ریڈیو زْرمبش بلوچی | ریڈیو زْرمبش بلوچی

بیگواھیں پیروز ءِ نمدی یے پہ مات ءَ

بیگواھیں پیروز ءِ نمدی یے پہ مات ءَ

JUL

30
30 / 07 / 2020 ریڈیونبشتانک 216


 مراگش: ریڈیو نبشتانک 
بنگپ : بیگواھی 
نبشتہ کار: اھمد 
شنگ رمس: 30 جولائی 2020
شنگکار: ریڈیو زْرمبش بلوچی


نمدی یے پہ وتی مکهیں مات ءَ


 


امیت کن آں تو دْراہ ءُ هست بہ ئے۔
۔ تئی دْراھی منی دْراھی اِنت .


اماں من تئ بچ پیروز!



من زان آں کہ هما بیگاه ءَ من ترا پون کرتگ اَت کہ من مگرب ءَ در کپ آں ءُ دیم پہ شُما کایاں ، تو هما اِنت ودار ءَ ئے ۔  کہ اِے ساهت ناں آ ساهت ءَ پیروز کیت۔اماں مروچی من ءَ سینزده ماه ءُ ده روچ اِنت کہ من سیاه ءُ تهاریں کوٹے ءِ تہ ءَ بند آں۔من نا روچے گِند آں نا شپ ءُ نا کہ امروزی سارتیں کوشے، داں دل ءَ اوپارے بہ روت کہ من ءَ مردماں گپتگ ۔ اے چہ جناور ءُ رستراں گنتر اَنت من ءَ اِے بے رھمیں مردماں انچوش کُتگ من گُشت نہ کن آں۔


امان من نہ زان آں جمیل آجو بیتگ یاکہ اَنگت منی پیم ءَ زوراکانی زنداناں بندیگ اِنت ... هاوند بہ زانت۔اَماں من هما اِنت کہ بیگواه کنگ بیتگ آں من ءَ چہ درائیں مردماں گیش تئی گیر ءُ تْرانگ کاینت ۔ اگاں من جاھے شتگ اِت آں تو گْوشتگ اَت " بلے زوت بہ یا دیر مہ کن کہ تئی پت تکانسر بیت "۔ بلے اماں منی ودار ءَ تو وت بیتگ ئے ۔ پت ءَ ترا دلبڈی داتگ کہ بچ نی مزن اِنت ۔


ءُ تئی زمستان ءِ سارتیں شپانی پاس ماں پاس ءَ آیگ ءُ منی چارگ۔ کسانی ءَ پہ لیلو واپینگ اِے درا منی دیم ءَ اَنت ءُ مُدام دِل ءَ جیڑ آں کہ مات چون بیت ، وهدے آئی ءَ را منی گار ءُ بیگواه بیگ ءِ هال سر بیت۔ اماں من زان آں تو پہ من اَرس گوار ئے ۔ بلے ھچ مہ گریو ءُ تو چوش زاکر جان ءِ مات ءَ مُهکم بہ بہ ئے۔بہ چار اَمّلی مروچی زاکر ءَ چُنت وهد اِنت کہ اَنگت بیگواه اِنت ... من زان آں تو هَم مهکم بہ ئے۔


ماتی ! من هما اِنت ودار ءَ بیتگ آں کہ ماں اے تھاریں کوٹی ءَ من ءَ کلمے بہ رس اِیت بلے سینزده ماه گْوست من ءَ هِچّ کلم ءُ کاگد دست نہ کپت کہ من پہ ترا نِمدی یے بہ نبیس آن ءُ روان بہ دئے آں ... کہ من جوڑ ءُ دْراہ آں ، بس گوں تئی گیر ءُ ترانگاں۔ تئی لیلو ءُ نازینک چہ اے رسترانی داتگیں درد ءُ اندوھاں بے ھال کنائیں اَنت ، پہ تاھیر ترھین اَنت ۔ پمیشکا مروچی من لاچار بوت آں ۔دارکے زرت ءُ وتی جامگ ءِ ٹکرے دِرت گوں وتی هوناں پہ ترا نمدی یے نبیسگ ءَ آں ترا وتی دراھی ءِ هال ءَ دیَگ ءَ آں ۔ نہ زان آں ترا سر بیت یاکہ اناں۔

اماں من بدواہ ءِ دیم ءَ وتی سر جهل نہ کرتگ تو سرپد ئے اماں کہ من چوشیں ردیں کارے نہ کرتگ کہ من بیگواه کنگ بہ بہ آں اگاں راستیں هبر میار اِنت ۔ گُڑا ھو من اِے میار کرتگ من اے گپ چہ تئی نازینک ءُ داستاناں اش کرتگ آ گپ ءُ پنت مروچی ھم من ءَ شر یات اَنت کہ تو من ءَ مدام نازینتگ ءُ گْوشتگ:


لیلو لیل کن آں بچیگ ءَ
بچیگ منی رد ایت پلے بیت
دودا ءَ میار جلے بیت


اَمّلی ! من تئی داستان ءُ نازینکانی پد ءَ رستگ ءُ مزن بیتگ آں ... بس همیش اِنت منی بیگواه بیگ ءِ سبب کہ من راست ءَ را راست ، دروگ ءَ را دروگ گْوشتگ ....من چہ وتی گْوشتگیں گپاں پد نہ کنز آں ، چہ وتی کرتگیں کاراں بژنیگ نہ آں ۔


اَماں ! گپّ سکّ باز گوں ترا کنگی اِنت بلے اینچو گپ بوت نہ کنت، موه نہ دیَگ ءَ اَنت من ءَ ۔ پرچا کہ همے سپاهیگ منی سر ءَ اوشتاتگ ایشی کار ءِ وهدھم آسر بیگ ءَ اِنت۔ اے برے برے اَچ من شزار بیت گڑا من ءَ پہ دستانی پچ کنگ ءَ موه دنت نی دومی سپاهیگ کیت منی سر ءَ اُوشت اِیت ءُ آ من ءَ ھچ سرگ ءَ نہ ھل اِیت سکیں زالمے انچوش سما بیت کہ اِے بے ماتے یاکہ ایشی ءَ را چوشیں مهروانیں مردُمے نیست کہ پہ همائی ءَ زهیر وار بہ بیت ءُ منی لاچاری ءَ پهم اِت بہ کنت .... چوش مہ بیت کہ منی نبشتہ کرتگیں نمدی ءَ بِہ گند اِیت ءُ پچ بِہ گپیت.... اَماں تو گپّے زان ئے وهدے اِے تهاریں کوٹے ءِ تہ ءَ تهاری مانشان ایت ، من سک ایوک بہ آں گڑا چماں بند کن آن ءُ دل ءَ تئی زهیروک ءَ گْوش دار آں بلے اماں من کہ تئی هیالاں کپ آں من سک بے وس بہ آں کہ منی مات چون اِنت؟؟ اِد ءِ پریات ءُ کوکار من ءَ تئی هیالاں نہ ھل اَنت۔


ایوک ءَ ترا ھمینچو گْوش آں پہ منی بیگواهی ءَ مہ جیڑ ، مہ رنج ، مہ پرش ۔ وتی روچاں پہ گل ءُ شاد گْوازین داں دگہ گار ءُ بیگواهیں مردمانی مات ءُ گُهار ترا بِہ گِند اَنت چہ ترا رنگ بہ زیر اَنت ءُ تئی پیم ءَ مهکم بہ بہ اَنت اگاں ترا کسّے منی جُست ءَ کنت بچکند ءُ بہ گْوش " منی بچ ءِ بالاد بیگواہ انت آئی ءِ سما ءُ سسا بیگواہ نہ اَنت"


اماں! گڈسر ءَ ترا همے گْوش آں کہ منی وابانی تہ ءَ یک برے الم بہ یا کہ من ءَ پرتو بے کِساس زهیر کنت، دل پہ تئی امبازاں گربند ایت، بس یک برے واب ءَ بہ یا منی املی۔