ریڈیو زْرمبش بلوچی | ریڈیو زْرمبش بلوچی

نبشتانک :   بیگواھیں اُمیت نبشتہ کار :  نئیم مومن

نبشتانک :   بیگواھیں اُمیت  نبشتہ کار :  نئیم مومن

SEP

20
20 / 09 / 2021 نبشتانک 120

من یک ابیتکیں میتگے ءَ نشتگ اَت آں ءُ اود ءَ دگہ کس نیست اَت بس من ءُ تھنائی منی اَت۔منی گوں زندماں ءَ جنگ برجاہ اَت، زندمان ءَ ھمُک روچ منی بگیری ءَ نوکیں پندل ساز اِت اَنت۔ منی دوستیں ھمراہ تھنائی اَت کہ ھمُک ساھت ءُ دمان من ءَ گون اَت۔ من ھنچیں میتگے ءَ نشت اَت آں کہ اود ءِ مردم دْراہ کُور ءُ کَر اَت اَنت، چم اش پچ اِت اَنت بلے روک اِش مان نہ اَت، گُوش اش ھست بلے نہ اشکُن اَنت۔ من وت ھیران اَت آں کہ من اد ءَ چے کناں اگاں من اے میتگ ءَ نشتگ آں گُڑا باید اِنت ھمایانی وڑ ءَ بہ بوتین آں، من کسے ءِ درد مہ دیستیں ءُ کسے ءِ پریات ءُ زاری مہ اشکُتیں  بلے ھُداوند ءَ من ءَ کُور ءُ کَر نہ کُتگ اَت۔ ھمے ویرانیں میتگ ءَ منی دل ءَ گْوشت مرچی گردگ ءُ سھیل ءَ برو آں۔ وھدےکہ من سپر بندات کُت ءُ ھمے میتگ ءَ سرکپان ءُ رواں اَت آں، ھمُک مردم  وتی زندمان ءِ جیڑھانی تہ ءَ گار اَت  منی ابیتکی ءُ باتن ءِ اندوہ کس ءَ نہ مار اِت اَنت۔ منی دل ءَ گْوشت اے میتگ ءَ یل دے ، بِل اے وتواھیں ( Selfish )  مردماں کہ اے تئی کارا نیاں اَنت۔ من انچیں رُنگراھے گچین کُت کہ آ راہ ءَ  کس سپر نہ کنت ءُ راہ ءِ ھمُک گام ءَ ملکموت وداریگ اِنت بلے دل ءَ گْوشت ھمے راہ ءَ سپر بہ کن کہ تُرس ءُ بیمناکیں راہ ءِ گُڈسر ءَ مُدام وش ءُ وشھالی رس اِیت۔ گُڑا  من ھمے راہ گپت ءُ درکپت آں، راہ نیم ءَ دیست داں یک پریں زالے تبد ءُ لواریں گَرم ءِ سر ءَ نشتگ ءُ ابیتکیں راہ ءَ چم ئِے سک اَنت،  یکبرے دل ءَ گْوشت ویل ئِے کن کہ بوت کنت ھمے کُور ءُ کَرّاں چَہ یکے بلکین وتی راہ ئِے شمشتگ بلے پد ءَ من جیڑ اِت کہ رواں نزیک ءَ بلکیں پیریں مردمے ءِ مدت ءَ کناں ۔۔۔ وھدےکہ من نزیک ءَ سر بوت ءُ دیست کہ اے پیریں زال گریوگ ءَ اِنت گُڑا من گمیگ بوت آں کہ اے زال چی ءَ پہ زند ءِ متاھاں گریوگ ءَ اِنت ؟ من جُست گپت ! ماس ترا چے جنجالے ءَ گپتگ کہ تو تھنا نشتگ ءُ گریوگ ءَ ئے ءُ اے ابیتکیں راہ ءَ کئی اوست ءَ نشتگ ئے زاناں  ؟ بَلُک ءَ دْرائینت ! ابا تو منی کسہ ءَ سرپد نہ بَہ ئے ءُ من بلاھیں اُمیتے ءِ ودار ءَ نشتگ آں، تو من ءَ بِل ، وتی راہ ءَ برو بلے ھیال بہ کن اے راہ ءِ سپر سک گِران اِنت۔ بلے من پیریں زال یل نہ دات کہ من ءَ اَلم ھال بدئے ءُ اے کئی زھیر اَنت کہ اے اُمر ءَ ترا انچو مجبور اِش کُتگ کہ تو اد ءَ ابیتک ءُ تھنا نشتگ ئے؟ اے گمواریں زال ءَ یک اکسے اچ وتی پندول ءَ کش اِت من ءَ شون دات کہ من ایشی ودار ءَ نشتگ آں ۔ من جُست گپت، اے کے اِنت زاناں؟ بزگیں زال ءَ گریت ءُ گْوشت ئِے ، ابا اے منی چُک اِنت ھمے راہ ءِ مُساپر بوتگ کہ باز دیر اِنت بیگواہ اِنت من ءَ کرنے بیت کہ من اد ءَ تھنا  نشتگ آں بلے کس ءَ منی ھال نہ گپتگ بلے تو چونیں مردمے ءِ انچو جُست ءُ پُرس کن ئے ؟ من ءَ چُنت سال اِنت کہ تھنایاں ءُ  گمزد آں ءُ ھمے  اُمیت ءَ نشتگ آں کہ بلکیں یک روچے منی چُک واتر کنت ءُ منی گمواریں زند ءِ پشکپتگیں روچاں منی ھمراہ  بیت بلے انگت بیگواہ اِنت۔ من لوگ ءَ ھم نشت نہ کناں وتی چُک ءِ زھیراں ءُ من پہ بےوسی اد ءَ نشتگ آں۔ من جُست کُت ، مات ترا زاناں کس مَدت ءُ کُمک نہ کنت اد ءَ؟ بَلُک ءَ دْرائینت ! منی چُک  اے ھنچین شھرے کہ اد ءَ ھر کس وتی زند ءِ سانکلاں بندیگ اِنت ءُ کس پہ کس ءَ ھبر نہ کنت۔ اِد ءَ گیشتر مردم وتی زند ءِ رکینگ ءِ جُھد ءَ اَنت ۔ بازیں مردم کور ، کَرّ ءُ گُنگ اَنت۔ بلے ھما مردم اَنت کہ آیانی  مَگز  تُرس ءِ زندان ءَ بند اَنت ءُ ایشانی زبان ءَ ھچبر  راست ءُ تچکیں ھبر دَر نئیت پرچاکہ ایشانی مَگر گُلام اِنت۔ بنی آدم ءِ مستریں ھستی آئی ءِ مَگز اِنت  اگاں  مَگز گُلام ءُ دگرانی وازمندگ بوتگ گُڑا آ بنی آدم کسے ءِ کار ءَ نئیت۔ اے دَمک ءُ دَر  ھنچیں مردم ءَ سرریچ اِنت    کس گوں من ءَ سْیادی ندار اِیت ءُ ھر کس وشی ءِ ھمراہ اِنت، کس منی ھال پُرسی ءَ ھم نئیت۔ من چنچو دَر ٹُک اِتگ ، چنچو مردم ءَ را  چُکانی سوگند داتگ کہ منی چُک ءَ دوبر بیار اِت  بلے کس منی پریاتاں نہ اشکَنت ءُ منی تُرونگلیں ارساں نہ گِند اِیت۔ من چنچو رنداں ھُدا ءِ درگاہ ءَ وتی دست داشتگ اَنت بلے  ھُدا ھم واب اِنت منی ارزاں گْوش نہ دار اِیت ۔ من نوں بےوسی ءَ وتی چُک ءِ اکس زُرتگ ءُ تھنا نشتگ آں، دگہ ھچ کار ءَ منی وس نہ ھَل  اِیت  پرچاکہ چُک ءُ مات ءِ میان ءَ ھنچیں مھکمیں سْیادی یے کہ من چُک ءَ ھم بیھال کُت نہ کناں ءُ نوں من نند آں  وتی زند ءِ چاریں روچاں چُک ءِ ودار ءَ گْوازین آں ۔۔۔۔۔  من پیریں زال ءِ ھبر اِشکُت اَنت گُڑا سک گمیگ بوت آں کہ من پہ اے پیریں مات ءَ چے کُت کناں ۔۔۔۔ گوں اے گپاں من وتی باتن ءَ ھمے سوگند وارت کہ من ءَ دیم ءَ جُنزگی اِنت اے تھار ءُ تُرسناکیں  سپر ءَ اَلم آسر کنگی اِنت ۔۔۔۔۔