نبشتہ کار: زِھان بلوچ کولوائی
سَکو جان من ترا سلام ءُ دْروت نی کن آں، من زاناں منی سلام ترا سر نہ بنت۔ناکو من ءَ پھل کن کہ من سک باز رند ءَ جُھد کُتگ پتو چیزّے نبشتہ بہ کناں بلے من ءَ وھد ءَ موہ نہ داتگ۔ کدی کہ وھد ءَ موہ داتگ گُڑا من ءَ لبزاں دْروہ اِتگ۔
سکوجان بوت کنت تو مارا بیھال کُتگ، بلکیں تو مئے ترانگاں ھم نہ کپ ئے، بلے من وھدے تئی ترانگ ءَ کپاں تئی ترانگ من ءَ چو سُھر سَریں تیر ءَ سوچ اَنت۔ ناکو تئی مھروانی من ءَ گِیشتر یات کئیت ، من ءَ ھمے واستا یات کئیت کہ تو مُدام گوں من دُچار بوتگ ئے گُڑا تو گْوشتگ: ”ما پرچا زندگ؟ مئے زندگ بوَگ ءَ مکسَد نِیست۔“
من گْوشت پرچا مے زندگی ءَ مکسد نیست؟ بس آئی ھمے پسّو دات کہ: ”ما گُلام اِیں، چہ گلامی ءِ زندگی ءَ مَرگ گھتر اِنت۔“
من ھمے گْوشت ناکو ترا گپّے بہ گْوشاں، گُڑا آئی گْوشت کہ بہ گْوش، من ھمے گْوشت ناکو تئی کِرّ ءَ اِلم ءِ کمی ھست، بلے تو زانت ءُ کِرد ءِ بلاھیں واھُندے ئے۔ دْریگتیں کہ تو بہ ونتیں مرچی باریں کُج ءَ سر اِت ئے۔ آئی بچکندگے جت ءُ گْوشت: ”من کُجا ءُ زانت کُج ءَ، کِرد کُج ءَ۔“
من ھمے گْوشت ترا وَتی گُلامیں راج ءِ گِم اِنت، تو مُدام جیڑگ ءَ ئے، ما پرچا گُلام اِیں، چِد ءُ مستِریں زانت دِگہ چے اِنت؟ تئی کِرد ءِ من ھبر ءَ بہ کناں بوت کنت تئی کِرد جھان ءِ دیم ءَ چیر بوتگ، بلے من گوں وتی چماں دیستگ۔ تو مُدام بما مردُم کہ پہ گُلامیں راج ءِ رکّینگ ءَ درکپتگ اَنت، تو گوں ھماں ھوار بوتگ ئے۔ تو پرے ھاتر ءَ جُھد ءِ بھر بوتگ ئے کہ وتی گُلامیں راج ءِ بزگی مار اِتگ، چِد ءُ مستریں کِرد دگہ کُجام بیت۔
ناکو مرچی تئی روگ سالے سرجم بوت، من آ سیاہ رنگیں وھد ءَ ھچبر بیھال نہ کناں، تئی رَوگ تھنا پمن نہ، بلکین ھما مردُم پتو تلوسگ ءَ اَنت کہ پہ آیاں تو مدام جھد ءَ بوتگ ئے۔ آ مردم مروچی گوں تئی یات ءُ گماں دُچاراں، بلے ما چ کُرت کن اِیں۔ دُرستانی راہ ھما اِنت، بلے من گوں تو نہ گوں واجہ ھُدا ءَ گلک کناں کہ ترا چو جلدی مہ بُرتین ئے۔
سکو جان تئی جاہ وش بات، اللہ پاک ترا وتی نیکیں رھمتانی ساھگ ءَ جاگہ بہ دنت۔
