ریڈیو زْرمبش بلوچی | ریڈیو زْرمبش بلوچی,زیمر

من ھم سرمچارے آں | زیمر

من ھم سرمچارے آں | زیمر

SEP

19
19 / 09 / 2020 نبشتانک 229

من گوں گاڑی ءِ سر کپگ ءَ چم آئی ءِ نیمگ ءَ شانک دات اَنت، آ گیٹ ءِ دپ ءَ اوشتاتگ اَت ءُ مئے نیمگ ءَ چارگ ءَ اَت ،گاڑی شت۔ من پشت ءِ پردہ پچ کرت ، آ چاران کرت داں گاڑی ءَ پیچ ءَ تاب کرت۔


من سری رند ءَ تربت بھشت مار اِت، ھرچ درچک ءُ دار آئی ءِ چھرگ ءَ جنگ ءَ اَت۔ دل ءَ نہ گْوشت چہ تربت ءَ ٹِک بہ کن آں بلے۔۔۔۔من ءَ سری رند ءَ گمان بوت کہ من اشک ءَ کپتگ آں ءُ سری رند ءَ من دل ءِ سنگ ءُ ڈوک چِت اَنت۔برز ءُ مھکمیں دیوارے ءُ زیبائیں ماڑی یے پہ آئی ءَ بست ءُ دل ءَ جاگہ دات، چد ءُ ساری اے دل پہ ھرچ کس ءَ سیاھیں ڈنے اَت۔


گاڑی ءَ مارا ٹرانسپورٹ ءَ اِیر کرت، کترھے ءَ پد کوچ در اَتک۔چہ بازار ءَ سست سست ءَ نچان بوت ءُ گیش اِت۔ من گوشی جت اَنت ، کانچ ءَ ڈن ندارگ کنان کرت بلے چماں ھچ میم نہ کرت، بید ء آئی ءَ۔ ھرچی ھمائی ءِ چھرگ ءَ جنگ ءَ اَت۔ آئی ءَ من ءَ چہ ھرچ چیز ءُ ھرچ جیڑہ ءَ بے ھال کرت، من نا گْوست ءِ سما ءَ اَت آں نہ باندات ءِ پگر ءَ۔


’’ھاں۔۔۔۔ کوچ در کپت شمئے؟‘‘ آئی ءِ میسج ءَ دْرکگ جت۔


’’ھو ما در کپت ایں۔‘‘ من ھمے ودار ءَ اَت آں کہ کدی آ میسج کنت۔ من لوٹ اِت آ گپ کنان بہ کنت دیم ءَ بلے ایوک ءَ یکیں گپ ئِے جت ءُ بے توار بوت کہ سر بہ ئے ھال بہ کن اِت دگہ ھچ۔ من وس کرت کہ گپ ئِے بہ دار آں بلے من یک میسجے نبشتہ کرت ءُ را دات نہ کرت۔


من چہ تربت ءَ شال ءَ باز سپر جتگ بلے منی زند ءِ وشتریں سپر ھمیش اَت کہ من ھیالاں سوار ءُ بال اَت آں۔


جیڑان جیڑان ءَ کوچ ءَ وت ءَ پنجگور ءَ سر کرت کمو اوشتات، دل ءَ گْوشت نو میسجے بہ کن ءُ ھالے دئے کہ اد ءَ سر بوتگ آں بلکیں گوں من راہ ءَ گپ کنان بہ بیت، بلے اوکے ءَ ابید ھچ۔


کوچ در کپت، من ودار کرت کہ بلکیں دگہ گپے بہ کنت بلے ھچ ئِے نہ گْوشے داں من واب شت آں۔


تو مروچاں سک مزن بوتگ ئے سک براھدار ئے، آ وھد ءَ کہ من ترا میتگ ءَ دیستگ تو چوش نہ بوتگ ئے، تو اے دوئیں روچاں من ءَ گنوک کرت، منی ارواہ گوں وت برت، من تئی روگ ءَ پد چوش بت ءَ کپتگ آں ایر آں۔ من وتی دست ءَ شھار آں پرتو، اُمیت اِنت تو دست ءَ دستے دئے۔


’’ھاں چون اِنت ترا کے ءَ دست دیگ ءَ ئے، گنوک ئے، گنجی ءَ من ءَ واب ءَ پاد کرت ءُ گْوشت۔‘‘


من کہ چم پچ کرت اَنت ھچ نیست کوچ بائی پاس ءِ چیک پوسٹ ءَ اوشتاتگ اَت۔


کش ءِ کانچ ءَ ڈن روچ اِیر روان اَت، من ھمے دمان ءَ جیڑ اِت دریگتیں روچ مجتی ھما ھند ءَ سانکل ءُ زمزیل کرتین ءُ چاریں نیمگ ءَ ننگر زمین ءَ سک داتین اَت اَنت کہ آ ادار ءَ من ءُ آ نشتگ ءُ دیوان ءَ اَت ایں بلے روچ شت دیم پہ منزل ءَ ما پہ شال ءَ۔


’’ما سر بوت ایں۔ ‘‘ من گوں شال ءِ سر بوھگ ءَ آ میسج کرت ءُ ھال دات۔


’’ سلامت بات ئے بانک بہ بکش اِت شما را باز جنجال کرت۔ ‘‘ آئی ءَ میسج ءِ پسہ دات ءُ گْوشت۔


’’نا چوشیں گپ مہ کن، ھرچ وھد ءَ مئیگی کار بیت،گڑا بہ گْوش الم۔۔۔۔۔۔۔!!!‘‘


’’منتوار۔۔۔۔۔شر زَرور کار بہ بیت شمارا الم ھال کن آں۔‘‘


ما کہ یونیورسٹی ءِ گیٹ ءَ پترت ایں نو شومیں واڈران دیم ءَ اَتک۔ ’’شوم باریں چون کنت؟‘‘ من ءُ گنجی ءَ وتی گپ ھوار کرت اَنت توجیلے ساز اِت ھاسٹل ءِ گیٹ ءَ پترت ایں۔


’’ ھاں کج ءَ وتی دیم سیاہ کرتگ پیداک ئے۔‘‘ شوم ءَ مارا بلاک ءِ دپ ءَ دیست، اوشتارینت ءُ توار دات۔


ما وتی ساز اتگیں توجیل چست کرت میڈم ءِ دپ ءُ دیماں جت، بلے شوم ءَ ھچ گپ گُوش نہ داشت، دپ ئِے پچ لگوشت، کوکار کرت۔


’’ میڈم میڈم اے راست گْوشگ ءَ اَنت، ایشی ءِ برات اتکگ، نادْراھجاہ ءَ اِنت گوں سرجمیں کھول ءَ۔ پمیشکا اے ڈن ءَ شتگ اَنت، دگہ ھچ جاہ ءَ نہ بوتگ اَنت۔‘‘ گوھر ءَ چہ دریگ ءَ سر کش اِت۔میدان کرت ءُ اتک مارا چہ شومیں واڈران ءَ کچک رزواھی گیشینت۔


ما بیگ ءُ چیز زُرت اَنت شت ایں، کمرہ ءَ۔


’’بلے شوماں شما کج ءَ بوتگ اِت ،دو روچ ءَ ؟ ‘‘گوھر تھت ءِ سر ءَ نشت ءُ پول اِت۔


آ روچ ءَ من ھمد ءَ دَریگ ءِ دپ ءَ اُوشتوک اَت آں، شومیں میڈم ھمے جاگہ ءِ جند ءَ گلناز ءُ شاری ءَ را ماں بندگ ءَ اَت کہ آئی ءِ پون اَتک: ’’ھلو، چون ئے، جوڑ ءُ وش ئے، دزگھار ءُ ھمراہ جوڑ ءُ وش اَنت، وانگ، زانگ چون اَنت؟ شال ءُ شال ءِ سارتی؟‘‘


’’ما کُل جوڑ ءُ وش ایں، وانگ، زانگ شر اَنت، شال ءِ سارتی ءَ دوزہ کرتگ۔ تو ھال کن، مروچی چہ کار ترا پہ من کپتگ؟‘‘


’’اے چونیں کُوکارے تئی کر ءَ ، کے ءَ وتی دپ پچ لگوشتگ؟‘‘


’’اے شومیں ھاسٹل واڈران اِنت، جنکاں ھبر دیگ ءَ اِنت کہ کج ءَ بوتگ اِت شما ،چی کرتگ ڈن ءَ۔ شومے ایشی ءَ کلام بہ جنت۔‘‘


’’پو! اے وڈران کہ چوش اِنت گڑا منی کار گوں تو نہ بیت، من دگہ یکے چار آں۔‘‘


’’تو کار ءَ بہ گْوش بلکیں بوت گوں من۔ اے میڈم ءَ من شریں دردے لیٹین آں۔‘‘


’’سنگتے ءِ کر ءَ لھتیں سامان ءُ زز اَنت دست گِرگی اَنت کارگی اَنت ، مئے نیمگ ءَ۔ تو بہ چار اگاں گوں تو نہ بوت گڑا بہ ھل من دگہ نیمگے وڑے کن آں۔‘‘


منی دل ءَ گْوش ئے ھل کرت، ھمنچو کہ بال بہ کن آں، بہ رو آں، آئی ءِ کرّ ءَ۔


آئی ءَ درسیں گپ ءُ تْران کرت اَنت، من ءَ سرجمیں گپ ءُ ھبر سرپد کرت اَنت۔ کج ءَ روگی اِنت، کے ساماناں ترا دست ءَ دنت چون کنگی اِنت، نو پون ئِے سِست۔


اے بلائیں سپر ءَ من کے ءَ ھمراہ بہ کن آں۔لوگ ءَ چی بہ گْوش آں۔ اد ءَ دزگھاراں چی بہ گْوش آں، پون ءِ سندگ ءَ پد من نشت آں، جیڑ اِت۔


شپ پہ ھیال ءُ جیڑگ آسر بوت، سھب ءَ من گنجی ءِ کر ءَ سپر ءِ بارہ ءَ گپ کرت آ یکیں دمان ءَ جاڑی بوت۔ ما وتی بیگ چِت ءُ نز آؤرت اَنت، ٹکٹ کرت۔ شپ ءَ ھما سنگت ءِ کر ءَ شت ایں کہ آئی ءَ مارا سامانانی دست گرگ ءِ گْوشتگ اَت۔ سھب ءَ بس ءَ سوار بوت ءُ در کپت ایں۔


سپر بندات بوت۔۔۔۔۔۔۔۔۔


من سرمچار وتی زند ءَ نہ دیستگ اَت، راہ رواجی ھم ھرام اِنت سرمچار ءِ گندگ۔ باریں چوں بیت ایشانی دیم ءِ نندگ، باریں چوں کن اَنت، باریں چون اَنت، من گوشی جت اَنت ھیال کنان کرت ءُ بس ءَ جنزان کرت، دیم پہ منزل ءَ۔


گنجی وتی وڑ ءَ ھیالاں کپتگ اَت، باریں چی جیڑگ ءَ اَت پمیشکا مئے میان ءَ گپ سک کم بوت۔ ایوک ءَ ما چیک پوسٹانی سر ءَ گپ کرت ءُ وت ءَ دلگوش کرت داں پیشانی ءَ کیامت مہ بیت۔


گڑا اینچو چوکی۔ اے رندی پہ منی ءَ چوکیاں چک ءُ بر کرتگ اَت۔زاناں منی بیگ ءِ ساماناں چوکی گیشتر کرتگ اَت اَنت۔ ادار ءُ دمان بچار چوکی یے ءِ سر ءَ گاڑی اوشتاتگ، پوجی یے گاڑی ءِ تہ ءَ گردگ ءَ اِنت۔


جھل مگرب ءَ ما آیانی میتگ ءَ سر بوت ایں، آئی ءِ ڈس ءُ نشان ءِ پد ءَ ما گونڈیں گاڑی یے گپت ءُ آئی ءِ داتگیں ڈس ءَ شت ایں۔


ما کہ لوگ ءَ پترت ایں آ بان ءِ دپ ءَ اُوشتوک اَت، پر رنگیں کاٹن ئِے گوْر ءَ اَت۔ آستونک ئِے لانتکگ اَت اَنت، سیاھیں گڑی ءُ ایل کرتگیں ریشاں انچوش زیبدار کرتگ اَت کہ چی بہ گْوش آں۔


دْروت ءُ دراھبات ءَ پد، کڑکیں شیر چاھے زالے ءَ آؤرت، مارا وش اتک کرت ءُ نشت، داں چاہ وری ءَ گپ ءُ ترْان منڈ اِت۔


آ چوں مزن بوتگ، ھما لپش کہ زی کس ءَ گپ نہ کرتگ گوں، مروچی چوں گپ ءَ بلد بوتگ، اے پھک ءَ پارٹی ءِ برکت اِنت، من ھیال کرتگ۔


روچ سر ءَ لیٹ اِت۔ شپ ءَ میتگ ءِ سر ءَ اُرش کرت، تھاری ءَ مانشانت، آئی ءَ من ءَ چہ مردمانی تہ ءَ کش اِت ءُ جتا بانے ءَ لوٹ اِت۔


’’چوں بوتگ شمئے سپر، باز جنجال بوتگ اِت؟‘‘ آئی ءَ گْوشت۔


’’نا ھچ جنجالی نہ بوتگ، ھیر بوتگ سپر وش بوتگ۔‘‘ من پسہ دات۔


’’اے تئی سامان اَنت۔‘‘من سامان چہ پرس ءَ کش اِت اَنت دات اَنت۔


آئی ءَ کہ سامان بوتک اَنت چار اِت اَنت، یک پسٹلے اَت نائن ایم ایم، ڈبی یے تیر ءُ چار دستی بمب اَت اَنت، منی چم سر ءَ شُت اَنت۔ پوووووووو من چوشیں بلائیں کارے ءَ سوبمند بوتگ آں۔


من وتی سر ءَ پھر بست کہ من سرمچاری یے کرتگ۔


’’اے پنچیں ھزاراں بہ زور باند ءَ شمئے ٹکٹ ءُ راہ ءِ ھرچ اَنت۔‘‘ آئی ءَ گپ آسر کرت اَنت ھما بان ءَ روگ ءِ گْوشت کہ ما پیسر ءَ نشتگ اَت ایں۔


’’نا مارا زر گوں مارا تو یک سرے ءِ ٹکٹ ءُ ھرچ ءُ درچ داتگ اَنت باز اِنت، کمو مارا ھم بل راجی ڈبویے پیلو کن ایں۔‘‘


آ منی دیم پہ دیم اوشتاتگ اَت، زالم ءَ انچیں باڈی یے گون اَت گْوش ئے زاناں جون سینا اَت۔


’’تو وتی راجی ڈبو پیلو کرتگ، ایشاں بہ زور پہ منیگی، شما وتی زراں بہ ھل اِت، شمارا دگہ جاھے کار دئے اَنت۔‘‘


آئی ءِ ھاتر ءَ من ءَ پروش دات، من زر زرت اَنت۔


آئی ءَ چبٹ پاد ءَ کرت اَنت بان ءِ روگ ءَ، من پُشت ءَ ءُ آ دیم ءَ من کہ چم آئی ءِ بالاد ءَ شانک دات اَنت، گڑا من کر ءُ گْوراں ھچ نہ دیست ھمنچو کہ گوں آئی ءِ پاداں مان بہ گیش آں، داں بان ءَ سر بوت ایں۔


پارٹی ءَ آ سک سنگیں کرتگ اَت، ابید چہ جنگ، سیاست، پارٹی، گلامی ءُ آجوئی ءَ دگہ ھچ گپ ئِے نہ جت۔ چد ءُ ساری آ من چوش نہ دیستگ۔
بلے آئی ءَ گپاں من ءَ انچو وتی آماچ کرت کہ گپ نہ بیت، دل ءَ گْوشت تلک ءُ کپوت ئِے کن، بلے۔۔۔۔


’’بازیں گاڑی یے میتگ ءِ نیمگ ءَ پیداک اِنت، بہ یا بہ چار اش۔‘‘ جنکے بان ءِ دپ ءَ اتک ءُ آئی ءَ را ھال دات ئِے۔


گاڑیانی چارگ ءَ پد آیاں وتی تپنگ ءُ ساز زرت اَنت درشت اَنت کور ءِ نیمگ ءَ، مارا سرجمیں شپ واب نہ یتک۔ من سک آئی ءِ گم ءَ بوت آں۔ من چوناھا دوا ءِ سر ءَ سِتک نہ کرتگ بلے اے شپ ءَ من بے ھساب دوا کرت کہ آئی ءَ ھچ مہ بات۔


سھب ءَ مھلہ آ اتک، ما ھوار ورگ وارت، آئی ءِ دیم پہ دیم ءِ نندگ ءَ منی ھاٹیگ اتک۔ آئی ءَ گپ جت ءُ مارا کندینت داں ما بور مہ بہ ایں۔


من ءَ اے لوگ ءِ نیستگاری ءَ انچو تکانسر کرت، من ھچگی نہ بوت آں۔گْونڈوانی درتہ پچی ءُ بے سواسی، ھما جنکانی گور ءَ روگ ءُ دار ءِ چنگ کہ آیاں مئے ھواری ءَ اے وھد ءَ یونیورسٹی ءَ بوگی اِنت۔ من بس ھمد ءَ آجوئی سما کرت کہ آجوئی چینچو المی اِنت۔


گاڑی آئی ءَ پون کرت لوٹارینت، منی دل ءَ نہ گْوشت کہ من شال ءَ واتر بہ بہ آں۔ من لوٹ اِت من ھم آئی ءِ ھمراھی ءَ بہ رو آں آ ھرچ کج ءَ روت من گون بہ بہ آں بلے۔۔۔۔گاڑی اتک ما سوار بوت ایں در کپت ایں، گاڑی ءَ کہ پیچ ءَ تاب کرت آ اندیم بوت۔ من پردہ بست۔


’’اچا۔۔۔۔۔۔۔ ‘‘ گوھر ءَ بلائیں اچایے کش اِت مارا زرت ءُ ورگجاہ ءَ شُت۔ سھب ءَ کہ ما یونیورسٹی ءَ شت ایں، مارا ھال ءَ گپت، کہ تربت ءِ بازار ءَ سرمچاراں پوجی یے جتگ ءُ تپنگ ءُ اے دگہ سامان اش برتگ اَنت۔ منی گشان چہ سر ءَ کپت ءُ سنٹ نودان بوت۔