ڈیھ ءِ مُریدیں میرل

سی ءُ ھشتمی بھر:

نبشتہ کار: ھلیل بلوچ

ھمے شیپ ءَ سکّ ءَ مارا بزّگ کُرت۔ جاگھے کسانیں چمّگے ھست اَت، ما شَپ ءَ ھمے چمّگ ءَ داشت۔ روچ ءِ نان گون اِت اَنت ما چاہ ءُ نان وارت ءُ وپت اِیں۔ آدگہ روچ ءَ ما شرّیں پندے بُرّ اِت ءُ چٹّوک ءِ شیپ ءَ اتک اِیں یک روچے ھمد ءَ داشت۔ ھمے شیپ ءِ جھل ءَ لھتیں گِس ھم ھست اَت، گُڑا آدگہ روچ ءَ میرل جان شُت ھمے مردُمانی گِندگ ءَ واتری ءَ شرّ پزّوریں تْروشتے گون اِت ئِے۔ ما ھمد ءَ گوں ساھدار ءَ سر ما سر اِت اِیں کہ مُترے چہ شیپ ءِ بُرزی نیمگ ءَ اتک، ما ھمے مُتری ھال ھوال کُرت کہ چہ گِدر ءِ نیمگ ءَ پیداک اَت۔ گِندگ ءَ سکّ ءَ تکڑائیں مردُمے زاھِر بوت، گُڑا میرل جان ھمیشی ءَ را زرّ دات کہ چہ اولمرک ءَ مئے واستا راشن بیار۔ اے مرد ھما سُھب ءِ مردُم شُت کہ شُت، داں بیگاہ ءَ گِندگ نہ بوت۔ ما سکّ ءَ تکانسر بوت اِیں کہ چو مہ بیت گوں وت ءَ دُژمنی لشکر ءَ بیار اِیت، مئے ھال ءَ مہ دنت، بلے میرل جان پُراُمیت اَت۔
ھمے مْیان ءَ مجید ءَ درّائینت ءُ گْوشت: ”تو اڑے کوچگی ھرکسے گِندئے بھیسہ کن ئے، زرّ ئِے دست ءَ دئے کہ مئے واستا راشن بیار، باریں چونیں مردُمے۔“
میرل ءَ پسّو دات: ”مئے راج ھمیش اِنت، مارا ھمیشانی سر ءَ بھیسہ کنگی اِنت، ھمے مردُم مروچی راشن ءُ سامان کار اِیت باندا روچ ءَ سرمچاراں راہ ءُ آپے نِشان دنت، ھمیشی پُشپد جُھد ءِ ھمراہ بنت۔ ما اِد ءَ سپر کنگ ءَ اِیں آؤکیں وھد ءَ سرمچار ھمد ءَ ھنکین کن اَنت، کم چہ کم مارا مالُوم بیت اِد ءَ چونیں مردُم اَنت، تھنا وتی شیواری ءَ بہ کنیں بسّ اِنت۔“

رولہ ءِ زردی کوھانی دلبند ءَ کپگ ءَ اِت اَنت، سنگتاں پیسلہ کُرت کہ وتی جاگہ ءَ بدل کنیں، تھنا دو سنگت کوھی ٹُلّے ءَ ودار کنت۔ ما وتی سامان ھرّانی سر ءَ بار جت اَنت ءُ نوک درکپتگ اِتاِیں کہ گاٹ ءَ توار جَت: ”مُترے پیداک اِنت۔“
آدگہ سنگت گوں ھرّاں شُت اَنت من ءُ میرل جان واتر چٹّوک ءِ تہ ءَ اتک اِیں۔ ھمے مُتری اتک، مئے سامانے گون اِت اَنت، دگہ بازیں سامانے چہ وت ءَ ھم گِپتگ اِت ئِے۔ مُرگ ءِ گوشت ءُ ٹماٹر ھم چہ وت ءَ گِپتگ اِت ئِے، میرل جان ھال کُرت کہ تو دیر کُرتگ؟ گوشت ئِے: ”منی مُتر پینچر بوتگ، پمیشکا من ءَ دیر بوتگ۔“
میرل جان دگہ زرّ دات کہ تو سامان باز گِپتگ مئے زرّ کم بوتگ اَنت، بلے سوھوئیں بلوچے اَت چہ گپّانے زانگ بوت کہ مھمان جلّیں مردُم ئِے۔ گْوشت ئِے: ”اے شُمئے مھمانی اَنت، دِل گْوش اِیت شُما منی ھنکین ءَ بیاتین اِت کہ من شُمئے ھات ءَ ساھدارے بہ کُشتیں، بلے راھگْوزی اِت ھمے واستا منی دل ءَ نہ منّ اِتگ کہ شُما ھورک ءَ چہ من سرگْوز بہ بہ اِت۔“

ما مرد ءَ را موکل دات، گاٹ ءِ دوئیں سنگت ھم جھل ءَ اتک اَنت۔ ما سامان وتی سر ءَ بھر کُرت اَنت ءُ چاربڈّی کُرت درکپت ایں، کانیان ءِ شیپ ءِ تہ ءَ ما سنگت رسینت اَنت، مارا مالُوم نہ اَت کہ کجام جاگہ ءَ آپ ھست ءُ کُجام جاگہ ءَ راہ درکپ اِیت، گُڑا ٹکّری ءَ بُزانی پَد چاراِت ءُ اندازگ جَت کہ ھمے نزّیک ءَ آپ ءُ ھنکینے بیت۔ میرل جان گْوشت: ”گُڑا ھمے آپ ءَ شَپ ءَ داریں، ھمے مھلوک ءَ چہ راہ ءِ ھم جُست ءَ کنیں ءُ سُھب ءَ درکپیں۔“
ھمے شیپ ءَ کمّو جھل آپے ھست اَت، ما ھمود ءَ وتی سامان لائینت اَنت۔
میرل ءُ ٹکّری ھنکین ءِ نیمگ ءَ شُت اَنت کہ چہ ما پُشتی نیمگ ءِ چُرّ ءِ گْواش دیم ءَ کوٹی اِت اَنت۔ ما آدگہ سنگت کسّے ءَ آپ آؤرت کسّے ءَ دار کسّے ءَ چاہ جوڑ کُرت۔۔۔ ما نوک چاہ ورگ ءَ اِتیں ٹکّری ءُ میرل واتر آھت اَنت من جُست کُت ”ناں کہ کسّ نیست اَت؟“ ٹکّری پسّو دات ”ھست اَت“
میرل درّائینت: ”ایشانی بوَگ نہ بوَگ ءِ مانا یکّے، چوشیں جاندُزّیں مردُم من زندگی ءَ نہ دیستگ۔ ما چٹ ھما کوٹی ءِ دپ ءَ شُتگ توار داتگ انگہ ڈنّ ءَ در نہ کپتگ اَنت، تھنا ھمے گْوشتگ اِش بیا اِت، ما تہ ءَ شُتگ اِیں سئے مردُم آس ءِ کش ءَ نشتگ مئے دیم ءَ انگہ پاد نیاتگ انت۔“
ھَو! اے راہ ءِ تہ ءَ وڑ وڑیں مردُم ڈیکّ ءَ کپ اِیت، برے برے انچیں مردُماں گوں مردُم دوچار کپ اِیت دل گْوش اِیت یا ھُدا تو چوشیں مردُم پرچا بلوچ راج ءِ تہ ءَ پیداک کُرتگ، بلے برے برے انچیں مردُم ڈیکّ وارت کہ چوشیں مردُمانی آزاتی ءِ ھاتر ءَ یک زندے وتی جاگہ ءَ مردُم سد زند کُربان بہ کنت ھم کم اِنت۔

روان اِنت۔۔۔