ابدمانیں پِدائی دلجان پنّام ء امیر آجو(لھتیں گپ ءُ یات)

نبشتہ کار: شے ایم بی( مُرید بلوچ)

منی ارواہ ءُ بیلی من نہ زاناں کجام لبز ءُ گالاں گوں تئی توسیپ ءَ بندات بہ کناں، پرچا کہ تو یک انچیں کرد ءُ کارِستے کہ تئی ساڑاھگ ءُ نازینگ ءَ پیسر یک نبشتہ کارے ءَ را ھزار رند ءَ وتی نویستگیں گال ءُ گالرد چارگی اَنت۔ من بہ گندے تئی کردار ءَ آ پیم درشان کُت مہ کناں کہ تو آئی ءِ واھُند ئِے، بلے من تئی نِزوریں سنگت شے ایم بی لوٹاں گون تو گْوازینتگیں روچ ءُ یاتاں کلم بند بہ کن آں۔

منی مزن پِگریں سپاہیگ!
تئی نمیرانی ءَ چہ پیسر اَنچوش کہ ھیروپ ٹو بَندات بوت ما دُرست گوں ھیروپ ءَ مشکول اِت اِیں، اے ساھت ءَ گوں ھیروپ ءِ سنگتانی تامُر ءُ اکسانی چارگ ءَ اَنچو گسی اِتیں چوش کہ گْونڈلے وھدے ھندوستانی تامُراں بہ چار اِیت، ھمے اکس ءُ تامُرانی چارگ ءِ اندر ءَ وھدے تئی ھکّل ءِ نیمگ ءَ شنگ بوتگیں اکس دیم ءَ اتک ءُ نبشتہ اَت ”پِدائی دلجان پنام امیر آجو “ ماں پَسِنی ءَ پدائی کُتگ، چہ اے ھال ءَ من اَنچوش بے ھاٹیگ بوتاں کہ وتی دست ءِ موبائل دَؤر دات ءُ جیڑگ ءَ لگت اِتاں کہ ”اَڑے دِلُو جان شُت۔ “
گوں ھمے مارشت ءَ من چَٹ ھاموش بوتاں گُڑا منی کَش ءِ سنگت ءَ من ءَ تسلّا دات ءُ گْوشت: ”شے پریشان مبو، اے آزاتی ءِ جنگے ءُ اے پاکیں راہ ءَ ھزار بچ ءُ جنکاں وتی نُگرھیں ساہ بکش اِتگ اَنت۔“
منی گْواڑگ بالاد ھمائیں کہ تو رپتگ ئِے من جیڑگ ءَ آں کہ چے نبشتہ بہ کن آں؟ مروچی من وتی بے ھاٹیگیں دستاں پہ تو دو لبز کمایگ ءَ آں۔

منی مھروانیں دلجان!
من سرپداں کہ راجی آزاتی ءِ جنگ مزاکے نہ اِنت، اے یک انچیں جنگے کہ اے جنگ ءَ کسے وتی کنت گُڑا آ پوہ اِنت کہ مارا سنگت ءُ زند ءِ ھمُک واھشت ءُ لوٹاں چہ زِبھر بوَگ لوٹ اِیت، اے جنگ ءِ راہ ءَ روگ ءُ جنگ ءَ گِچین کنگ آسان نہ اِنت۔ اے راہ ءِ امبازگ ءَ تو مات ءُ پِت ءَ ھوار ، گْوھار ، برات ءُ سرجمیں کھول ءَ بہ گر داں سنگت ءُ ھمبلاں دُرستاں چہ گِستا بہ ئے۔ اے راہ ءَ بس ترا گوں ھمے پاکیں مکسد ءَ سرجمیں زند گْوازینگی اِنت دانکہ تو زندگ ئے۔ میدان ء جنگ ءَ ھمُک ساھت بس پہ راجی جنگ ءَ کُربان کنگ بیت۔ دلو جان من اے پوہ آں کہ ابید جنگ ءُ ھونانی ریچگ ءَ راج آزات نہ بنت، گْوستانک گواہ اِنت کہ ھما راجانی پُسّگاں کہ وتی سر نہ چار اِتگ ءُ پہ ڈیھ ءَ سر اِش بکش اِتگ اَنت، گُڑا آ زوت وتواجہ بوتگ اَنت۔ مروچی آ راج وتی وتواجہ وت اَنت، منا یکین اِنت کہ وھدے تئی لاگریں بالاد گوں شورھاں ھمدپ بوگ ءُ پسنی ءِ پُلیں ھاک ءَ امباز اِگ، گُڑا آشوب ءِ وڑیں توپان الم ءَ کئیت۔ پہ بلوچاں بلوچستان ھما زمین اِنت کہ اُود ءَ کُربان بوَگ ءِ گْواچنیں پلسپہ، بزانکہ ”ڈائلکٹیکل لوجِک آف سِکریفائیز“ گندگ بیت۔ دنیا گواہ اِنت کہ پہ بَلوچِستان ءِ آجوئی ءِ ھاتر ءَ بلوچاں کُربانی ءِ ھمُک دْروشم اَمباز اِتگ۔ پہ اے زمین ءَ تھنا ورنائیں بچاں ناں، بلکیں پیریں کماش ءُ زالاں گِر داں ورنا ءُ کسانسالیں بچ ءُ جنکاں بیا دُرستاں کُربانی داتگ ءُ دیگ ءَ اَنت۔

منی کوہ تبّیں یاگی!
من ءَ یات اِنت اے وھد کساس 2023 اَت کہ من اولی رند ءَ گون تو ءُْ گوں سنگتاں دُچار کپتاں، گُڑا منی ءُ تئی گِند ءُ نِند بوت، سیاسی گپّ ءُ تْران بوت۔ جاورھالانی سر ءَ کسانیں ڈسکشنے ھم بوت، ھمے ساھت ءَ کہ دومی سنگتاں وھدے میان اُستمانی جنگانی سر ءَ گپ ءَ اِتاں، گُڑا اے ھم شوکیں رنگے ءَ جھانی جنگی جاور ھالانی سر ءَ گپ کنگ ءَ اِت اَنت۔ تو اَنچُوش گپ کنگ ءَ ات ئِے، من پھمگ ءَ اِتاں کہ بلکیں تو یک جنگی سنگتے ئِے؟ من ءَ اَنچوش مارِشت بوَگ ءَ اَت کہ من ڈاکٹر منان ءِ دیوان ءَ نشتگ آں۔ ھمے داب ءَ روچ روان اِتاں دگِہ روچے من ءُ دلُِو دُچار کپت اِیں، گُڑا اے روچ ءَ ما ٹیٹ دیوان کُت ءُ یکے ءُ دومی ءَ را شوکیں رنگے ءَ پوہ بوت اِیں۔ بلے من انگت ءَ دلجان ءَ شَرّیں وڑے ءَ نہ زانتگ اَت، گُڑا روچے من پیسلہ کُت کہ دِلو ءَ را یک کسانیں مزاکی چکاسے گِراں، گُڑا من اِنگریزی لھتیں آب میسج کُت ءُ راہ دات کہ آ اَب ایش اِتاں ( A, L, B, E, T , F)، من جُست کُت کہ اے اَبانی تہ ءَ ترا کُجام اِنگریزی آب گیش دوست بیت ؟ ھمائی ءَ سِلیکٹ بہ کن۔ گُڑا دلجان ءَ ” F” زُرت ، من دوبر جُست کُت کہ پَکّا تئی دوستریں آب ھمیش اِنت؟ گوشتے ھاں!
گُڑا من ءَ پد ءَ وت جُستے کُت کہ تو من ءَ اے چی ءَ جُست کُت؟
گُڑا من پسّو دات کہ تو “F ” ءِ سنگتے یے؟ بزانکہ blf ءِ ؟ جوابے دات ءُ گْوشتے انّا، پد ءَ جُستے کُت کہ تو چوں زان ئے؟ من گوشت کہ من ترا چہ ھمے ٹیسٹ ءَ زاناں کہ تو ” F ” ءِ سنگتے ئِے، پرچا کہ تو ” F ” وتی دوستریں آب گچین کُتگ، ایشی ءِ اَش کنگ ءَ پد ٹھکے جتے ھاھاھاھ، وتی گْوانکویے بند کُت ءُ آپ لائن بوت۔

منی مزن پِگریں امیر آجو!
اے ساھت ءَ وھدے زورگیریں ریاست ءَ تئی کھول پہ زور ٹارچر کُت ءُ رسانکدر ءَ آؤرت کہ شُما گوں دلجان ءَ درسیادی ءِ درشان ءَ بہ کن اِت۔ اے وھد ءَ کہ یک مات ءُ پِتے جنگولیں بچّ ءَ را وتی مہ کنت ءُ بہ گْوش اِیت کہ مارا گوں آئی ءَ ھچ کار نیست، نہ زاناں تو اے جاوراں چے جیڑگ ءَ بوتگ ئے، چے مارگ ءَ بوتگ ئے کہ چنچو بے وس اِنت گُلامی ءِ زند۔ بلے من گْوشاں دِلُو جان تو اے ساھت ءُ جاوراں مُھکم بوتگ ئِے ، پرچا کہ اے رنگیں جاوراں جنگولے ءَ را گیش مُھکم کن اَنت ءُ من ءَ اے یکّین اِنت کہ تو ھم مُھکم بوتگ ئِے۔ منی مھروان من زاناں اے یک آزاتی ءِ جنگے اگاں ترا اے جنگ ءِ تہ ءَ سرجمیں دنیا ھم وتی مہ کنت، بلکیں ترا تئی جند ءِ کھول ھم وَتیگ مہ کن اَنت، بلے اے پاکیں ھاک ءُ ماتیں زمین وتی جنگولیں بچُاں امباز اِیت ءُ وتی دِلبند ءَ جاہ اِش دنت. مروشی بہ گندے پَسِنی ءِ گواڑگیں ریک ءُ ھاک چہ تئی شورھیں بدن ءَ وشبوھاں شِنگینگ ءَ بہ بیت۔ شورھاں گوں ٹُکر ٹُکر بوتگیں تئی بالاد ءَ چہ وشبو مرچی ھم بَلوچِستان ءِ ھمُک کُنڈ ءَ شِنگ ءُ تالان۔

منی اَلبُرزیں کوہ!
من زاناں ساہ ءِ بکشگ ءُ جبین ءَ گوں شورھاں امباز کنگ آسانیں کارے نہ اِنت، بلے چوش کہ آزاتی ءِ جنگ اِنت۔ دنیا گواہ اِنت کہ آ راج آجوئی ءِ لوٹ ءَ کن انت گُڑا چہ جنگ ءَ پدکِنز نہ بنت، راج چہ ھون ءُ سرانی دَیگ ءَ پد نی آزات بنت، ھمے وڑ ءَ واجھیں ڈاکٹر منّان جاھے ءَ گْوش اِیت: ”اُود ءَ کہ ھونانی شھجو تچ اَنت، گُڑا کوم آزات بنت۔ “
آ راج کہ آشوب ءِ آرِگ ءِ گپ ءَ کن اَنت، گُڑا شُمئے وڑیں ورناھانی سر ھم بَکشِگ بنت۔ ھمے رنگ ءَ ماھوزے تنگ جاھے گْوش اِیت کہ: ”جنگ جُھد ءِ مستریں دْروشم اِنت۔ “
مروچی اگاں بلوچ آزاتی ءِ جُھد ءَ کنگ ءَ اِنت، گُڑا ابید ء جنگ ءُ کُربانی ءَ آجوئی وابے۔ من ھمے سرپد باں شُمئے پیمیں ورناھانی روگ ءُ پہ ڈیھ ءَ ندر بوَگ بلوچ جنگ ءِ زیبائی اِنت۔ اے مئے ایمان اِنت کہ چہ شُمئے ھوناں اے جُھد رنگ کار اِیت، آ روچ دور نہ اِنت کہ بلوچ وتی ڈیھ ءِ وتواجہ بیت۔

منی ھیرو دیوانگ:
من ءَ یات بیت کہ تو من ءَ یک رندے گْوشتگ اَت کہ: ” من یک آزمانکے نویس اِتگ، باریں تو ونتگ؟“
من گوشت اِنّا۔
تو گْوشت کہ: ”منی آزمانک ءِ نام اِنت ” پادا انگِت سُھب ءَ دو مِنٹ ھست “ سنگت نورک ءِ نام ءَ اِنت۔“
من کہ رسانکدر ءَ سرکپتاں داں تئی آزمانک من دیست ءُ آئی ڈی ءِ نام ” ھیرو دیوانَگ اَت“ ، ءُ نبشتہ کار سنگت نورک اَت۔ منی اَرواہ تئی آزمانک ” پادا انگت سُھب ءَ دو مِنٹ ھست “ من ونت باز ڈَولدار اَت ءُ ھمے آزمانک ءِ اندر ءَ تو نویس اِتگ اَت کہ:” اے ساھت ءَ دوئیں منٹ سرجم اَنت ، رُژناہی ءَ وتی پَر نوکی پچ شانتگ اَنت ءُ من ھم مستانی ریک ءِ دلبند ءَ سرجم ءَ بار گِپتَگ اَت۔“
باسمائیں دلجان!
تو وتی لاگریں بالاد چو آزمانک ءِ دْروشم ءَ کہ سُھب ءَ انگت دو مِنٹ ھستگ اَت کہ تئی نُگرھیں جبین گوں بمبی شورھاں ھمدپ بوت ءُ پَسِنی ءِ ریکانی اندر ءَ پہ دائمی بار گِپت ءُ نَمیران بوت ئِے۔ من گُڈی ءَ گْوشاں دیوانَگیں دِلُو جان تو ابدمان ءُ نمیران ئِے دانکہ بلوچ مان اِیت تئی داتگیں ھون گار نہ بنت۔
رُکست اَپ آوارُن سنگت، سلام کیس کُل شھیداناں۔