نبشتہ کار: سمی دین
رجانک: سرباز وپا
گھگیری چہ یک دمانے ءَ بندات نہ بوتگ۔ اے چونیں ھم تْراک، چونیں جار، چونیں اناگتیں پیسلھے ءِ آسر نہ اِنت۔ گھگیری ھما وھد ءَ بندات بیت کہ یک گْرانیں بارے بہ بیت۔ وھدے کہ گْوستگیں روچاں دیم پہ دیم بہ کن ئے ءُ ھمک نوکیں روچ ءَ گْوستگیں روچ ءِ بار گون بہ بیت گڑا اے کسمت ءَ نبشتہ نہ اِنت، بلکیں ھما کار اِنت چہ آئی ءَ کمست کم کم ءَ وتی واک ءَ ھلاس کنت۔ اے گھگیری تھنا مٹی نہ اِنت، بلکیں زندگی ءِ میان ءَ یک انچیں جوزگے کہ زند گْوازینگ ءِ وڑ ءُ پیماں مٹ کنت ءُ ھمے کار ھم زندگی مول جوڑ بیت۔
اد ءَ گھگیری جوش نہ اِنت سبر ءُ اوپار اِنت۔ جوش زوت ھلاس بیت، بلے سبر ءُ اوپار مان ایت۔ اے ھما مارشت اِنت اد ءَ انسان پہ واب گندگ ءَ نہ وپس ایت، بلکیں پمیشکا آگاہ بیت کہ جھان ءِ تہ ءَ ھرچی نوں منگ نہ بیت۔ بلوچ گھگیری ھمے آگھی جاور ءِ نام اِنت۔ یک انچیں شیواری یے آ کوکار نہ کنت، بلے راجی شرپ ءَ کم کم ءَ پد ءَ زندگ دار ایت۔ اد ءَ واکداری چہ گپ جنگ ءَ نئیت بلکیں چہ آدتاں ردوم زور ایت۔ ھما چیز کہ آدت جوڑ بوت آ داں دیر ءَ مان ایت۔ گھگیری پہ سوبمندی ءَ نہ بیت، اے زانگ بیت کی سوبمندی زوت نہ رس ایت، ءُ برے برے ھچبر نہ بیت۔ بلے بے سوبی ءِ دودے جوڑ کنگ مستریں پروش اِنت۔ پمیشکا بلوچ گھگیری ءَ بے آسر ءَ زندگ بوگ دربرتگ۔ آ ھمک روچ ءَ یک جتائیں پیسلھے سرپد بیت۔ مرچی منگی اِنت یا نہ۔ مرچی بے توار بوگی اِنت یا نہ۔ مرچی پدکزگی اِنت یا نہ۔ ھمے ھمک روچی پیسلھاں گھگیری زندگ داشتگ، چی ءَ کہ اد ءَ زندگی کنگ ءَ چہ درستاں بُنکی لوٹ زند گوازینگ نہ اِنت، بلکیں زند گوازینگ ءِ مول اِنت۔ بلوچ گھگیری ءِ جان چہ یک ھیلکاری ءَ گْوستگیں جانے اِنت۔ اے ھما اِنت کہ یکشل ءَ بے پھریزی ءُ ودار ءِ تہ ءَ برجاہ بوتگ۔ ایشی آسودگی ھیل نہ کرتگ۔ اے ھمے وھد ءِ کمی ءِ تہ ءَ رستگ۔ ھمے کمی ءَ آ ھیل داتگ۔ اد ءَ گھگیری چونیں ھم گھگیری یے ءِ دروشم ءَ گندگ نہ بیت بلکیں زندگی ءِ بھرے جوڑ بیت۔ اد ءَ وتی شرپ، وتی اوپار ءُ ارزشت دیگ چہ چونیں ھم کتابے ءَ دربرگ نہ بیت بلکیں جاورانی تہ ءَ بندوک اِنت۔ ھمے ارزشت ھمے گھگیری ءِ بنیاد اِنت۔اے گھگیری تچکیں کشکے نہ اِنت۔ ایشی ءِ تہ ءَ جھلی ءُ برزی، اوشتگ ءُ پد ءَ جنزگ لوٹ ایت۔ برے روچ سکا رژنا ءَ بیت ءُ برے شپ انچوش مزن بنت کہ چم بے توار بنت ءُ ھر پیمیں گپ جن اَنت۔ اد ءَ درد ءُ اوست یکے دومی ءِ بگیر نہ اَنت، بلکیں یکے چہ دومی ءَ سست نہ کنت۔ درد نہ بیت گڑا گھیری بے سان بیت ءُ اوست مہ بیت گڑا گھگیری وت ھلاس بیت۔ بلوچ گھگیری ھمے دوئینانی میان ءَ ھمگرنچ اِنت۔ ھمے ھمگرنچی ایشاں دْراجکش کنت۔
اد ءَ درد بے توار بنت ءُ گھگیری کن اَنت۔ ھمے درد چہ درساں زبھر کنت، بلے زندمان ءَ تچکیں مانا یے دنت۔اے ھما آسر اِنت کہ اد ءَ انسان ھمے سرپد بیت وردن، پوشاک ءُ سلامتی درست ھژدری اِنت بلے ناسرجم اَنت۔ ھکی ئیں لوٹ ھستمان ءِ مول اِنت۔ ھمے ھیال بلوچ گھگیری ءِ تہ ءَ راستیں کردی دروشمے ءَ گندگ بیت۔ بلوچ گھگیری دیمونیانی نمائش ءَ نہ کنت۔ اد ءَ دگہ تلو نیست، چاپ نیست۔ اد ءَ دیمونی یک بے تواریں پیسلھے۔ یک انچیں کارے کہ آ بے گواہ ءَ کنگ بیت۔ پمیشکا بلوچ گھگیری چہ گوستگیں سالاں کچ ءُ کساس کنگ نہ بیت۔ ایش گوں ھما زندگی ءَ کچ ءُ کساس کنگ بیت کہ آ ھمیشی تہ ءَ گوستگ۔چہ اے ساچشتی بودناکی ءَ درستانی زبھر بوگ ءَ پد پشت کپتگ۔ اے گھگیری مارا تھنا جیڑگ ھیل نہ دنت، جست کنگ پرمائیت۔ ھما جست کہ مئے ھمک روچی پیسلھانی میان ءَ ودی بنت۔ کج ءَ سرجھل کنگی اِنت، کج ءَ جلگی اِنت۔ کج ءَ بے توار بوگی نہ اِنت۔ اے جست ھیلکاری ءَ نوک ٹھین ایت۔
بلوچ ءِ گھگیری بے توار نہ بیت، بلے بژنیگ ھم نہ بیت۔ ایشی بے تواری وت یک زانشتے۔ یک انچیں شوربندی یے کہ وھد ءِ ھواری ءَ دروشماں مٹ کنت۔ برے جان ءَ گندگ بیت، برے گریوگانی تہ ءَ، ءُ برے تھنا ھمے زد ءَ کنت کہ درسانی منّگ ھژدری نہ اِنت۔ اے ھما زد اِنت کہ اے گھگیری ءَ چہ ھلاسی ءَ رکین ایت۔
ند ءُ کتابانی وشبو، زانت ءُ زانشت ءِ سپر، یکریچیں تب (مستقل مزاجی) ءِ دستور۔ اے درست اد ءَ ھیالی گپ نہ اَنت، بلکیں اے یک ھیلکاری یے ءِ بنیاد ءَ ھست اَنت۔ ھمک ساہ چہ وتی بے تواری ءَ گپ جنت گڑا یک راھے جوڑ کنت۔ ھمے راھاں رُژنائی ودی کنت۔ ھمے رژن تھارونکیانی تہ ءَ کپتگیں انسان ءَ ھمے مارشت ءَ دنت کہ راہ سرجم ءَ گار اِنت۔
ءُ پد ءَ
دلجمی ھمے راہ ءَ جنز ایت
آئی ءَ منزل ءَ جاہ داتگ
آ وسوساں ترسینگ
آ گام پہ گام ءَ بڈ اِتگ
اے گھگیری وھد ءِ ھواری ءَ وتی گالوار ءَ مٹ کنت۔ برے ترند، برے کساس، برے دیم پہ دیم ءَ ءُ برے برے چیر اندری، بلے اے گپ ءَ وتی پیسلہ کنگ ءِ ھک یل نہ داتگ۔ اد ءَ درس پلگ بنت، بلے پیسلہ نہ۔ ھمے سوب اِنت کہ گھگیری انگت نہ اُوشتاتگ۔ اے ھم زانت کہ باز بر ءَ زندگ بوگ وت یک کردے جوڑ بیت۔ باز بر ءَ بوگ ھم یک نہ منّگے۔
گھگیری برے انسان ءَ انچیں جاہ ءَ بارت ءُ سر کنت اود ءَ آئی ءَ باز چیز ببا دیگ لوٹ ایت۔ ھما دمان، ھما نیاد، ھما لبزانی میتگ کہ تْرھجاہ بوتگ، بلے ایشی یل دیگ پہ آئی ءَ پشت کپتگ۔ لھتیں انچیں چیز بنت کہ گوں آیاں زند گوازینگ نہ بیت ءُ لھتیں انچیں بنت کہ آئی ءَ ابید زندمان بے مانا اِنت۔ بلوچ گھگیری اے پرک ءَ زندگ دار ایت۔
گڈی ءَ اے گھگیری چونیں ھم آسرے ءِ کول ءَ نہ کنت۔ نہ سوبمندی، نہ پروش ورگ۔ اے تھنا ھمے زد ءَ کنت کہ انسان گوں وھد ءَ چیر بہ ایت بلے وتی جاہ ءَ وت گچین بہ کنت، آ دمبرانی ءِ جاہ ءَ زند گوازینگ در بہ بارت، بلے دمبرانی ءِ رد ءَ زندگی مہ کنت۔ آ ترس ءَ بہ بزانت بلے ترس ءِ چمدار مہ بیت۔
ھمے برجاہ بوگ ءِ رپک اِنت۔
ءُ ھمے بلوچ گھگیری ءِ راستیں دروشم اِنت۔
