نبشتہ کار: کوھی بلوچ
برے برے سَما کناں ءُ جیڑں کہ زمین اگاں مہ بیت گُڑا بنی آدم چون زندگ مان اِیت ءُ اگاں زمین بہ بیت پد ءَ تئی زمین گُلام ءُ یکے ءِ پنجگاں بہ بیت، گُڑا تو چے کن ئے ءُ آ راج ءِ چے ھال بیت کہ ھما زمین ءِ سر ءَ نِشتگ۔۔۔۔۔۔؟
ھو! بے زمینی گِران اِنت، بے زمین بوگ ءَ بنی آدم زندگ نہ مان اِیت ءُ اگاں ترا زمین بوت ءُ تئی زمین یک زوراکے ءِ پنجگاں بوت ءُ تو وتارا بے سما ءُ واب کُت گُڑا آ زمین ترا ھِجبر نہ بکش اِیت۔ چی ءَ کہ زمین مات گْوشگ بیت ءُ بچ ءَ را پہ مات ءِ رکّینگ ءَ کُربانی، پند بُرگ، ھید ءُ ھون ریچگ ءُ کِشک رندگی ءُ جُنزگ لوٹ اِیت۔ برے برے دل ءَ جیڑاں کہ مئے زمین درامداں لگتمال کُتگ، مئے زمین ءِ مال ءُ مڈّیانی لُٹ ءُ پُل ءَ زوراک کنگ ءَ اِنت ءُ راج انگت واب اِنت، بے سَما اِنت، تُرس ءِ آماچ اِنت کہ زوراک مارا کُش اِیت یا گار ءُ بیگواہ کنت۔
چوش کہ یک مردے ھما وھداں مِر اِیت کہ آ بے زمین ءُ بے سَما بہ بیت، تُرس ءِ آماچ بہ بیت۔ ھما مردم زندگ اِنت کہ پہ وتی زندگ کنگ ءَ جُھد ءُ کوشست ءَ اِنت۔ اگاں زِندگ بوگ لوٹ ئے گُڑا وتی زمین ءَ بہ رکّین، وتی گُلامیں راج ءَ بہ رکّین، وتی مال مڈّیاں بہ رکّین ءُ وتی راجدپتر ءَ بہ رکّین گُڑا تو زندگ مان ئے ءُ تئی راج مان اِیت، اگاں تو وتی سر دُژمن ءِ دیم ءَ جھل کُت ءُ نِدارگ چار اِت گُڑا اے لگوریں دُژمن ھمے داب ءَ تئی راج ءِ چُکچینی ءَ کنت، ھمے داب ءَ تئی لوگ ءَ جونانی سوگات ءَ دیم دنت، ھمے داب ءَ منی ءُ تئی چَمُانی دیم ءَ منی ءُ تئی مات ءُ گْوھار کم شرپ کنگ یا زندان ءِ تھاریں کوٹیاں بندیگ کنگ بنت۔ مرچی دُژمن ءِ زوراکی منی ءُ تئی چَمّانی دیم ءَ اَنت ءُ زوراک ءِ کُلیں زوراکیاں چَم ء وت گِندگ ءَ اِیں، گُڑا اے نوں منی ءُ تئی زمہ واری ءُ راجی پرز بیت کہ من ءُ تو چے کُت کنیں، اے راستی یے کہ چَمّانی بند کنگ ءُ نِدارگ چارگ ءَ پہ راج نہ رکّ اِیت، پہ راج ءِ رکّینگ ءَ ترا کُربانی دیگی ءُ زوراک ءِ دیم ءَ اُوشتگی اِنت۔
مارا نوں سَما کنگی اِنت، وتی گُلامی مارگی ءُ دُژمن ءِ دیم ءَ چو آھِنیں پَل ءَ مِک بوَگی اِنت، پہ گار ءُ بیگواھیں بچّ ءُ جنکاں توار چِست کنگی اِنت، وتی راج ءِ درد مارگی ءُ وتی کنگی اَنت۔ اگاں ناں گُڑا اے زوراک ھمے داب ءَ وتی زوراکیاں برجاہ دار اِیت ءُ تئی راج ءِ چُکچینی ءَ کنان ءَ ترا اُوں ھلاس کنت۔ سَما کنگی اِنت کہ مرچی چنچو بلوچ بچّ ءُ جنک دُژمن ءِ زندان ءِ تھاریں کوٹیاں بندیگ ءُ چونیں درد سَگگ ءَ اَنت ءُ ھمے بہ جیڑاں کہ اگاں اے روکیں آس مئے وتی لوگ ءَ بہ بوتیں گُڑا مئے ھال چے اَت۔۔۔۔۔۔۔۔؟
اے ھبر تچک ءُ راست کہ وھدے تئی زمین گُلام کنگ بوت گُڑا تو ھمے بہ زان ءُ سرپد ببو کہ تئی کُل گُلام ءُ تو ھمے گُلامی ءِ آس ءَ سُچگ ءَ ئے ءُ پہ ترا پشت کپتگیں راہ بس کُربانی اِنت، جنگ ءُ جُھد اِنت ءُ وتی راج ءُ راجی جنگولانی گوں ھمراہ داری اِنت۔ اگاں ناں گُڑا اے زوراک ھِچ کس ءَ نہ بکش اِیت ءُ ترا اُوں ایمن بوگی ءُ نندگی نہ اِنت۔ اگاں مرچی منی لوگ اِنت گُڑا بانداتیگیں روچ ءَ تئیگ بیت، چی ءَ کہ ترا اُوں بلوچ ءِ نام پِر اِنت بلوچستان ءَ نِشتگ ئے۔
پہ چمانی بند کنگ ءُ نِدارگ چارگ ءَ نہ تئی راج رکّ اِیت، نہ راجدپتر رکّ اِیت ءُ ناں کہ تئی سرڈگار رکّ اِیت۔ اگاں تو اے کُلیں ھستیاں رکّینگ لوٹ ئے، گُڑا ترا جیڑگی اِنت، سَما کنگی اِنت ءُ ترا اے وتیگ کنگی اَنت ءُ گْوشگی اِنت کہ ھو! من آں ایشانی واھُند۔ داں گُڈی ساہ ءَ پہ وتی راج ءَ توار چِست کناں، داں گُڈّی ساہ ءَ جنگ کناں، داں گُڈّی ساہ ءَ کُربانی دیاں، داں گُڈّی ساہ ءَ گوں لگوریں دُژمن ءَ مِڑ اِت کناں ءُ دُژمن ءَ پیشداراں کہ من پہ وتی راج ءَ، پہ وتی مال ءُ مڈّیاں، پہ وتی زمین ءُ زُبان ءَ، پہ وتی راجدپتر ءُ راجی پَجّار ءَ، ءُ وتی گار ءُ بیگواھیں بچ ءُ جنکاں گوں ترا جنگ کناں ءُ اِشاں رکیناں، کدی ھم وتی چماں پہ دُژمن ءَ مدار ءُ اے ودار ءَ مبو کہ یکے کئیت ءُ منی راج ءَ رکّین اِیت۔
مرچی ما بہ چار اِیں کہ زوراک ءَ مئے چنچو بچ شھید کُتگ ءُ ھمک روچ شھید کنگ ءَ اِنت، گار ءُ بیگواہ کنگ ءَ اِنت کہ مارا اے بچ پہ چارگ ءَ اُوں دل نہ بنت، چنچو مات ءِ دل ءَ اے آس روک کُتگ، مرچی چنچو گْوھار پہ وتی برات ءِ ودار ءَ نِشتگ، چنچو برات پہ وتی گار ءُ بیگواھیں گْوھار ءَ توار چِست کنگ ءَ اِنت ءُ چنچو مات ءُ گْوھار ءَ پہ وتی بچ ءُ جنکانی ودار ءَ اے دُگنیا اُوں یل کُتگ ءُ پہ ابدی رپتگاں۔ گُڑا راج! سما بہ کن، سَما بہ کن کہ زوراک مرچی منی ءُ تئی چُکچینی ءَ کنگ ءَ اِنت، منی ءُ تئی نام ءُ توار ءَ گار کنگ لوگ ءَ اِنت، منی ءُ تئی راجی پَجّار ءَ پہ ابدی گار کنگ ءِ جُھد ءَ اِنت، یک برے پد ءَ گْوش آں کہ اے ودار ءَ کہ درامد منی توار بیت، درامدانی کار بس نِدارگ چارگ اِنت ، بلے ترا وتی چَمّ پچ کنگی ءُ جُنزگی اِنت، نِدارگ چارگی نہ اِنت ، پرچا کہ اے ندارگ چارگ ءِ آسر باندا پیلاشیت۔۔۔۔۔۔۔۔
