مات ءُ چُک

نبشتہ کار: کوھین بلوچ

یک کسانیں میتگے اَت کہ آئی ءِ توکا دو مردُم ھست اَت، یک ماتے ءُ یک چُکے۔

چُک ءِ نام اَت بمبُل ءُ مات ءِ نام اَت ماھی، مات ءَ وتی زھگ ءَ گوں سک مھر اَت، بلے آ مات ءُ چُک دو اِتاں ءُ دومی چُک چہ مات ءَ دور ءُ گستا اَت۔ مات ءِ چم پہ وتی چُک ءَ کُور اِتاں، بلے چُک ءَ را اے ھیال نیست اَت کہ پہ مات ءَ دوبر واتر بہ رواں۔

چُک چہ وتی کسانیں میتگ ءُ لیبوھاں گستا اَت ءُ یک دگے، ءُ یک ھمے دگ ( Road) ءِ کر ءَ کسانیں درچکے ھست اَت۔ ھما مھروانیں مات پہ وتی لاڑُکیں ورنا ءَ وداری اَت دانکہ منی چُک بئیت ءُ من وتی چُک ءَ دستی کناں، بلے باز وھد ءُ ساھت شُتاں چُک دیم پہ وتی میتگ ءَ واتر نہ بوت۔ مات ءَ امروز ءَ یک رندے گوں وتی کسان اُمُریں زھگ ءَ مِل اِتگ اَت، بلے مات ءَ وتی دومی چُک پہ دومی ھنداں دیم دات پہ زانشت ءِ پٹ ءُ پول ءَ، بلے بمبُل سک وش ءُ شادان بوت کہ من مرچی چہ اے کسانیں میتگ ءَ درکپان ءُ دیم پہ شھر ءُ بازاراں رواں۔

 بلے! پہ راستی ءَ بمبُل سک بے تاھیر ءُ پریشاں بوت کہ مات تھنا بیت، بلے بمبُل ءَ وتی راہ گپت ءُ دیم پہ دِگہ ھندان شُت۔ وھدے کہ بمبُل دگہ شھر ءُ بازاراں سر بوت، آئی ءَ سک وتی پیژگاھانی چیز یات کُرت اَنت۔ وتی کسانیں لیبو ءُ وتی وانگجاہ، وتی لوگانی پیژگاہ بیل ءُ یار یات کُرت اَنت۔

وھدے بمبُل آپسر ءَ نشتگ اَت ھما وھدانی داتگیں مھر ءُ باریگ گیر آؤرت اَنت، وتی کسانیں برات ءِ مھر یت کُرت اَنت کہ آ دگہ ھند ءُ من دگہ ھندے ءَ۔ بلے ھما مھروانیں مات ءَ وتی بمبُل ءَ گوں مُدام چیرھبری کُتگ اَت، ءُ بمبُل بے زری ءَ وتی لوگ ءَ اتک کُرت نہ کُت۔ بازیں سالاں آئی مات ءَ بمبُل وتی یاتاں جاگہ دات ءُ پہ بمبُل ءُ دومی چُک ءَ ودار کُت۔ ھمے ودار ودار ءَ مات پیر ءُ آجز بوت، مات پہ وتی دومی چُک ءَ کور ءُ گار بوت، بلے دومی چُک ءَ ھچبر واتر نہ کُت۔

 زند ھمے وڑ ءَ جُنزان ءُ چُکاں بے ھیال کناں بوت، بمبُل ھم گوں وتی بیل ءُ یاراں گرد ءُ راھی بوت۔ بمبُل ءَ وتی دِل ءَ اُوپارے داشتگ اَت کہ اَلّم من یک رندے وتی وانگ ءَ سوبیں باں ءُ پد ءَ واتر پہ وَتی  شیرزال ءَ رواں کہ آئی واستا لھتیں ٹیکی زیراں دانکہ آ وش ءُ شادمان بہ بیت، بلے داں بمبُل پہ وتی ھند ءَ کہ واتر بوت جھان مٹّ اِتگ اَت ءُ نوکیں جھانے اڈّ بوتگ اَت، مات سھرا نہ بوت ءُ آ میتگ درآمدے اَت۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔