نبشتہ کار: سُھراب بلوچ
رجانکار: کمانچر بلوچ
چتور بوت وھدے کہ زمین ءِ یک پرزندے گُڈّی رند ءَ وتی مات ءُ پت ءَ بوسگ ءُ رُکست کنگ ءَ اِنت ، چہ وتی دل ءَ زانت کہ بوت کنت اے روچ پد ءَ دوبر نسیب ءَ مہ بیت، مات ءِ دستانی اے نرمی، پت ءِ دستانی همے مھر، لوگ ءِ آ آشنائیں بو، پیژگاه ءِ اے بے تواری، اے درست آئی ءِ دل ءِ تہ ءَ انچوش ڈُبگ ءَ اِت اَنت انچوش کہ ایر روکیں روچ وتی گُڈّی رُژنائی ءَ یکجاه کنگ ءَ بہ بیت۔
کھول ءَ هچ سرپدی نیست اَت کہ آئی ءِ اندر ءَ چے پیمیں جیڑو ودی بوگ ءَ اِنت۔ بوت کنت کہ آ اے سپر ءَ یک انچنائیں سپرے لیکگ ءَ بہ بنت، ھمک روچ ءِ وڑ ءَ دزگٹ بہ بنت، کسے کندگ ءَ بہ بیت، کسے سوج دیگ ءَ بہ بیت، کسے ساماناں دست ءَ بہ دنت، بلے آ همک توار ءَ گُڈّی رند ءَ اِش کنگ ءَ اَت، همک چھرگ ءَ گُڈّی رند ءَ گندگ ءَ اَت، آ هرچ ساھت ءَ وتی دل ءَ کل کنگ ءَ اَت۔
پد ءَ آ وتی زیبائیں میتگ ءِ نزیک ءَ کوہ ءِ سر ءَ سرکپ ایت، همود ءَ کہ سرجمیں میتگ گندگ بہ بیت۔ آ بے تواری ءَ اُوشتاتگ ءُ چہ دور دراجیں کِشت ءُ کِشاراں چار ایت، کچّائیں راھاں چار ایت، رد ءُ بندیں درچکاں چار ایت، وتی لوگ ءِ چھت ءَ، مسیت ءِ بُلّہ چار ایت، گوزوکیں موسماں چارگ ءَ اِنت ، ءُ انچوش سما کنت کہ اے درستاں آئی چم اِنّاں بلکیں آئی رُو گُڈّی رند ءَ گندگ ءَ اَنت-
گوات کشّگ ءَ اِنت بلے آئی ءِ اندر ءَ ساہ انگت اُوشتاتگ۔ ندارگ ھما اِنت بلے مروچی ھمک شے بدل بیگ ءَ اِنت۔ مرچی درچک اُوں ھاموش انت، راہ اُوں گیمگ اَنت، ءُ آزمان اُوں گْوش ئے چیزے ءَ سرپد انت۔ پد ءَ آ وتی کسانی ءِ گْوازی جاه ءَ روت کہ اُود ءَ یک وهدے گوں کندگاں آ تچان بوتگ آئی ءِ پاداں دنز کتگ بازیں سِٹ ءُ کپاں، همود ءَ اولی براں چماں واب دیستگ، آ جھل بیت پاکیں زمین ءِ هاکاں بوسگ دنت۔ انچوش گُمان بوت کہ ماتی ءِ پاداں چُک ایت، آئی ءِ چماں چندے تْرمپ ارس رِچ اِیت انچوش گمان بوت کہ آ زمین ءَ وتی توک ءَ چیر دات اَنت۔
شپ ءَ آ وتی کسانی ءِ درستیں سنگتاں یکجاہ کنت۔ سرجمیں شپ ءَ نند انت دیوان کن انت، گپ ءُ تران، ٹوک، مسکرا، کوھنیں یات، شور ءُ شار، درست بوت۔ ھرکس اے گپ ءَ وشّی لیکگ ءَ اَت، بلے آ زانگ ءَ اَت کہ اے کندگ جتائی ءِ گُڈّی چراگ اِنت۔ آئی ءَ درستانی نیمگ ءَ چاران کت ءُ دل ءَ گْوشت ئِے ” بوت کنت کہ وھد مارا پد ءَ چوش یکجاہ بوگ ءَ موہ مہ دنت۔”
آ وتی تہ ءَ یک اَجبیں جیڑهے ءَ گوں دُچار اَت، لُنٹانی سر ءَ بچکندگ ءَ ات ءُ دل ءِ تہ ءَ گمیگ ات۔ چمانی توک ءَ چمک ءُ رُو ءِ تہ ءَ تھاری یے ءَ مان شانتگ ات۔ وشی ءَ گوں دیوان داشتگ ءُ گم اُوں سینگ ءَ دِرّان ات انت۔ بس آ زانگ ءَ اَت کہ اے راه ءِ روگ ءَ پد همک چیز پیسری داب ءَ نہ بیت، بلے دوست ءُ سیاد، نزّیکیں مردم دُرست ایشی ءَ لس مھر پھمگ ءَ اِت اَنت ءُ آ درست وشدل اِت انت۔
اگاں یک اکش کشے اے ساهت ءَ ندارگ کنگ ءَ بہ بوتیں گڑا بوت کنت کہ آئی ءَ دنیا ءِ درستاں چہ زیبا تر ءُ درستاں چہ دردناک تریں اکسے کشّ اِتگ اَت، یک انچیں زمین زادگے کہ آئی ءِ چماں سرجمیں کوچگ ڈُبگ ءَ بہ بوتیں ءُ چہ آئی ءِ دل ءَ بے تواری ءِ گُڈّی رُکستی ءِ توار گوں هاموشی ءَ پروشان بوتیں، بلے آ وت زانگ ءَ اَت کہ اے درست پہ مھر ءِ ھاتر ءَ بیگ ءَ اَنت۔ هما مھر ءُ سیادی کہ دنیا ءِ تہ ءَ درستاں چہ مستر ءُ بُرزتر اِنت ءُ همیش اِنت زمین ءِ مھر ءُ دوستی۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔
