ءَ من ھمد ءَ اُوشتاتگ اِتاں کہ آئی ءَ چٹ مُتر شَم ءِ سر ءَ بُرت ءُ اُوشتات۔ من ءُ میرل دوئیں ھیران اِتیں کہ ایشی چون کشّ اِت، بلے ھَیر ما مُتر گْوات کُرت ءُ ناگا ءَ را رُکست کُت ءُ درآتک اِیں۔ میرل سنگتانی ھال گِپتگ اَت، ما چہ گوربرات ءَ دوسئے ءِ نیمگ ءَ شُت اِیں کہ اُستاد مُرید گوں لھتیں سنگت ءَ ھمود ءَ اَت۔ سئے روچ ما ھمود ءَ داشت، شھید ساکی ءِ گِس نزّیک اَت آئی ءَ شرّ مئے ھزمت کُرت۔ پد ءَ میرل جان ءُ اُستاد مُرید گوں آدگہ سنگتاں شورّ ءِ نیمگ ءَ شُت اَنت ءُ میرل جان من ءَ گْوشت ”تو ھمد ءَ ساکی ءِ کِرّ ءَ بہ بہ ئے ساکی کارے ءِ گْوشتگ شُما ھما کار ءَ بہ کن اِت ءُ پد ءَ بیا اِت۔“

من ھمد ءَ دہ روچ ءَ داں نشت آں بلے مئے کار برابر نہ کپگ ءَ اَت، من سکّا بور اِت آں کہ ساکی اینگو آنگو شُت پہ کار ءِ برابر کنگ ءَ من تھنکا چُرّے ءِ تہ ءَ نشتگ اِت آں، برے موبائل ءِ تہ ءَ کتاب وانت ءُ برے تامُر چار اِت بلے روچ انگہ مزن اِتاں کہ من سکّ ءَ بے تاھیر بوت آں۔ دومی نیمگ ءَ سنگتاں ھال دات کہ میرل لھتیں سنگت زُرتگ ءُ دژمن ءِ بُنجلانی سر ءَ آس گْوارگ ءَ اِنت۔ برے بچار تازینہ ءِ جنگ ءِ ھال چاگِردی رسانکدراں ترّگ ءَ اِنت برے لجّے ءُ شوھاپ برے پتکن ءِ جنگ ءِ ھال، اے ھال گیشتر من ءَ بے تاھیر کنگ ءَ اِت اَنت۔ دِل ءَ گْوشت من ھم ھمود ءَ ساڑی بہ بوتین آں گُڑا یک روچے من ساکی ءَ را گْوشت: ”تو گِس ءَ بُگُش لھتیں نان پچ اَنت من ءُ تو چاہ دانے زوراں کار ءِ نیمگ ءَ رواں، اگاں برابر کَپت کنان ئِے نہ بوت مارا مُتر گون اِنت واتر کائیں۔“

ساکی ءَ ھَو کُرت ءُ شُت نان جوڑ کنائینت پیشیم ءِ وھد ءَ من ءُ ساکی درکپتیں دیگر ءِ وھد ءَ ما کار ءِ جاگہ ءَ سر اِتیں۔ اے بیگاہ ما پہ ودار شَپ کُرت ءُ دومی روچ ءَ داں پیشیم ءَ ما ودار کُرت، بلے ھِچ پہ ھِچ۔ ساکی وترا لس مردُم ءِ وڑ ءَ کُرت ءُ شُت، ھمے دمگ ءِ یک مردُمے ءَ چہ جُست ءُ پُرس کُرت ءُ آتک۔ من جُست کُت: ”ھالاں بہ دئے باریں؟“

ساکی ءَ پسّو دات: ”من ھال گِپت، مئے کار پرے زوت ءَ برابر نہ کپ اِیت، بس نوں بُرو آں دگہ برے کایاں۔“

ما چہ سنگر ءَ ایرکپت اِیں ءُ مُتر ءِ کِرّ ءَ آتک اِیں، ھمد ءَ آپے ھست اَت ما وتی کلّی آپ کُرت اَنت ءُ واتر بوت اِیں۔ گْونڈیں دوسئے ءِ شَم ءَ کہ رس اِتیں من گْوشت: ”کمّو بدار ئِے من نیٹورکے گْراں بلکیں میرل لائن ءَ بہ بیت۔“

ساکی گْوشت: ”گِس ءَ رویں چاھے وریں، ھمود ءَ نزّیک ءَ نیٹورکے ھست شَپ ءَ من ءُ تو نیٹورک ءِ سر ءَ رویں وپسیں، شَپ ءَ الّم سنگت نیٹورک ءَ کاینت۔“

من گْوش:ت ”آپ مارا گون اِنت تنادیں تو چاھے جوڑ کن، من کمّو نیٹورکے گْراں، موسُم ھم ساپ اِنت من کمّو نوشکل جان ءِ شھر ءَ دورگِندے کناں، دل ءَ وش کناں۔“

ما ھمد ءَ داشت، ساکی گوں چاہ دان ءُ آس ءَ دلگوش بوت من نیٹ پچ کُرت چاراں شہ سنگتاں کسّے لائن ءَ نہ انت۔ واکی ٹاکی ءِ سر ءَ من گھنٹی دات ءُ توار جَت، بلے بے تواری اَت۔ ساکی ءَ چاہ تیار کُرت ءُ آؤرت منی کِرّ ءَ نشت، گْوشت ئِے: ”من ترا گْوشت اے وھد ءَ کسّ لائن ءَ نہ بیت۔“

من پسّو نہ دات گوں موبائل ءَ دلگوش بوت آں، دیر ءُ زیرے ءَ واکی ٹاکی ءَ گھنٹی دات چاراں بارگ جان اِنت مُلّا ابراھیم ءَ توار جنگ ءَ اِنت، من ءَ مالُوم نہ اَت کہ بارگ جان میرل ءِ گَشت ءَ گون اِنت۔ من سوج کُرت ”ماما ءِ ھالاں بہ دئے ھال ھوال اِش کُرتہ نا کہ کجام نیمگ ءَ اَنت۔“

بارگ پسّو دات: ”ماما ھمد ءَ گوم ءَ اِنت۔“

من گْوشت: ”بُگُش ئِے مئے کار نہ بوتہ گُڑا من کُج ءَ بیا آں۔“

دمانے ءَ پَد بارگ پسّو دات: ”ماما گْوشگ ءَ اِنت ما سلیپنگ بیگ والا جاگہ ءَ اِیں، باندا ھم تئی واستا ھمد ءَ ودار کنیں۔“

ساکی سوج کُرت: ”اے کُجام جاگہ اِنت؟“

من گْوشت: ”اے مھمدی ءِ جھل ءِ اِنجیر ءَ گْوشگ ءَ اِنت۔“

ساکی گْوشت: ”جوان اِنت شہ گوربْرات ءَ نزّیک اِنت من سُھب ءَ ترا رسین آں۔“

مئے راہ چوناھیا ھمیش اَت، پہ سنگتاں ھم من سکّ ءَ باز زھیر کُرت اَت، من چار اِت ھمد ءَ بداراں شَپ پہ بیمسرکی گْوز اِیت۔ من گْوشت: ”نا بابا! نوں رواں اے نزّیک اِنت مگرب ءَ من تو سر باں، ھمے شَم من ءَ سکّ توریت نوں ایر کَپ سُھب ءَ پد ءَ بالا بہ ئے۔“

روان اِنت۔۔۔