پچیں نمدی یے

نبشتہ کار: مھرو جان

تئی جُتائی گران اِنت، ھچ دل ءَ تاھیر نیست، زوت واتر بہ کن۔

سلام ءُ دْروت منی مھروان!
تو چون ئے، جوڑ ءُ وش، سلامت ئے، تب تئی وش اِنت ؟
من ھم وش آں، بلے آ وشی کہ تو من ءَ پیسر ءَ داتگ آں، آ وشیاں چہ من گِستا آں، تئی جُتائی ءُ دوری ءَ من ءَ جان ءِ رگ رگ ءَ چہ سست ءُ چگل داتگ۔

منی مھروان!
اے وھد ءَ من ابیتک ابیتک ءُ ملور آں بس تئی یاتاں گوں جیڑگ ءَ آں، باریں تو اے وھد ءَ گوں وتی دزگْوھاراں نشتگ ءُ کندگ ءُ مسکرائی ءُ وشی کنگ ءَ ئے، گَل ئے یا کہ گمیگ ءُ مونج ءَ ئے!

منی گرامُل!
تو من ءَ چہ زان ءَ پھک ءَ پھک شمشکار ئے، ھچ تئی ھال ءُ ھَوال نیست۔ تئی ھال ءُ ھَوال، نند ءُ نیاد بس ھما دوئیں روچ بوت اَنت، من ءُ تو شال ءِ گُلیں بازار ءَ دست مہ دست اِتیں، تئی ھما گپ من ءَ بھ دل ءَ چہ در نہ روت ترا یات اِنت تو گپ گپ ءِ تہ ءَ چی ءَ گْوشت؟، “آ ءَ” کُجام گپ ترا دوست بوت تو ھما گپ ءَ چہ رند ھمے گپ ءَ گْوشت، “آ ءَ”۔

منی زیبُل!
نوں تو کدی واتر کا ئے شال ءَ من ءُ تو پد ءَ دست بہ گرین ءُ شال ءِ بازار ءَ گرد ءُ چر بہ کن ایں پہ تو سوگات بہ گرین ءُ وتی دستاں گوں تئی دست ءَ بہ دیان اِش۔

منی ھمپسر!
ترا یات بیت تو من ءَ را چے گْوشت؟
تو گْوشت من بے تو نہ باں دانکے گوں ترا گپ ءُ تراں مہ کن آں آ وھد ءَ تو روچے ءِ تہ ءَ گوں من ءَ دہ دوازہ رندان ءَ پون ءَ گپ کُت اے روچ ءَ تو من ءَ رُکست کُت ءُ شُت ئے۔ من داں سے روچ ءَ ھچگی نہ بوتگ آں۔ چارمی شپ ءَ تو من ءَ کال کُت من ءُ تو گپ کُت تو من ءَ تسلہ دات کہ مھرو ھچ گم مہ کن من اَچ تو جُتا نہ باں ءُ کسّے بانور ھم نہ باں بس تئی ودار اِنت۔
ھما شپ ءَ من ءُ تو داں شپ ءِ 12:00 داں دیوان کُت رند ءَ ما یکے دومی موکل گپت، ھما اِنت ھچ تئی ھال ءُ ھَوال پد ءَ نیست۔

منی بچکندوک!
من نہ زاناں بلے! دل ھزار گْواھی دنت ، باریں تو یکے ءِ بانور بوت ئے یا کہ تو یکے ءِ نام ءَ بوت ئے ، یا کہ تو دزبند ئے یا کہ تئی کِرّ ءَ دامگ(نیٹ ءُ نٹورکانی) جیڑہ اِنت۔
اللہ ترا وش ءُ سلامت بہ کنت اے نمدی ترا پہ سلامتی سر بیت اگاں تو ونت کُت مہ کن ئے کسّے بہ وان اِیت ئِے تو زان ئے کہ اے نمدی کُجام درد ءُ مارشت ءُ اندوھانی سَوَب نبشتہ کنگ بوتگ۔

بس تئی ودار اِنت
تئی مھرو