لاشاری جپاکش ءُ مِھروانیں سنگتے اَت

نبشتہ کار: کوھی بلوچ

ھَشتُمی ءُ گُڈی بھر:

آئی ءِ گُڈی ھال ھما اَت کہ آئی ءَ گْوشت؛ ”ھواریں“ پد ءَ گوں آئی ءَ نہ ھال ءُ ناں کہ نند ءُ نیاد بوت، گوں ھما ھواری ءَ مرچی پہ زمین ءَ کُربان ءُ زمین ءِ یار بوت۔ لاشاری جپاکش ءُ مِھروانیں سنگتے اَت، گوں گْونڈیں بالاد ءَ آ اے نہ جیڑگ ءَ اَت کہ من اُمر ءَ کساناں، یا من گوں گونڈیں بالاد ءَ جنگ کُت نہ کناں، بلے آئی مرچی کُت ءُ پیشداشت۔ نہ ایوک ءَ وتی راج بلکیں آئی ءَ دُژمن ءَ ھوار سرجمیں جھان ءَ را پیشداشت کہ بلوچ ءِ بچ پہ زمین ھرچی کُت کنت ءُ وھدے کہ ھبر بہ بیت گُڑا زمین مئے مات اِنت ءُ پہ وتی مات ءِ رکینگ ءَ بچیگ کولیگ بنت، وھدے کہ تو زمین ءَ وتی مات لیک ئے گُڑا ترا پہ مات ءَ کُربانی دیگی اِنت۔

آئی ءَ اے نہ جیڑ اِت کہ منی مستریں برات (شھید ھنیپ لال) ءَ کُربانی داتگ نوں بس اِنت یا منی لوگ ءَ یک شھیدے ھست جُھد ءُ جنگ کنگی نہ اِنت، بلکیں آئی ءَ لگوریں دُژمن ءَ را پیشداشت کہ جنگ ءَ ایوک ءَ یکے نہ کنت ءُ اے جنگ ایوک ءَ یکے ءِ کوپَگ ءَ نہ اِنت۔ بلکیں ھمک بلوچ بچ ءُ جنک، پیر ءُ کماش ءُ راج ءِ ھمک سرمچار ءِ کوپگ ءَ اِنت، ھمک بلوچ بچ ءُ جنک، پیر ءُ کماش ءِ پرز اِنت کہ آ پہ وتی زمین ءِ پھازگ ءَ، پہ وتی راج ءُ راجی پجّار ءِ رکینگ ءَ، پہ وتی راجدپتر، دود ءُ ربیدگانی پھازگ ءَ، ءُ پہ وتی آوکیں پدریچ ءِ رکینگ ءَ جنگ بہ کنت ءُ جوریں بداں ءُ آئی ءِ پندلاں پْروش بہ دنت ءُ آئی ءَ بے سوب بہ کنت۔

راست اِنت کہ آئی ءِ لوگ ءَ یک شھیدے ھست اَت، بلے آئی ءِ اے نہ گْوشت کہ منی برات ءَ کُربانی داتگ نوں بس اِنت۔ بلکیں آئی ءَ وتی برات ءِ تُپنگ زنگ بوگ ءَ نیشت ءُ وتی برات ءِ ھما رستگیں کِشک ءَ رھادگ ءُ نمیران بوت۔ آ ھما کِشک ءَ رھادگ اَت کہ آئی مُزّ آجوئی اِنت، کُربانی اِنت، پند بُرگ ءُ دُژمن بے سوب کنگ اِنت، گُڑا اے ڈولیں کُربانی ھما سنگت ءَ بِھ نِزور نہ کنت، بلکیں ھما سنگت ءَ را گیش مُھکم ءُ تمرد کنت ءُ پہ جُھد ءُ جنگ ءَ گیش ھاٹیگ دنت۔

آ گوں گْونڈیں بالاد ءَ جُھد ءَ اَت، جنگ ءَ اَت، پند بُرگ ءُ دیم ءَ رَوگ ءَ اَت، گوں سنگر ءِ نِشتگیں سنگتاں نزّیک ءُ مِھروان اَت۔ آئی زانت کہ منی راج گوں گُلامی ءَ زند گْوازینگ ءَ اِنت، آئی زانت کہ اے زوراک من ءَ اُوں گار ءُ بیگواہ یا بانداتیگیں روچ ءَ منی تیر سُپتگیں جون ءِ ماں گیابان ءَ چگل دنت گُڑا آئی وتی شھیدانی رِتکگیں ھون چار اِت ءُ ھمایانی رستگیں کِشک ءَ رھادگ بوت۔ آئی ءِ مات ماں اے جھان ءَ نہ اَت، بلے آئی اے زمین وتی مات ءُ وت ءَ را آئی بچ لیک اِت ءُ پہ زمین ءِ پھازگ ءَ داں گُڈی تیر ءَ جنگ ءِ کُت ءُ نیلیں زِرّ ءِ چولانا وتی زگریں ھونے دات ءُ زِرّ وتی گواہ کُت ءُ ابدمان بوت۔

جِندنَدْر ءُ یلیں یھیا جان!
منی کِرّ ءَ شُمئے ڈولیں سرانی ستا ءَ لبز نیست کہ شُمئے ستا ءَ بہ کناں، تئی داتگیں کُربانی، تئی پند ءُ جپاکشیاں ءُ تئی رتکگیں ھون ءُ تئی مِھروانی۔۔۔۔مرچی ھما لبز اُوں دْروھگ ءَ اَنت ءُ منی کِرّ ءَ اِنچو لبر اُوں نیست کہ گوں وتی پْرشتگیں لبزاں تئی سَتا ءَ بہ کناں ءُ بہ نازیناں، بلے تئی داتگیں کُربانیاں مرچی من ءَ توکل بکشاتگ پہ چندے لبزے نبیسگ ءَ۔ من ءَ مرچی تئی کُربانیاں پہ پند بُرگ ءَ گیش مُھکم کُتگ، تئی مِھروانی من ءَ ھمک جنگجاہ ءَ ھاٹیگ دے اَنت ءُ پہ جُھد ءُ جنگ ءَ سکین دے اَنت۔

جپاکش ءُ مِھروانیں یھیا جان!
ترا یات اِنت یک روچے من ءُ تو پہ جان شودگ ءَ روگ ءَ اِتاں، ترا من گْوشت کہ مرچی مئے مات گِندے کوہ ءَ بوتیناں گُڑا مئے چِلی ئیں پُچ اِش شُشتاں۔ گُڑا تو گْوشت کہ ”یار بلے منی مات اے دُگنیا ءَ نہ اِنت، من ھر کُج ءَ کہ بہ باں من وتی پُچاں وت شوداں ءُ منی مات ھمے کوہ اَنت کہ من ءَ پھازگ ءَ اِنت ءُ بانداتیگیں روچ ءِ بہ گِندے وتی سینگ ءَ جاہ بہ دنت“۔
ھو یار!
تئی راست اِت اَنت کہ بے ماتی گران اِنت۔ بلے تو ھما مات ءِ کہ شیر مِتکگ اِت اَنت مرچی تو ھما مات ءِ شیرانی ھک پورا کُت اَنت۔ پہ جزم گْوش آں ھما واب کہ تو پہ وتی سرڈگار ءَ، پہ وتی راج ءُ راجی پَجّار ءَ، پہ وتی آیوکیں پدریچ ءَ کہ دیستگ اِتاں الم تئی واب زوت مانا بنت ءُ من پہ جزم گْوش آں کہ شُمئے رِتکگیں ھون بلوچستان ءَ بھار رودین اَنت۔ انچو کہ شُما شھیدانی تُپنگ زنگ بوگ ءَ نیشت اَنت گُڑا بلوچ ءِ بچ ءُ جنک شُمے تُپنگاں پہ زنگ بوگ ءَ نَیل اَنت ءُ شُمئے داتگیں کُربانی، رِتکگیں ھید ءُ ھون الم بلوچ ءُ بلوچستان ءَ آجو کن اَنت ءُ سوب بلوچ راج ئیگ اِنت، بے سوبی لگوریں دُژمن ءُ آئی ءِ کاسگ چٹانی بیت اِنت۔ گُڈّی ءَ گوں اے شَیر ءَ ترا سُھرچکیں دْروت گْوشاں ءُ اھد کناں کہ شُمئے یاتانی مچکدگ ءَ بش مارا ھچ رنگ ءَ نہ رُمبین اِیت۔۔۔۔۔۔

من مِراں راست اِنت منی کِرد ءُ ھیال زندگ اَنت
اے شھر ءَ گُنگیں، مئے ڈولیں موال زندگ اَنت

ماہ ءُ ماھکان وت ءَ را دور بدار اَنت نہ اِنت گم
درد بکشیں ودارانی، اے نوکیں سال زندگ اَنت

درد میچینتگیں کِسّھانی نزّارگ ءُ سینگارگ ءَ
پہ زمین ءَ رپتگیں ما، مئے گپّ ءُ گال زندگ اَنت

(ھلاس)