نبشتہ کار: اے ایم بلوچ
منی نز ءَ مھر انسان ءِ دل ءِ زیباتریں جاور اِنت۔ وھدے انسان چہ دل ءَ گوں کسے ءَ دوست دارگ بندات کنت گڑا آئی ءِ دگنیا بدل بیت۔ ھر ساھت، آ مردم ءِ ھیال، آئی ءِ نام ھر نماز ءُ تگواھانی تہ ءَ، ءُ ھر وشّی گوں آئی ءَ بندوک اِنت۔ وھدے اِے مھر ایوک ءَ گوں یک دلی ءَ بندوک بہ بیت گڑا آئی ءَ یک نیمگی مھر گوش اَنت۔
یک نیمگی مھر ھما مارشت (اِھساس) اِنت کہ گوں گالاں بیان کنگ ءَ آسان نہ اِنت۔ اِے مھر ءِ تہ ءَ یک مردمے وتی مھروان ءَ گوں دل ءُ جان ءَ دوست دار اِیت بلے بوت کنت دومی مردم چہ اِے مارشت ءَ سرپد مہ بیت ءُ یاکہ آئی ءِ دل ءَ پہ ھمائی ءَ مھر نیست۔ اِے گپّ ءِ ھواری ءَ ھما مردم کہ مھر کنت وتی دل ءَ وتی ھمے مارشتاں بے تواری ءَ ماں دل ءَ دار اِیت۔ اِے وڑیں مھر ءُ مھر ءِ تہ ءَ باز وھد ءَ وتی مھروان ءِ وشّیاں وتی وشّی لیک اِیت۔ بہ گند ئے باز وھد ءَ آ وتی مھر ءِ درشانی ءَ ھِجبر کت نہ کنت پرچا کہ آ ترس اِیت کہ چہ آئی ءِ درشان ءَ مھروان زھر بوت کنت یا آیانی سیادی ءَ ھِچّ وڑیں بدلی یے آتک نہ کنت۔ آ تھنا چہ دور ءَ وتی مھروان ءِ سوبمندی، وش ءُ وشھالی ءِ ھاتر ءَ دست ءَ بُرز بارت ءُ دوا کنت۔ یک نیمگی مھر مردم ءَ بازیں چیزے سکین ءَ دنت۔ توری اے مھر ءِ تہ ءَ درد ءُ اندوہ ھست بلے اِے درد مردم ءَ مُدام چہ اندر ءَ مُھکم کنت۔ برے برے ھمے بے تواری ءِ مھر انسان ءِ کِرد ءَ گیش کنت ءُ زند ءِ راستیانی سرپد بُوگ ءِ بودناکی ءَ دنت۔
بہ گند ئے لھتیں مردم یک نیمگی مھر ءَ یک بے سوبیں مھرے گوش اَنت بلے اناں راستی ءَ یک نیمگی مھر ھم مھر ءِ یک راستیں دروشمے۔ کسے ءَ بے وسیں وڑے ءَ دوست دارگ، آئی ءِ وشّی ءِ ھاتر ءَ دوا کنگ ءُ بدل ءَ ھِچّ چیز ءِ اُمیت نہ دارگ مزنیں جزبگے۔ ءُ اِے مھر انسان ءِ دل ءِ راستی ءُ بیسہ ءُ سِتک ءَ پدّر کنت۔
البت مردم ءِ زندگی ءَ برے برے یکے کئیت کہ بے تواریں ءَ آئی ءِ دل ءَ جاگہ جوڑ کنت۔ آ مردم ھر پِکر، ھر دوا ءُ ھر وشھالی ءِ بھَرے جوڑ بیت۔ بلے ھر مھر ءِ کسہ سرجم نہ بیت۔ لھتیں مھر ھم ھست کہ ایوک ءَ یک دلی ءَ ودی بنت ءُ اود ءَ ھاموشی ءَ زندگ بنت۔ یک نیمگی مھر کنوکیں مردم وتی جزبگاں دل ءِ تہ ءَ کلّ کن اَنت۔ ءُ آ چہ دور ءَ وتی مھروان ءِ پہ یک دمانے ءِ گندگ ءَ وشھال بیت۔ ءُ چہ آئی ءِ چمّاں ارس شلان شلان ءَ رچ اَنت، آئی ءِ یک بچکندگے پہ آئی ءَ سرجمیں دگنیا ءِ جوڑ بیت۔ بلے اِے وشّی ءِ پُشت ءَ یک بے تواریں دردے ھم ھست چے ءَ کہ آ زان اَنت کہ بوت کنت آئی ءِ مھر ھِجبر منّگ مہ بیت۔
ناں اِے مھر ءِ تہ ءَ گِلگے ھست ءُ ناں کہ زور ءُ مجبوری یے۔ بس بے تواری ءِ دوا اِنت کہ آ مردم پہ وتی مھروان ءَ لوٹ اِیت کہ مُدام وش ءُ سوبین بہ بات۔ اگاں آ وشّی گوں دگرے ءَ ھم بہ بیت۔ اِے یک نیمگی مھر ءِ کربانی اِنت۔
گیشتر مردم گوش اَنت کہ یک نیمگی مھر نزوری اِنت بلے راستی ءَ اِے دل ءِ مستریں تاکت ءُ زور اِنت۔ چے ءَ کہ کسے ءَ گوں دل ءِ جُھلانکی ءَ مھر کنگ ءُ بدل ءَ ھِچّ شہ ءِ اُوست نہ کنگ آسان نہ اِنت۔ اِے کار ءَ مزنیں دلے ءُ بازیں ھاٹیگ ءُ سبرے لوٹ اِیٹ۔ یک نیمگی مھر مردم ءَ زند ءَ بازیں درسے دنت۔
مھر یک انچیں مارشتے کہ ھرکس ءَ بوت کنت۔ البت راستیں مھر کدی نہ رس اِیت، سد ءَ چہ دہ دہ درسد موہ (چانس) ھست بلے نود درسد موہ نیست۔ گڈی ءَ من ھمے گوشگ لوٹاں کہ یک نیمگی مھر ھما کسہ اِنت کہ باز گوشگ نہ بیت بلکیں مُدام دل ءِ بے تواریں کُنڈے ءَ نشتگ۔ اگاں چِہ اِے مھر سرجم نہ اِنت بلے اِیشی ءِ مارشت ءُ یات داں زند ءَ گوں مردم ءَ مان اَنت۔
