نبشتہ کار: مھگونگ بلوچ
دْروت ءُ دْراھباتے منی لاڑُکیں گْوھارل!
اُمیت کناں تو وش ءُ جوڑ ئے، ھاوند ترا وش ءُ جان ءَ جوڑ ءُ دْراہ ءُ دْراھجان بات ئے، وش بات ئے، گل بات ئے۔ وشیانی سارت ءُ منھیں منگیراں بات ئے۔ مھروان مرچی من ءَ تئی زھیراں لاچار کُتگ کہ پہ تو نِمدی یے نبشتو کنگ ءَ آں۔ انوں اے ساھت ءَ من ءَ تئی زھیراں سک بے تاھیر کُرتگ، من سر سر جنگ ءَ آں۔ ناں کہ من نِشت کناں، ءُ ناں کہ وپت۔ انچوش بے چاڑاں چم پہ تئی زھیراں ارسیگ اَنت۔ بہ گند ئے من زاناں نمدی پہ ترا سر نہ بیت، بلے منی دل ءِ درد بہ گندئے کمتر بہ بنت۔
مھروانیں گْوھارل!
من ھم زاناں ترا پہ من ءَ وش نہ بیت۔ تو ھم چوش منی وَڑ ءَ منی لاڑُک بیتگ ئے، بلے تو منی وڑ ءَ لاچار ئے۔ من ءُ تو ھردو یکے ءُ پہ دومی ءَ زرین ءُ یکے ءُ دومی ءِ مھرانی تلبگار ایں ، بلے من ءُ تو ھردو لاچار ایں، مروچی من نشتگان ءُ گریوگ ءَ آں بلے منی ارساں پھک کنوک نیست۔ منی ارسانی پھک کنوک تو بوتگ ئے، بلے مروچی تو اچ من گسر کپتگ ئے من چوش کپوت ءِ وڑ ءَ نالگ ءَ آں، تئی نام ءَ گرگ ءَ آں۔ ءُ تئی اکس زرتگ ءُ زرد ءِ سر ءَ داشتگ ءُ ھیسکارگ ءَ آن ءُ جیڑگ ءَ آں، نوں من پکا ایوک ءُ تھنا بوت آں۔
اڑے منی لاڑک!
من نہ زانت تو ھم یکروچے چمن گستا بہ ئے، منی کسانکیں جنکل من نہ زانت تو ھم من ءَ زھیر وار کن ئے ءُ رو ئے منی مھروانیں سنگت من زاناں تو ھم من ءَ گیر آرگ ءَ ئے۔ اُو منی زمین رنگیں زیمل تئی رھچاراں، من گْوشاں بہ گند ئے واتر کن ئے، اے ھبر ءَ من دلجماں کہ تو واتر نہ بہ ئے، بلے اے دل گنوک اِنت کہ ھچ نہ منّ اِیت ءُ انگت ءَ تئی رھچار اِنت۔ اُو منی بانک من انوں ھما ساھتاں گیر آرگ ءَ آں۔ من ءُ تو ھوار نشتگین ءُ وتی کسانی ءِ کسہ کرتگ اَنت، ھما شپاں گیر آرگ ءَ اِیں من ءُ تو نشتگیں دیوان ءُ مجلس کُتگ، برے آزمان چار اِتگ ءُ برے اِستال ھساب کرتگ اَنت، برے من ءُ تو گلزمین نازینتگ، برے گلزمین ءِ شھیدیں بچّ، من ھم زاناں تو ھم ھمے ساھتاں گیر آرگ ءَ ئے۔
اُو منی لاڑک!
اُپ آ ساھت چون وش ات اَنت من ءُ تو گپ جت ءُ ٹھک دات، من ءُ تو چنچو شات اِتیں، من برے ترا کلاگ بست برے تو من ءَ ، برے من زھر کُت برے تو زھر کُت، نی من ءُ تو پکا سُستیں، نی من تئی رھچار مہ باں مشکل اِنت، من ءُ تو ھوار بہ بہ اِیں۔
گُڈّی ءَ بس ترا ھمے گْوشگ لوٹاں ھر کُج ءَ ئے سلامت بات ئے، وتی سوب ءَ سوبین بات ئے ءُ ھاوند ءِ باھوٹ ئے۔
