آجوئی ءِ سپر

نبشتہ کار: زِراب دشتی

دومی ءُ گُڈّی بھر:

ما چاہ ءُ آپے وارت کماش اِجازت کُت ءُ دیم پہ سپر ءَ درکپت اِیں، مئے سئینکل ءِ پٹرول ھم کَم اتاں بلے اِد ءَ دُکان ھم نیستگ اَت۔ ما کہ دیم ءَ شُت اِیں مئے سئینکل بند بیت، ما زانت نوں پٹرول ھلاس بیتگ اَنت۔ کمے سھت ءَ پد دو گاڈی روڑ ءَ چہ روگ ءَ اَت، ما گاڑی دَست داتاں کہ اولی گاڑی ءِ سیٹ ءَ دو زالبول نشتگ اَت۔ یک کسانیں زھگے ءُ گاڑی ءِ ڈرائیور اَت، ما چہ ڈرائیور ءَ جُست کُت واجہ ترا پٹرول گون کہ مارا پٹرول لازم اِنت، گُڑا ڈرائیور ءَ درّائینت: ”ھو! سنگتاں پٹرول مُچ اِنت، وتی سئینکل ءَ گاڑی ءِ کِر ءَ بیار اِت من شُمارا پٹرول دے آں۔“
ما سئینکل گاڑی ءِ نزیکّ ءَ آؤرت، واجہ ءَ مئے سئینکل ءِ ٹانکی پُر کُت ءِ چہ تھ ءِ نشتگیں یک زالبولے ءَ درّائینت ءُ گْوشت: ”براتاں شُما کُج ءَ  بیتگ ئے، ءُ کُج ءَ روگ  ءَ اِت؟“
گْوھار ما ملانٹ ءَ بیتگیں ءُ سپرے ءَ روگ ءَ اِیں، زالبول ءَ لھتیں جوس، کیک ءُ بیسکوٹ کَش اِت ءُ مارا دات، دُوا ء نیک کُت ءُ رھادگ بوت اَنت۔

ھمے دمان من چاراں سَرپ گاڑی یے پیداگ اِنت، بَلّے سک تیز اَت۔ من سنگت ءَ گْوشت وت ءَ تیار کن کہ زانگ نہ بیت، بہ گندے ڈیت اسکواڑ ءِ مَردوم بہ بہ اَنت۔ گاڑی کہ اتک ءُ مئے کِرّ ءَ سر بوت، گُڑا اُوشتات۔ من چاراں دو مردماں، کماش ءُ جوانے اَنت، کَماش ءَ کہ اَنچو من ءَ دیست ھَیران بیت۔ گوں ھیرانگی ءَ من زانت کہ کماش ءَ ءَ من ءَ پجّا آؤرت، کمیں مھتل بوَگ ءَ پد آئی ءَ درّائینت ءُ گْوشت: ”ھاں ورنا ھال کن باریں تو اِد ءَ؟“
من گوں بِچکندگے ءَ پَسّو دات ءُ گْوشت واجہ منی ڈیھ اِنت، من دِگہ کُج ءَ بہ رَو آں۔ کَماش چہ گاڑی ءَ ایرکپت ءُ من ءَ گُلائیشے کت، گُڑا من گْوشت واجہ اِد ءَ روڈ ءِ سَر اِنت کَمے گِستا گاڑی ءَ اُوشتارین اِت ھمود ءَ دیوانے کنیں۔

ما شُت ءُ کھیرے ءِ ساھگ ءَ نِشت اِیں، گُڑا مردم اتکاں ءُ تنکیں مجلسے برجاہ بوت۔ کماش ءِ ھمراہ مئے دوزواھے اَت، پد ءَ کماش ءَ وت ءَ اَنچو ھاموش کُت گْوش ئے من ءَ پجّا نیار اِیت۔ من کماش ءَ را ھمد ءُ دمگ ءِ جُست کُت باریں چُون اِنت ھند، کماش ءَ پہ پھر ءُ شان درّائینت: ” ھند وش اِنت، شُمئے وڑیں مُھکمیں باسک وھدے گُلزمین ءِ پاھازگ ءَ درکپاں گُڑا مَجال نہ اَنت پنجاپیانی کہ چہ بُنجل ءَ در بیا اَنت۔ بس وتی داشتگیں چاپلوساں شپاں مَردُماں لوگ ءَ دیم دے اَنت، اے چُو دُزّیں تولگ ءُ کَچّک ءَ بوہ گِر اَنت باریں سرمچاراں کَے جاگہ ءُ ورگ دَنت۔“
من کَماش ءِ گپ گوشداشت آں، پد ءَ درّائینت ھو واجہ اے زَر ھرید ءُ لگوریں سپائیگ ھچ کُت نہ کن اَنت، بس ھَمے دلار گار کنگی اَنت۔ ما زان ایں اے کئے اَنت، بَلّے ما سَبر ءُ اوپار کُتگ بلکیں اے شُر بنت ءُ مئے جھد ھمیش اِنت کہ بلوچ ءِ دست ءَ بلوچ پُسّگ ءِ مرگ مہ بیت، اگاں سَرپد نہ باں گُڑا ما اِشانی وڑ ءُ زان اِیں۔ کماش ءِ ھمراہ ءَ من ءَ کمے گِستا بُرت ءُ گپ ءُ رپ کُت، پد ءَ ما ھر یکے پہ وی سپر ءِ نیمگ ءَ رھادگ۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ھلاس