نِمدی یے پہ زِراب دشتی ءَ

نبشتہ کار: زینب بلوچ

دْروت ءُ دْراھبات زِراب جان!
ھَر کُج ءَ ئے وش ءُ سلامت بات ئے، ما کُل وش ءُ جوڑ ءُ بس تئی سلامتی ءَ لوٹوک۔ مُدام گوں سنگتاں مُھکم بات ئے۔
زراب جان تو سک گیر کائے، من مُدام  ننداں ترا جیڑاں ، بَرے بَرے ھمے جیڑاں بہ گندئے تو سَپرے ءَ در کپتگ ئے ءُ تئی کَلّی ءِ آپ ھم ھلاس اَنت، ترا توشگ ھم گون نیست۔ ھمے جیڑگاں گوں من  شپ ءَ روچ کناں ، من ھَردیں کہ تئی مات ءَ گِنداں ترا نازینگ اِنت، تئی کَستریں گْوھار مُدام تئی اکس ءَ چار اِیت ءُ گْوش اِیت: ”لالا پہ آجوئی ءِ ھاتر ءَ جَنگ ءَ اِنت۔“
ھما کَسانسالیں مھران کہ تو مھر داتگ، آ مدام تئی نام ءَ گیپت ءُ ترا گیر کار اِیت، تئی مستریں برات پہ پھر ءُ شان گْوش اِیت: ”منی لالا من زاناں مئے نام ءَ رُژناہ کنت۔ وتی تنگھیں سر ءَ پہ گُلزمین ءَ نَدْر کنت، اے پِٹّے ھون ءَ پہ ماتیں زمین ءَ ریچ اِیت۔“

زِراب جان!
مئے بازار بے تو سَک ویران اِنت، ناکو شھدوست ءِ باگ ءِ کاپر کْوھن ترّ اِتگ۔ مَرچاں ناکو شھدوست ھم کَماش اِنت، تَگرد ءُ پات نہ گْوپ اِیت۔ ناکو داداللہ مُدام تئی جُست ءَ کنت۔ ”باریں زِراب وش ءُ سلامت اِنت۔ ھمائیں کہ شُتگ پد ءَ گِندگ نہ بیت، اگاں مارا بے ھال اِنت بلے وتی مات ءُ پِت ءَ بے ھال مہ بیت۔“ یلیں زِراب جان!
ترا مُدام گیر کار اَنت، بلے نوں شپ ءَ کس دیوان  نہ کنت۔ ناکو کریم بکش شپ ءَ تھنا چُل ءِ سر ءَ نند اِیت، گُڑا برے برے گْوش اِیت: زِراب ترا رَپل مہ جنت، ترا کَئے ءَ گْوشت انوں برو، زان ءَ آجوئی ءِ جَنگ اَنچو ھلاس بیت کہ تو اِشتاپ کُت؟ شُت ئے بے تو نُو بازار ویران اِنت۔“

زِراب جان!
تو کہ وھدے منی نِمدی ءَ وان ئے گُڑا اَلم منی پسّو ءَ بہ دئے، تو بہ گندئے اے دَمان ءَ سَنگر ءَ نشتگ دُژمن ءِ وداریگ، یا کہ اے دمان ءَ تو دْراج کَشیں پندے بُرگ ءَ ئے من تئی ھچ ھال ءَ سرپد نہ آں۔ من ترا وتی ھال ءَ دَیگ لوٹاں کہ من اے دَمان ءَ کاپر ءِ چیر ءَ نشتگ ءُ پہ تو چیزے نبیسگ ءَ آں، منی موبائل ءِ دیم ءَ تئی اکس اِنت۔ زی مئیگ ءُ شُمئے لوگ ءَ پوج ءَ بیڑ بُرتگ، منی ءُ تئی برات گپتگ ءُ لٹّ داتگ اَنت۔ منی کَماش ءَ کہ منی موبائل ءِ دیم ءَ تئی اکس دیست، منا سک ھبرے دات۔ ”تو نہ زان ئے کہ پوج اے اکس ءَ بہ گند اِیت ترا چِست کنت؟ بیگواہ کنت، پد ءَ ما کُج ءَ تئی شوھاز ءَ در کپ اِیں؟ اے زوراکیں پوج ناں چُک چار اِیت ناں کہ مات، ھرکسی موبائل ءَ آشوبی سَوتے گِند اِیت بارت ءُ بیگواھے کنت۔“

زِراب جان!
ھما کھیر ءِ ساھگ ءَ کہ من ءُ تو لیب کُتگ آ کھیر ءِ چیر ءَ ھَمک روچ چار پوجی کئیت نند اِیت، تئی کستریں گْوھار سَمّی وھدے کہ اِشاں گِند اِیت گوں بچکندگے ءَ گْوش اِیت: ”زِراب جان شُمئے کاراں کنت، اگاں شُما مارا کُش ئے وَ شریں، بلے شُمارا ھم زندگ بوَگ مات اِنت۔ داں کدین ءَ مئے زمین ءَ ھاکمی کن اِت، داں کد مارا گُلام دار اِت، شُمئے نوں روچ ھلاس اَنت، شما باجو ءُ باج مئیگ اِنت۔“

زِراب جان!
من گُڈّسر ءَ ھمے گْوشگ کہ لوٹاں وت ءَ مُھکم کن، تئی جُھد ءِ برورداں ما الّم ور ایں۔ تو اگاں ھند ءُ دمگ ءِ نیمگ ءَ اتک ئے، گُڑا من ءَ الم بہ گند۔ ھمائیں کہ تو شُتگ ئے، من ترا نہ دیستگ۔ سک زھیر کنت، من وتی نِمدی ءَ چہ ھمد ءَ ھلاس کنگ لوٹ آں، چی ءَ کہ مرچی شپ ائید اِنت۔ زِگرانہ ءَ چوگان ءُ پہ شما الّم چہ واجہ ھُدا ءِ دربار ءَ دُوا لوٹاں، اگاں زند ءَ موہ دات دیمتر ءَ الم ہہ ترا نِمدی نبشتہ کن آں۔ بلے من گُڈّی ءَ ترا گوں اے شئیر ءَ
اجازت کناں، اللہ ءِ میار ئے۔

تو کہ رپت ءُ چِداں شُتئے وھدے
گوں وتی مَردی توکل ءُ شان ءَ
راھے اَنچیں گچین کُت پہ وت
زُلم ءِ بادگیراں آس داتگ تو
کوھیں جیڑہ، ھیال تو زُرتاں
چادر ءِ لَمب ءَ بَستگ ءُ بُرتاں
گْوھار تئی جَنت سِپّت ءُ نازینکاں
مات تئی پھر بند ایت سد رَند ءَ
بچ مئے  آجوئی ءِ جنگ ءَ اِنت
گُلزمین ھاک ءُ مھلبیں وشبو
بوہ ءُ باسانی شِنگ بنت شھجو
ھرکسّے زانت پُل ءُ وشبوھاں

تو کہ رپت ءُ چِداں شُتئے وھدے
من  کہ بے تو ابیتک ءُ تھنا آں
چہ  وتی دَزگھاراں جُست کناں
نوں کدی کئیت باریں آ پَمّن
باریں گِند ءُ نند بیت گوں من
من ھمے جیڑگانی توک ءَ باں
لوگ ءِ چَپّی گْور ءَ گِدانے ھست
کاپَر ءَ چہ گِسر یک بانے ھست
شِیکو ءَ شِیک وارت سھُب ءِ سر ءَ
تو من ءَ گْوشت بے وپا ئے تو
نوں ھما روچ گیر آرگی اَنت
نوں ھما راہ ءُ رَند چارگی اَنت
تئی ودار ءَ داں زندگاں  ننداں
بلکیں جَنگ ءَ جَنَگ مہ بئے پیسر
بلکیں آجو بہ بیت وتن ماتیں
من گوں اَمبازاں تئی سر ءَ چُکّاں
من گوں ارمانی ئیں دل ءَ اے گُشاں
سرڈگار ءِ منی مُریدیں سر
جنگ ءِ سرمست ءُ سرمچاریں سر
کِسّھاں بیار یار جنگانی
من گُڑا پوشاں اَدلساں سوری
زینب ءِ واھگاں بہ کن سرجم
سرجمیں ترانگاں بہ کن گْرنچ ءَ
تو داں نیائے من نشتگاں تھنا
تو داں نیائے من نشتگاں تھنا