نبشتہ کار: سنگت جنید
مشکے ھما ھند اِنت کہ گوں وتی ابرمی زبیائی ءَ مَٹ ءُ درورے نیست، بلے مشکے ءِ زیبائی ءَ ھما راجپھازیں سرمچاراں وتی نُگرھیں جان پہ وتی بلوچستان ءِ ھاتر ءَ ندْر کرتگ ءُ ھما سرمچارنی نام زندگ اِنت۔ انسان ءِ مستریں چیز اِنسان ءِ نام اِنت، وتی نام اِش وشنام کُرت ءُ روچ ء مروچی بلوچ ءِ دلانی تہ ءَ زندگ اَنت۔ انچوش کہ شھید شیھک جان پہ بلوچستان ءِ ھاتر ءَ وتی زندمان نہ چار اِت ءُ آئی مکسد بس بلوچستان ءِ آجوئی بوتگ۔
شھید شیھک جان ءِ شھیدی ءَ پد آئی زھگ تُپنگ ءَ کوپگ ءَ کنت ءُ راجی جنگ ءِ پڑ ءَ درکئیت۔ آ گوں ھمے کَول ءُ پیمان ءَ کہ من یک روچے الم مراں، بلے وتی راجی آجوئی ءِ واستا جھد کناں دانکہ زندگ آں۔ گوں ھمے توکل ءُ اِیمان ءَ شھید شیھک جان ءِ بچّ کینگی جان وتی ھوناں گلزمین ءِ دلبند ءَ ریچ اِیت ءُ آجوئی ءِ جار ءَ جنت۔ پمیشکا من اے ھبر ءَ پہ ستک گوشاں کہ مئے گلزمین سبز بیت ءُ شھیدانی رِتکگیں ھون رنگ کار اَنت پہ وشیں باندات ءَ، ءُ پہ وشیں باندات ءَ الم اِنت کہ ما کُربانی بہ دے ایں۔ ھمے کُربانی ءِ درگت ءَ واجہ مبارک کازی وتی شَیرے ءِ تہ ءَ گْوش اِیت ءُ شیوار کنت کہ
”اے ھیش ءُ نوش ءُ جوانی پہ ایمنی وش اَنت
تئی گلزمین گلام اِنت بشانگ ءَ یل دے“
وھدے کہ انسان گلام بیت گڑا ھما انسان زانت کہ گلامی چی یے، ءُ گلامی سکا باز بے کاریں چیزّے۔ وھدے کہ انسان وتارا پجّا میار اِیت گڑا انسان ءَ پہ چے پَشت کپ اِیت، پمیشکا بلوچ ءَ را وانگ ءُ زانگی اِنت، دیم ءَ روگی اِنت دانکہ پہ وتی بلوچ راج ءَ چیزّے کرت بہ کنت۔ وھدے کہ انسان وان اِیت ءُ سرپد بیت گڑا ھما مردم زانت کہ منی گلزمین گلام اِنت، گڑا ھما مردم راجی جنز ءِ بھر بیت ءُ پاکستان ءِ بگیر ءَ جنگ کنت۔ آ داں اے جنگ ءِ میدان ءَ ھما وھد ءَ جل اِیت کہ زندگ انت، وھدے کہ شھید بیت گڑا پہ دائمی نمیران بیت۔
چوش کہ بلوچ راج ءَ را گلامی دوست نہ اِنت، پمیشکا روچ ء مروچی گوں پاکستان ءَ جنگ ءَ اِنت۔ وتی سر ءِ دیگ ءَ تیار اِنت، بلے گلامی یے کبول نہ اِنت۔ وتی ھک ءِ ھاتر ءَ جنگ ءَ اِنت، وتی دژمن ءَ نُکس ءُ تاوان دیگ ءَ اِنت، چی ءَ کہ بلوچ نوں سرپد اِنت کہ پاکستان مئے باندات نہ اِنت ءُ مارا پہ وتی ماتیں سرڈگار بلوچستان ءِ آجوئی ءَ جھد کنگی اِنت۔
مرچیگیں جاورانی رِد ءَ دژمن ءَ کُلیں راہ ءُ رھبند لپاشتگ اَنت، تئی گِس ءَ دور کنگ ءَ ھوار زھگ ءُ زالبولانی بے شرپ کنگ، لوگانی پْروشگ ءُ کیمتی ئیں چیزابی برّگ، بلکیں پہ ھر وڑیں زُلم ءَ زوراکی ءَ سرگپتگ۔ ھمے زُلمانی پُشت ءَ بلوچ ءِ چوشیں لوگے نیست کہ آئی یکے شھید ءُ یکے گار ءُ بیگواہ کنگ نہ بوتگ، پمیشکا بلوچ راج ءِ ھر زھگ سما بہ کنت ءُ اے جھد ءِ بھر بہ بیت دانکہ باندا راجدپتر ھر ھمُک تاکدیم ءَ آئی کربانی ءَ یات بہ کنت۔
انچوش کہ کُربانی ءِ بارہ ءَ شھید شیھک جان جنگ ءِ میدان ءَ بلوچ راج ءِ نام ءَ کلوھے دنت ءُ گْوش اِیت: ” منی زَھگ، منی بلوچ راج پمّن ھچ پریشان مہ بہ اِت، من اے تیر پہ راجی باندات ءِ ھاتِر ءَ وارتگ اَنت۔ اے ھون کہ ڈگار ءَ رِچگ ءَ اَنت، اِیشانی مُزّراجی آجوئی اِِنت۔“
شھید شیھک جان ءِ ھمے کلوہ آئی بھادُری ءِ مستِریں منّانک اِنت، پمیشکا منی راج ءِ یلیں ورنا شھید شیھک جان ءِ ھمے پلسپہ ءَ بہ زور اَنت ءُ دیم پہ راجی آجوئی ءِ منزل ءَ رھادگ بہ بہ اَنت۔ چوش کہ من گْوشاں مشکے منی ارواہ ءِ ساز اِنت، اِشی ءِ سبب ایش اِنت کہ مشکے ءِ دلبند ءَ پہ ماتیں گُلزمین بلوچستان ءِ آجو کنگ ءَ سداں بلوچ پُسّگ ءُ راجپھازیں سراں کُربانی داتگ، نوں ھمے کُربانیانی دْرچ مارا دیم ءَ برّگی اِنت ءُ وتی شھیدانی دیستگیں واب مانا کنگی اِنت۔ چی ءَ کہ اے جھد ءِ دیم ءَ برّگ مئے ھر بلوچ زھگ ءِ راجی پرز اِنت، ما کہ وتی پرز پورا کُرت گلامی زوت چہ مئے گلزمین ءَ ھلاس ءُ آجوئی وش آتک کنت۔ بیا اِت پہ راجی آجوئی ءَ جھد کنیں ءُ ھر رنگیں کُربانی دیگ ءَ ساڑی بئیں۔
