لّمہ ھان بی بی

نبشتہ کار: سرباز وپاؔ

راجی آجوئی زرمبشتانی میان ءَ لھتیں انچیں کارست بنت کہ گوں وتی بے تواری ءَ چیریں سپاھی ءِ کرد ءَ پیلو کن اَنت۔ آ ھما مردم بنت کہ راجی آجوئی ءِ جھدکارانی کھول ءِ ھما مردم اَنت کہ آ بس توپک نہ زور اَنت ءُ دژمن ءَ تاوان نہ دے اَنت، بلکیں گوں وتی ایمانداری ءَ راجی زرمبشت ءِ ھما جنجالاں اوپار کن اَنت کہ یک نامی ئیں سپاھی یے آیاں وتی زند ءِ بھر سرپد بیت ءُ اوپار کنت۔

آ دانکہ زندگ ءُ ھمراہ اَنت آیاں ھمے گوشگ بیت کہ جھد ءِ دوزواہ اَنت، یا پلاں جھدکار ءِ پس، ماس، گْْوھار، زھگ، یا لوگبانک، بلے اے ھبر گیر آرگی اِنت کہ ھما مردم پہ پیسلہ اے جھد ءِ راہ ءَ درکپتگ ءُ ماتیں سرڈگار ءِ موکگ ءَ پہ جار وتی ساہ ءُ سرانی کربان کنگ ءَ چک ءُ پد نہ بیت، گڑا آئی پژدر ءَ آ کرد ھم شموشگی نہ اَنت کہ بے تواری ءَ ھمک جنجال ءَ اوپار کنگ ءَ اَنت۔

چی ءَ کہ اے مردم وتی گسانی سوچگ، بیگواھی، پوج ءِ آزاردھی، زاہ ءُ بد، در پہ دری زند گوازینگ ءَ ھوار ھمک گام ءَ سکیاں اوپار کنگ ءَ اَنت۔ اگاں اے جنز ءِ پڑ ءَ چونیں ھم جھدکارے ءِ ماس، پس، زھگ، گْوھار، برات، لوگبانک یا چونیں ھم کس ءُ آزیزے گوں اِنت گڑا آ اے وھد ءَ یک لس مردمے نہ اِنت بلکیں جھد ءِ بھرے ءُ لیکھی سنگتے زانگ بیت۔ چی ءَ کہ درسانی درد ءُ ججال یکین اَنت۔ پمیشکا گڑا من ھم وتی مارشتانی ھساب ءَ لُمہ ھان بی بی ءَ جھد ءِ بے تواری سپاھی بہ گوش آں رد نہ بہ آں۔

لّمہ ھان بی بی ءَ من کدی ءُ چون زاناں بہ گند ئِے اے کسہ سک دْراجکش اِنت، چی ءَ کہ من آ وھدی کسان بوتگ آں لُمہ ھان بی بی دیستگ۔ دراجکور کہ آئی ھنکین اِنت آ ھم چہ منی میتگ ءَ انچو دور نہ اِنت، بلکیں منی گسانی پشت ءِ کوہ اِنت، بلے آئی دو براس مئے میتگ ءِ نزیک ءَ بوتگ اَنت۔ آ کجام وھد ءَ کہ وتی براس ءُ مردمانی چارگ ءَ اتکگ گڑا مئے گس ءَ الّم اتکگ۔ ھیر آ کسہ سک دْراجکش اِنت، بلے ھمے راجی جنز ءِ پڑ ءَ ھم من کہ آئی مھروانی ءُ شیرزالی دیستگ اَنت من آئی ءِ ھمے راجدوستی ءُ جھد ءَ سلام کن آں۔

اے جھد ءِ پڑ ءَ آئی کربانی ھما کساس اَنت، وھدے کہ ھما کربانی ءُ کار کہ من دیستگ اَنت آیانی سر ءَ اگاں من کتابے ھم بہ نبشتہ کن آں منی ھیال من گوں آئی ءِ کربانیاں انساپ کرت نہ کن اَں۔ مرچی من تھنا آئی یک یاتے پیش کنگ لوٹ آں کہ مدام منی دل ءِ سر ءَ ایر بوتگ ءُ انچوش گمان بیت کہ من آئی ءَ کدی ھم شموشت نہ کن آں۔

2017 ءَ کہ پاکستانی پوج ءِ آپریشنے ءِ میان ءَ من آیانی کِر ءَ اِت آں، کوچگ ءِ دُرسیں راہ ءُ در بند اِت اَنت مارا مزنیں پیادگی سپرے سر ءَ کپت کم چہ کم چار روچ ءَ ما یکشل ءَ پند بُرگ ءَ اَت ایں۔ اے سپر ءَ مارا کسانیں زھگ گون اَت ءُ پیریں کماش ھم مئے ھمراہ اِت اَنت۔ ما ھمے جیڑگ ءَ اَت ایں کہ اے کماش نزور بنت، بلے آیانی توکل چو کوہ ءَ برز اَت ءُ انگت ءَ مئے ھزمتگاری ءَ کنگ ءَ اِت اَنت۔ ما کہ پنچمی روچ ءَ جاھے ءَ سر بوت ایں گڑا شپ ءَ وپت ایں، گڑا دومی روچ ءَ ما ناگت ءَ دردے گپتگ۔ من چہ گساں کمو دور تر ءُ گردے ءَ شتگ اِت آں گڑا من ءَ اے درد ءِ انچوش کرت کہ من پد ءَ گس ءَ اتک نہ کرت ءُ ھمود ءَ درچکے ءِ چیر ءَ کپت آں۔

سنگت ھم منی چارگ ءَ درکپتگ اِت آن ءُ گوں آیاں لُمہ ھان بی بی ھم گوں اَت۔ گڑا سنگتے ءَ کہ من ءَ دیست گڑا آیان ءَ توار ئے جت کہ سرباز اد ءَ اِنت۔ سنگت ھم اتک اَنت گڑا لُمہ ھم گوں اَت آئی ءَ منی سر وتی زانسر ءَ ایر کرت ءُ منی سرگ ءَ سر ءَ آپ رتک ءُ منی چمّے ششت اَنت من ءَ جستے کرت ”ابّا ترا چے بوتگ ءُ نوں چون ئے؟“ من گوشت ماس من ءَ اناگت ءَ دردے ءَ گپتگ نوں وشتر آں۔

ما کہ وھدے گس ءَ شت ایں گڑا آئی ءَ من ءَ بلوچی درمان ھم دات، بے کساس منی ھزمتگاری کرت۔ شپ ءَ آئی ءَ من ءَ دور وپسگ ءَ نیشت ءُ گْوشت ئے: ”ابّا تو مئے نزیک ءَ ببو، شپ ءَ کہ تکلیپ بہ ئے گڑا من سرپد بباں۔“
من کہ شپ ءَ وپتگ اِت آں یک دمانے ءَ من سما کرت کہ کسے وتی دست ءَ منی سر ءَ سمارگ ءَ اِنت۔ من یک برے ھمے ھیال ءَ کپت آں کہ من وتی جند ءِ گس ءَ واب بوتگ آں۔ چی ءَ کہ من وھدے وتی گس ءَ واب بوتگ آں گڑا منی ماس ءَ الّم شپ ءِ تہ ءَ یک برے منی سر چُک اِتگ یا دمانے منی کِر ءَ نشتگ ءُ وتی دستے منی سر ءَ سمار اِتگ۔ سال ءُ ماھانی تہ ءَ کزا یک شپے منی ماس شپ ءَ منی چارگ ءَ نیاتکگ، گڑا گیشتریں وھداں ھمک شپ من ءَ چارتگ ئِے۔

چہ لُمہ ھان بی بی ءِ دست ءِ سمارگ ءَ من انچوش گمان کرت کہ منی ماس زینت اِنت۔ من آئی دست گپت ءُ گْوشت ھاں جیجا تو ئے، گوش اِیت: ”ھو ابّا من تئی ماس آں۔“ من چارت اِت کہ منی آ ماس نہ اِنت، منی اے ماس لُمہ ھان بی بی اَت۔
منی چہ کسانی ءَ بہ گر داں آئی گُڈّی دیدار ءَ من ءَ ھمک وھد ءَ لّمہ ھان بی بی ءَ ابّا یا بچ گوشتگ۔ اے میان ءَ کجام وھد ءَ کہ من آئی گس ءَ شتگ آں گڑا آئی من ءَ یک ءُ دو شپ الّم وتی کِر ءَ داشتگ، پد ءَ ھم ھمے گْوشتگ ئِے ”ابّا انچوش شاہ مھمد ءُ سپر ھان منی بچ اَنت، تو ھم پمن ھمے وڑ ئ ئے۔ اگاں اد ءَ منی کِر ءَ کا ئے گڑا یک ءُ دو روچ نہ داں ماہ ءُ سالاں ھمد ءَ بدار۔“

بلے من دیستگ اے ماس نہ تھنا پمن یک مھروانیں ماسے بوتگ، بلکیں ھمک سنگت ءَ را چو ماس ءُ زھگی مھر داتگ ئے۔ من ھمے سرپد باں کہ لُمہ ھان بی بی یک بلوچ ماسے ءَ ھوار یک راجدوستیں جھدکارے اَت۔ بلوچ راجدپتر چوشیں شیرزالاں کدی ھم بے ھال نہ کنت، ناں کہ شیرزالیں ماس ھان بی بی شموشگ ءُ بے ھیال کنگ بیت۔۔۔۔۔۔۔