ریڈیو زْرمبش بلوچی | ریڈیو زْرمبش بلوچی

نِمدی یے پہ شِے زرا جھانگیر ءَ      نبشتہ کار: سلیم بکتیار

نِمدی یے پہ شِے زرا جھانگیر ءَ        نبشتہ کار: سلیم بکتیار

AUG

13
13 / 08 / 2021 نبشتانک 206

شِے من ءَ انگت یات انت کہ تو مُدام گو مات ءَ گْوشتگ اَت کہ ماتی تو ھم  منی مات ئے ، بلے مئے مات بلوچستان اِنت۔ من پہ وتی ماتیں زمین ءَ ندْر بُوَگ لوٹ آں۔ تو من ءَ ودی کرتگ ءُ رُودینتگ۔ وھدیکہ منی ساہ روت گُڑا من ءَ ھما مات وتی بگل ءَ جاگہ دنت۔ رزا تو  مات ءَ را مدام گْوشتگ کہ اما من پہ وتی ماتیں وتن بلوچستان ءَ ندْر بوت آں ءُ وھدے منی لاش اتک، گُڑا تو ھچبر مگریھ ءُ ارس مہ ریچ۔ تو گوں مات ءَ مُدام دیوان کرتگ ءُ ھمے گپ کہ جتگ اَنت، گڑا مات ءَ ھچ پسّو  نہ داتگ ءُ بس مدام نشتگ ءُ جیڑ اِتگ۔ 14 اگست 2013 ءَ وھدے کہ تو شھید بوت ئے گڑا من اے وھد ءَ لوگ ءَ ساڑی نہ اِت آں۔ من دگہ سنگتے ءِ کِرا اِت آں۔ من ءَ سنگت ءَ توار کُرت کہ سلیم تو گوں رزا ءَ پون ءُ ھبر کرتگ؟  نہ من گْوشت کہ دو روچ بیت منی ھال ءُ اھوال نہ بوتگ۔ من ءَ سنگتے ءَ گوشت کہ تو بیا منی کِرّ ءَ، گُڑا من شُت آں ھما سنگت ءِ کِرّ ءَ نشت آں ءُ گپ ءُ ھبر ، کندگ ءُ مزاک ءَ لگ اِت آں۔ گُڑا سنگت سک گمیگ اَت، بس جیڑگ ءَ اَت ءُ من ءَ گْوشت ئے کہ رزا ماں کیچ ءَ شھید بوتگ گوں دگہ یک سنگتے ءِ ھمرائی ءَ ۔ من گْوشت شھیدی مراد بات، گڑا من گوشت کہ من ءَ موکل بِہ دئے کہ من بُرواں لوگ ءَ مات ءُ مردُم باریں چون اَنت؟ من روان ءُ آھاں دِلبڈّی دے آں۔  گڑا سنگت ءَ گوں من ءَ ھوار دگہ لھتین سنگت دیم دات۔ ما دیم پہ وتی منزل ءَ جُنزان اِت اِیں گُڑا منی ھیال گوں لوگ ءِ مردمان ات کہ بارین چون بہ اَنت،  نوں آ من ءَ سمبالگی اَنت۔ من ھمے جیڑگ ءَ  اِت آں دیم پہ وتی میتگ گُلیں تیرتیج ءِ راہ ءَ روان ات آں۔  راھانی سر ءَ میتگانی مردم مئے مات ءُ گْوھار سنگت اُوشتاتگ اِت اَنت ءُ مشک اِش بڈّ ءَ اَت ءُ آپ دیگ ءَ  اِت اَنت۔  من وت ءَ را ھم  دلبڈّی دات کہ شِے تھنا مئے نہ نبوتگ،  شِے کولواہ ءُ آواران  ءِ زھگ انت، شِے سرجمیں بلوچستان ءِ زھگ انت، پیمشکا مئے بازیں مردُم وھدے مُرتگ اَنت،  پہ آھاں مھلوک چو مُچّ نہ بوتگ۔ شِے  تو مئے میتگ تیرتیج  بانور کرتگ اَت، اے روچ ءَ میتگ سک ڈولدار اَت،  اے روچ ءَ مردُم سک مُچ اِت اَنت۔ چہ بلوچستان ءِ بازیں ھند ءُ دمگاں مردُم پہ دیدار ءَ اتکگ اِت اَنت۔ شِے من وھدے تئی دیدار کُرت ءُ دیم پہ مات ءِ نیمگ ءَ شُت آں کہ  مات ءِ ھال ءَ گراں باریں چون اِنت، آئی کِرّ ءَ بازیں مھلوکے نشتگ اَت گوں مات ءَ ھم دیوان اِت اَنت، مات تئی گپّاں کنگ ءَ ات ءُ مسکر ءَ کنگ ءُ  کندگ ءَ اَت ءُ مردُم گوشدارگ ءَ ات اَنت۔ من مات ءِ کِرّ ءَ سر بوت آں مات ءَ من ءَ بگل کُرت ءُ گْوشت کہ سلیم  شِے  پہ وتن نمیران ءُ شھید بوتگ، بلکیں شِے تھنا منی بچّ نہ بوتگ۔ آ ماتیں گُلزمین ءِ بچّ بوتگ۔ پہ وتی ماتیں زمین ءَ کُربان بوتگ۔ من ءَ دائم ءَ شِے وت اے ھبر گْوشتگ کہ امّا وھدے من زُوراک ءِ دست ءَ شھید بوت آں ءُ منی لاش اتک، گڑا تو دل ءَ ڈڈ کن ءُ مگریھ ، بلکیں پہ چاپ ءُ نازینک منی لاش ءَ ماں کبرِستان ءَ سر کن ءُ لُنٹاں مُزواک ، دستاں ھِنّی بِہ رج ، میتگ ءِ تانسریں مھلوک ءَ اے درونت ءَ بِہ دے کہ پہ ڈیھ ءَ سوگاتیں بچّانی پُرسی پتّر گوں ارسانی شلگ ءَ دارگ نہ بیت ، بلکیں پہ ڈُھل ءُ سُرنا راجی سَوت الھان کنگ بیت۔ پمیشکا من ءَ شِے ءِ شھیدی ءَ ڈڈ کُرتگ ءُ ھچ پریشان نہ آں ،گڑا من مات موکل کُرت ءُ شپ روان اَت۔ وھدے کہ سُھب بوت ، میتگ ءِ کاڑاں ، پیزال ءُ کماشاں پہ جوابی شِے دیم  پہ وتی گُڈّی وابجاہ ءَ برگ ءَ  اِت آں ءُ مات پہ مڑاھے لیلو ءُ نازینک جنان اَت۔ منی رزا جان کُودک ءُ نادان انت شاگیں گْوانزگ ءَ وش واب انت شِے! گوں ترا کُرتگیں کول مات ءَ پہ شیرزالی پیلو کرت اَنت ءُ گْوشت کہ منی  شِے پہ وتن نمیران بوتگ ءُ مُدامی زِندگ اِنت۔ شِے من ترا گُڈسر ءَ ھمے گپ ءَ ھال دیگ لوٹ آں کہ  تئی شھیدی ءِ روچ ءَ تئی لھتیں پگری سنگتاں گُڈی واجاہ ءِ سرءَ آتک ءُ پہ سلامی ءَ تئی رِتکگیں ھونانی  سوگند اِش  وارت کہ مارا رزا ءِ ھونانی سوگند اِنت کہ داں بلوچستان آجو نہ بوتگ ما وتی جُھد ءَ برجم دار اِیں ءُ سِلاھاں ھچبر دور نہ دے اِیں، بلے چہ ھما سنگتاں لھتیں سنگت ءَ وتی زبان وارت ءُ سلاہ اِش دُژمن ءِ دیم ءَ ایر کرت اَنت۔  چوش کہ شِے اے منی ایمان اِنت گوں ترا ھوار کُل راجی شھیدانی رتکگیں ھون بے مُز نہ بَہ اَنت۔ ھما کہ شمئے واھگ ءُ ھزاری ئیں ارمان بوتگ ، شمئے کاروان داں ھما جاہ ءَ سر بیت، بلے بدّیں نام پہ لگوراں مُدام مان اِیت ءُ آیوکیں پدریچ آیاں کدی نہ بکش اِیت۔