مھروانیں ھمبلے اَت

نبشتہ کار: مئاز بلوچ

آجوئی ءِ جھد ءُ سپر ءِ میان ءَ ھمک رنگیں کارست گندے، بلے ھمک جھدکار ءِ وتی یک تب ءُ میلے بیت۔ ھمے میان ءَ یک روچے استاد سنجر ھال کُرت ءُ گْوشت کہ: ”شما وتارا جاڑیگ کن اِت سنگت شمارا دست گر اَنت۔“

 من گْوشت جی شر ما ھم  وت ءَ گیگ ءُ گور کتگ اَت، پد ءَ یک روچے استاد ءَ ھال کت کہ: ”سنگت اتکگ اَت۔“

 پد ءَ استاد ءَ مارا ڈس ءُ نشان دات، ما وت ءَ ھمود ءَ سر کت۔ ما وداریگ اِت اِیں کہ چاراں دو سنگت  پیداک اِنت، لاگر بالاد ءُ تمردیں کاکا شھید رھمت اِنت کہ انساپئر توپکے بڈّ ءَ اِت ئے۔ سلام ءُ دْروت ءَ پد ما شت اِیں جاگھے اندیم کُرت ءُ نشت دیوان کُرت۔ پد ءَ مڈّی لاگ ءَ لڈّ اِت ءُ رھادگ بوت، تھاری اَت، ھمے میان ءَ سپر کنان ءُ جنزان اَتیں۔ ھمے میان ءَ سنگتے ءَ درّائینت کہ دیمتر ءَ آپ سرے ءَ داریں، گُڑا کاکا ءَ گْوشت: ”جی شر سھب ءَ گڑا درکپ اِیں۔۔۔“

 ھیر! شپ نوں وتی گُڈی پاس ءَ سر اَت، لاگانی بار ایر کرت اَنت۔ ھرکس پہ وت ءَ وابجاہ ٹھینگ ءَ اَت، ما ھمد ءَ نرمیں سِکے وتی گندل کُرت ءَ چادر وتارا پِردات۔ چم آزمان ءَ اِتاں ءُ استال چارگ ءَ اِت آں، جیڑگانی جُھلیں زر ءَ دور کتگ اَت کہ ھمے میان کمیں واب کپت آں۔ وھد سما کت چاراں نوکی بامسار  وتی برانزاں کوھانی شم ءَ کشان ءُ مرگانی توار پیداک اَت، کَوراں چہ آپ تچگ اتاں، اجب  رنگیں ندارگے اَت کہ منی چماں سھرا بوگ ءَ اَت۔ پد سنگت چہ وتی وابجاھاں پاد اتکاں، ارزبندے ءَ پد ما وتی مڈّی لاگ ءَ لڈّ اِت ءُ رھادگ بوت اِیں، کاکا گپ جنان ءُ روان اِتیں۔

ما وھدے کہ اوتاک ءَ سر بوت اِیں گیشتر نزیکی ءُ ھر وھد دیوان ءُ کاکا بچکندگ ءَ اَت، سکا مھروان ءُ سنگینیں سنگتے اَت۔ دائم مارا سر ءُ سوج کُت، کاکا ایمانداریں سرمچارے اَت، پد ما دیم پہ وتی سنگتانی اوتاک ءَ رپت اِیں۔ چیزّے روچ ءَ رند مئے نیمگ ءَ کماش ءَ گْوشت کہ تو سنگتاں زور پلاں جاگہ آں، سنگت کاینت گڑا کماش رکست کُرت پہ وتی سپر ءَ رھادگ بوت دانکہ سنگتانی جاگہ ءَ سر بوت، بلے سنگتاں ھال کُرت کہ مروچی آیگ نہ بیت باندا کائیں ما پد ءَ رھادگ بوت اِیں ءُ دیمتر ءَ شُت ایں جاگھے داشت۔ ھمود ءَ وپتیں ءُ سھب ءَ روچ ءِ درآیگ ءَ پیسر پاد اتکیں گڑا سنگتے ءَ شھر ءَ گونڈلے ءِ گور ءَ پون کرت لھتیں نان پہ ما آؤرت، نان زرتاں ءُ ساھگے ءَ دم سارت کرت دانکہ سنگت بیا انت۔ نوں مگرب بوتگ اَت، سنگتاں واک ٹاکی ءَ ھال کت کہ ما پیداک ایں، پسو ءَ گْوشگ بوت کہ شر، ما ھمے وادر ءَ کُل ءِ سنگت واب کپت ایں کہ چاراں سنگتے آواز دیگ ءَ انت کہ کاکا، بلے آ واب کپتگ ات۔ پد ءَ سنگتے ءَ درّائینت کاکا ترا چون انت بھتاور، اے وڑ ءَ اشپاک تئی دست ءَ گپت ءُ ترا بارت۔کاکا ءَ ھمد ءَ کندگے جت ءُ گْوشت: ”گُھ وارتگ اشپاک ءَ کہ من ءَ بارت ھاھاھاھا۔“

ھمد ءَ ما کاکا کست کرت ءُ دیم پہ وتی سپر ءَ جنز ات ایں، ھمے میان ءَ وھد جنزان ا بلے دیدار نہ بوت، کدی کدی  ھال اھوال نہ بوت۔ یک روچے سنگت چہ سپر ءَ اتکگ ات، دْروت ءُ دْرھباتی ءَ پد سنگتاں مارا تئی شھیدی ءِ ھال دات کہ نمیران بوتگ ئے۔ اے ساھت ءَ سک پدرد بوت آں، بلے پد ءَ ھم مردم جیڑگ ءَ کپ ایت کہ زمین وت وتی بچاں گیچن کنت ءُ پد ءَ وتی بچاں گوں وت پیوست کنت۔  گُڈسر ءَ تئی گیر پیداک انت کہ تو ھمے لالا ما نوں زانگ ءَ کہ زندگی چی انت، زند چہ پیم گوازینگ بیت، ھو آ سرپد ات۔ آ چہ اَدارُکی زند ءَ در کپتگ ات پہ گلامی ءِ سانکلانی پروش دیگ ءِ ھاتر ءَ گَھگیری ءِ راہ گیچن کرتگ ات دانکہ گوں ایمانداری وتی پرز پیلو کُت۔ وتارا راجدپتر ءِ تاکاں ابدمان کت، گُڈسر ءَ آئی مات آئی نمیرانی ءِ سر ءَ پھر بندگ ءَ ات، آئی مانش ءِ سر ءَ نشتگ ات کہ منی بچ پہ زمین ءَ سالونک بوتگ، ھو تئی مھکیں مات ھمت ءُ توکل ءَ سد سلام انت۔

رکست اَپ ھواریں کاکا جان