نبشتہ کار: جابر گلام
آئی ءَ کمبل دْراجی ءَ پچ کت ءُ چار اِت تہ پھناتے سک کسان اَت، اگاں یک تلے چیر ءَ بہ کنت گڑا دومی تل پِر دَیگ ءَ کسان اَت۔ وھدے آئی ءَ تالاں کت ءُ چار اِت، داں دْراجی ءَ ھم کسان اِنت۔ آئی ءَ ھیال کت کہ چیرگیجگ ءُ پِر دَیگ ءَ بس بہ بیت، اے زمستان ءَ دْراجی یے نہ لوٹ اِیت کہ چوناھیا مردم کونڈ اِنت ءُ وپتگ۔
گْوستگیں شپ ءِ ھور ءَ زمین ترّ کتگ اَت کہ گوں سارتی ءِ رِچگ ءَ زمین گیشتر نمب کشّان اَت، نیم ساھت ءِ گْوزگ ءَ رند آئی کش ءَ دم بُرتگ اَت۔ پہ مشکلے لیٹ اِت ءُ پادے تچک کُرتاں۔ کمبل ءَ در اَتکگیں پاداں گْوش ئے یکے ءَ برپیں آپ پرّیچگ ءَ اَت۔ آئی ءَ جلدی جلدی پاد دُزّ اِتاں ءُ دوبر کمبل ءِ تہ ءَ بُرت اَنت۔
ھمے آگھی، اُوبینگی، ءُ سارتی ءِ نیام ءَ آ ھزار پیمیں گمان ءُ ھیال کنگ ءَ اَت۔
آئی ءَ جیڑ اِتگ اَت اگاں بے وابی ءُ سارتی ءَ را مردماں سِزاے مہ کتیں ءُ ایشی بدل ءَ ایشانی کیمتے بوتیں، مردماں بے وابی اُوپار کت یا سارتی ءَ را؟ پد ءَ آئی ءَ ھیال کت پانکپانی ءُ دگہ کمو باز لاچاری ءَ مردم ایشاں اُوپار ھم کنگ ءَ اَنت۔
بلے! ھمے اُمیت ءِ دامن اگاں اے مردمانی گْور ءَ مہ بیتیں کہ شپ ءِ پانکپانی ءَ رند سھب ءَ واب کپاں یا کمو سارتی ءِ اوپار کنگ ءَ رند گرمیں گدان ءُ کمبلے منی واستا ھست اِنت، گُڑا؟
آئی ءَ کش بدل کت ءُ وت جرگ ءَ لگ اِت، آیاں نہ زاناں بلے اگاں من داں سھب ءَ کُلپی نہ بیتاں بزاں من ءَ آسانیں مرگ پر نیست۔ آئی ءَ پد ءَ وت دل ءَ گْوشت مئے وَ انگت ھیر اِنت، اے سرمچار باریں چے پیم اے سارتی ءُ گرماگ ءَ زندگی کن اَنت۔ گوں بے سر ءُ سامانی ءَ، پد ءَ گوں اے جنگی جاوراں؟
آئی ءَ ھیال کت کہ چو وَ کوہ ءَ ھزار رنگیں ساھدار مان، آیاں الم ءَ پہ وت وسیلگے ٹَھینتگ کہ چو سید ءُ آسک ءَ ساھگ ءُ تاپ ءَ سرپد انت یا گوات ءِ اندیم کنگ ءَ بلد بنت، ناں کہ چو مرگانی پیم ءَ گرمیں بوچ ءُ کاہ ءَ آشنا بوتگ اَنت ءُ پہ وت ءَ کدوھے جوڑ کن اَنت وپس اَنت۔
ناں کہ چو مار ءُ زیم ءُ مور ءَ پہ وت ھونڈ ءُ گارے شوھاز اَنت، ھَو بلے ھرچی اِنت زندگی کنگ ءَ اَنت۔ اے راستی یے کہ اے زندگی وَ زندگی یے ءِ کنگ نہ اِنت، بلے ھمیش اِنت زند ءَ پہ وڑے تیلانک دَیگ ءَ اَنت۔
اڑے باریں چی چی انگت مئے ھیالاں نیاتکگ، مئے پاسپانانی سر ءَ گْوستگ، بلے من دگہ چی کت کناں بید ء وتی تسلہ دَیگ ءُ رپینگ ءَ۔ آ چہ اے ھیال ءَ در آھگ ءِ جھد ءَ اَت، کمے سوبمند ات کہ پد ءَ ھمے گُمان ءَ مانتر کتگ اَت۔ اے زند ءِ گْوازینوکیں مردماں باریں چونیں زندے ءِ واھگ ءُ ارمان بوتگ؟
