نبشتہ کار: کوھی بلوچ
ششمی بھر:
من گوں دو سنگت ءَ گْونڈیں سپرے ءَ شُتگ اِتاں، روچ نوک چہ کوھاں اندیم بوگ ءَ اَت۔ دو روچ پیسر سنگتاں ھال کُتگ اَت ما شُمئے دیم ءَ پیداک ایں، سنگت ءَ گْوشت کہ رواں نِٹورک ءَ گوں سنگتاں ھال ءُ اھوال کناں باریں سنگت درکپگ اَنت اگاں ناں، ما کِساس داں نیم ساھت ءَ نِشتاں کہ گوں سنگتاں ھال ءُ اِھوال کن اِیں، بلے سنگتاں پَسّہ نہ دات۔ سنگت ءَ گْوشت کہ رواں دیم پہ اُوتاک ءَ بلکیں سنگت بْیا اَنت، ما دیم پہ اُوتاک ءَ رھادگ بوت اِیں کہ ڈوکانی توار بوت، من وتی دورگِند چَم ءَ کُت ءُ چار اِت داں دو کوہ گُرانڈ چہ کوہ ءَ ایر کپگ ءَ اِنت، سنگت ءَ وتی تُپنگ پیشتیر کُت ءُ گُرانڈانی پُشت ءَ شُت، کِساں یک ساھتے ءَ من پہ سنگت ءَ ودار کُت۔
”ھال کن باریں اے تیر تئیگ اَت“ من سنگت واکی ٹاکی کتُ ءُ گْوشت۔
”ھو منیگ اِنت، بلے شِکار چہ دست ءَ شُتاں“ سنگت منی پَسّہ دات ءُ گْوشت۔
”شریں کُربان! گُڑا بْیا کہ پد ءَ دیر بیت، بلکیں سنگت بْیا اَنت“ من سنگت ءَ را واکی ٹاکی کُت ءُ گْوشت۔
”تو بْیا من چہ پُشتی نیمگ ءَ پیداک آں“ سنگت ءَ واکی ٹاکی کُت ءُ پسو دات۔
”تئی ھیال ءَ اے پد نوکیں اَنت، من ءَ انچو گُمان بیت کہ سنگت اَتکگ اَنت۔“ سنگت ءَ کور ءِ تہ ءَ نوکیں پد دیست ءُ من ءَ گْوشت ئے۔
”ھو! مئے سنگتانی پد نہ اَنت ءُ اے نوکیں پد اَنت، بہ گِندے کوم (بِزاں سنگت) پہ وشی اَتکگ اَنت“ من وتی تُپنگ چہ کوپگ ءَ دست ءَ کُت ءُ گْوشت۔
”ھو! اے نوکیں پد اَنت، منی ھیال ءَ کوم پہ وشی اَتکگ۔“ سنگت ءَ پہ روانی منی پَسّہ دات ءُ دیم ءَ گام جنان بوت۔
ما کِساس نیم ساھت ءَ پد اُوتاک سر بوت اِیں، داں اُوتاک ءَ سنگتانی توار اِنت، یک سنگتے ءَ آس روک کُتگ ءُ چاہ گرادگ ءَ اَت، دو سنگت نگن (نان) پچگ ءَ اَت ءُ آدگہ سنگت مچکدگ ءَ نِشتگ ءُ دیوان اِت اَنت۔ سنگتانی کندگاں بے تواریں کوہ گیش زیبا کُتگ اِتاں، انچو گُمان بوگ ءَ اَت کہ مرچی مچکدگ اُوں ھبر کنگ ءَ اِنت ءُ مرچی کوہ ءَ یکے ءِ سور ءُ مردم پہ ورگ ءَ، ءُ مردمانی چارگ ءَ اتکگ اَنت۔ اے راستی کہ کوہ ھبر نہ کن اَنت، بلے برے برے انچو سما بیت کہ کوہ اُوں ھبر کنگ ءَ اَنت بس آیانی تواراں کس سرپد نہ بیت ءُ نہ زانت کہ چی گْوشگ ءِ اَنت، اگاں یکے اے کوھانی ھبراں سرپد بیت گُڑا آ ھمے سرمچار اَنت۔
”واکی اُستاد! شُما بِزاں چہ مئے تُرس ءَ کوہ پہ کوہ اِت کہ ما شمارا مہ گِند اِیں، بلے ما شُمارا سد من ھاک ءِ تَہ ءَ چِہ در کن اِیں“ سنگتے ءَ وتی دیم گوں من ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”نہ کُربان! من ءَ دو ساھت بیت کہ گوں شُمئے سنگتاں ھال کنگ ءَ بوتگاں کہ کوم گار اِنت“ من وتی بڈ ءِ تُپنگ گوں مچّ ءَ تِکہ دات ءُ سنگت ءِ پَسّہ دات۔
”تئی ناھاری پد من دیستاں من زانت کہ تو اتکگ ئے کُربان“ منی ھمراھیں سنگت ءَ دیم گوں سنگت ءَ کُت ءُ گْوشت ئے۔
”تئی پیرُک پدگرے بوتگ، من زاناں کہ تو پد گِران ءُ پیداک ئے۔“ سنگت ءَ پہ کندگ، سنگت ءِ پَسّہ دات۔
”منی پیرُک وتی جِند ءَ نہ گِند اِیت پدگری کُج ءَ کنت، زمانگ ءَ باریں چون بوتگ۔“ سنگت ءَ وتی تُپنگ چادر ءِ سر ءَ ایر کُت گْوشت ئے۔
”دِگہ کوم چے ھال ءُ اھوال اِنت، سنگت چون بوتگ اَنت شُمئے دیستگیں“ من سنگت سلام ءُ دْروت کُت ءُ گْوشت۔
”کُل وش بوتگ اَنت مئے نیمگ ءَ، شُما بہ دے اِت ھالاں مرچاں سوج ءَ شِکاری بوتگ اِت، دلوتاں نَیل اِت۔“ سنگت ءَ وتی دیم گوں من ءَ کُت ءُ گْوشت۔
”ھو ھو شِکار کنگی اِنت، بلے منی گوم ءَ بوگ ءِ نہ اِنت۔“ من سنگت ءِ پَسّہ دات ءُ گْوشت۔
”لاشاری پُل چون ئے تو چون اِنت تئی نرم ءُ نازُرکیں تبیت۔“ من وتی دیم گوں لاشاری ءَ کُت ءُ گْوشت۔
”وشی بوتگ، تو بہ دےے ھالاں کُربان تئی تبیت چون اِنت، چون بوتگ شُمے سپر۔۔۔۔۔۔؟“ لاشاری چہ وتی جاہ ءَ پاد اَتک ءُ دیم پہ من ءَ اتک ءُ گْوشت ئے۔
اے سرجمیں روچ گوں سنگتانی نِند ءُ نیاد ءَ گْوشت، شپ ءَ ایر دات گُڑا سنگتانی دیوان بوت، کندگ ءُ مزاک داں دیراں ما نِشت ءُ دیوان کُت۔ آس ءَ برے گْوات یک نیمگے ءَ برگ ءَ اَت، گوات باریں کئی گمانی وڈالی اَت ءُ گِلگ کنگ ءَ اَت، آپ ءِ سر ءَ پُگلانی کْورت کْورت، مچکدگ ءَ چِرتانی چِری چِری، بے تواریں مُرگانی توار ءُ سنگتانی کندگاں کوہ پد ءَ گوں زیبائی ءَ مَٹ کُت۔ گوں سنگتانی نِند ءُ نیاد ءَ شپ ءَ وتی دِرتگیں شال مانپوشت، گوات ءَ وتی در بند کُت ءُ وپت۔ چِرتانی چِری چِری ءِ توار اُوں گار بوان اَت، ماہ نوک چہ کوھانی سر ٹُلاں سر کشان ءُ پیداک اَت۔ من لاشاری وتی ھمراہ کُت ءُ دیم پہ وابجاہ ءَ شُت آں۔ وھدے کہ من چہ واب ءَ بُست کُت داں روچ ءِ زردی نوک ودی بوگ ءَ اِنت ءُ لھتیں سنگت ءَ کمرزانی بستگ ءُ دیوانجاہ ءَ نِشتگ۔ روچ کہ در اتک سنگتاں گْوشت کہ ما پہ سلامتی گُڑا دیم پہ وتی منزل ءَ رھادگ بہ اِیں، واتری ءَ گُڑا شُمئے نیمگ ءَ الم سرے جن اِیں۔ سنگتاں مارا رُکست کُت ءُ دیم پہ وتی منزل ءَ رھادگ بوت اَنت۔۔۔۔۔
روان اِنت۔۔۔
