ڈیھ ءِ مُریدیں میرل

چلّ ءُ چارمی بھر

نبشتہ کار: ھلیل بلوچ

میرل جان چوناھیا پہ وتی زھگاں زھیریگ اَت، من ھم ھما شپ ءَ میرل ءِ ھالت دیست دِل ءِ تہ ءَ اِرادہ کُرت کہ میرل ءَ گِس ءَ براں بِلّے زھگاں گِند اِیت۔

من گْوشت: ”ماما! تئی دلیگاناں ھُدا ءَ اِش کُت، شرّ اِنت گُڑا من ھم سنگتے ءِ دوار ءَ رو آں۔“

آئی ءَ بچکند اِت ءُ ھِچ نہ گْوشت، ما وتارا گیگ ءُ گْوم کُرت پہ شھر ءِ نیمگ ءَ درکپت اِیں۔ پیشیم ءِ وھد ءَ من میرل جان ءَ آئی ءِ گِس ءَ ایر کُرت ءُ وَت پسٹل زُرت ءُ سنگتے ءِ گِس ءَ شُت آں۔ دومی روچ ءَ پیشیم ءَ پَد من میرل چہ گِس ءَ زُرت کہ ٹائر ءُ دگہ بازیں سامانے گون اِت ئِے، من سوج کُرت ”اے چونیں سامان اَنت، مئے بار گْران بیت۔“

آئی ءَ پسّو دات ”اے گیشتری ورگ ءِ سامان اَنت، اِنشپی داں باندا تمام بنت۔“

دیگر ءَ چِہ پیسر ما شلی پٹّ ءَ وتی ٹھکانہ ءَ سر بوت اِیں، میرل مُتر ءِ جوڑ کنگ ءَ لگّ اِت من سامان پچ کُرت اَنت کہ سامانانی تہ ءَ سکّ باز ڈکّو ءِ نان مان اَت۔ من گْوشت: ”بھتاور اینکہ نان ءَ چون کن ئے، باندا تاں پونشی مئے کار سرجم بنت واتری اِنت۔“ آئی ءَ گْوشت: ”یار! اے ھراب نہ بنت گوں وَت زوران اِش۔“

میرل جان ءَ مُتر ءِ ٹائر ءُ کلچ پلیٹ بدل کُرت اَنت، من شیر چاھے جوڑ کُرت، ما ڈکّو ءِ نان ءِ گوم ءَ وارت۔ شپ ءَ ما شْوانگ ءِ کُڈّ ءَ وپت اِیں سُھب ءَ مھلّہ ما وتی کار ءِ نیمگ ءَ درکپت اِیں، موسم انگت ءَ ھما وڑ ءَ مُج اَت، چمّ ءِ دید چہ سد میٹر ءَ گیشتر نہ اَت۔ اے مُج ءَ سردی یے آؤرتگ اَت، بلے موسُم مئے ھکّ ءَ اَت کہ ما وتی تُپنگ چادر ءِ چیر ءَ ڈکّ اِتگ اِت اَنت کسّے ءَ را اندازگ نہ بوت چونیں مردُم اَنت۔

ما وتی کار کُرت اَت ءُ دگّ ءِ سر ءَ لگّ اِتگ اِت ایں کہ چہ دُور ءَ گاڑی یے زاھِر اَت، میرل جان گْوشت: ”پورس (فورس) ءِ گاڑی یے پیداک اِنت وتی تُپنگ ءَ آمادہ کن، زانگ نہ بیت پولیس ءِ گاڑی یے یا ایپ سی ءِ۔“

منی تُپنگ مھلّہ چیمبر اَت من چہ چادر ءَ ڈنّ ءَ کشّ اِت ءُ لاک اُن پچ کُرت۔

میرل مُتر ءِ گاز گِپت اَت ءُ گاڑی ءِ نیمگ ءَ روگ ءَ اَت ءُ گْوشگ ءَ اَت ”ھر وڑیں پورسے (فورسے) بہ بیت اگاں ما پد کشّ اِت مئے سر ءَ زوراک بیت، بس تو تیار بہ ئے اے یکّ گاڑی یے مارا ھِچ کُرت نہ کنت۔“

گاڑی کہ نزّیک بوت ما چار اِت پولیس ءِ گاڑی اِنت، منی تُپنگ ءِ لاک پچ اَت گاڑی ءِ نیمگ ءَ داشتگ اَت۔ مئے کِرّ ءَ چہ گْوست پُشت ءَ یک سپاھیگے نشت اَت ءُ دست ئِے چِست اِت اَنت۔

ما کمّو دیم ءَ شُت اِیں پد ءَ کِشکے زُرت ءُ چارکوھان ءَ اتک اِیں، ھمد ءَ ما وتی تُپنگ چیر دات اَنت ءُ چارکوھان ءِ شَم ءَ چہ آدیم بوت اِیں۔ پد ءَ ما دگّ زُرت ءُ دیگر ءِ وھد ءَ ما ھژدہ کول ءِ شیپ ءَ سر بوت اِیں۔ لاپ ءِ والینگ ءِ ھاتر ءَ مارا ڈکّو ءِ نان گون اَت، بلے سارتی ءِ دیم ءِ دارگ ءِ ھاتر ءَ ما اِرادہ کُرت کہ شَپ ءَ چہ کمانڈو زیانی گِس ءَ پہ وَت گندل ءُ پوشاکے زور اِیں۔

وھدے ما کمانڈو زیانی جاگہ ءَ سر بوت اِیں چاراں آھانی گِدان جنوک نہ انت، ما زانت کہ ایشان ءَ سارتی ءَ بے وار کُرتگ ءُ لڈّ ءُ بار اِش کُرتگ۔ ھَیر ما ھمے شیپ ءِ یک ءُ دو چُرّ چار اِت، بلے اے نزّیک ءُ گْور ءَ نہ اِت اَنت۔ ھمے شیپ ءِ تہ ءَ کمّو بُرز ءَ ھما چُرّ ءِ تہ ءَ ما شُت اِیں کہ روگ ءِ وھد ءَ بی ایل اے ءِ سنگتانی گَشتی اوتاک اَت۔ میرل گْوشت: ”من بُرز ءَ رواں چاراں بلکیں کوھنیں گندل ءُ پتّویے دست بہ کپ اِیت تناوھدیں تو چاھے جوڑ کن۔“

میرل ھمے چُرّ زُرت ءُ چیرا بالا شُت ءُ من چاہ دان آس ءَ کُرت، من ھمے جیڑگ ءَ اِتاں کہ چوشیں دم بروکیں سَپر ءَ پَد مردُم ءِ واب پورا مہ بیت بزاں مردُم ءِ دم راست نہ بیت ءُ اے سردی ءَ مارا واب ھم نئیت۔ ھمے وھد ءَ چہ مزنیں شیپ ءِ نیمگ ءَ مُترے ءِ توار منی گوشاں کَپت، من زوت زوت وتی جاٹہ ءُ تُپنگ زُرت ءُ تچان ءَ شیپ ءِ نیمگ ءَ شُتاں کہ لس مھلوکے بہ بیت مارا کمانڈو ءِ زیانی گِساں سوج دَنت یا سنگتے بہ بیت گُڑا الّم ھمے نزّیک ءَ اوتاکے ھم بیت۔

من مزنیں شیپ ءَ سر نہ بوتگ اِتاں کہ مُتر ھمے مئے چُرّ ءَ پیچ اِت۔ چاراں کمانڈو ءِ مستریں براس ھاجی بیدار اِنت۔ دْروت دْرھبات ءَ رَند من براہوئی ءِ تہ ءَ جُست کُرت ”ترا ھُدا ءَ چون آؤرت، ما شُمئے دوار ءِ شوھاز ءَ اِت ایں؟“

آئی ءَ پسّو دات ”منی گْوھار ءَ شُمارا چہ بُرزگے ءَ دیستگ اَت آتک ءُ من ءَ ھال ئِے دات کہ مُترے چیرا بالا رپتگ، گُڑا من زانت شُما اِت۔ بس من مُتر ءِ گاز داشت کہ شُمارا بہ رسیناں اے سردی ءَ شُما ازاب بہ اِت۔“

من گْوشت ”شُمئے گِدان کْوھنیں جاگہ نہ اَت، ما گْوشت بلکیں شَم ءِ نیمگ ءَ لڈّ اِتگ اِت۔“ آئی ءَ گْوشت ”مارا سردی ءَ تاچینت، اے دومی چُرّ ءِ تہ ءَ کونڈ ھست ما وتی لڈّ ھمد ءَ آؤرتگ۔“

روان اِنت۔۔۔۔۔۔