نبشتہ کار: سرباز وپاؔ
”اَھد ء وپا“ اُستاد بابُل لتیپ ءِ ھما نبشتگیں کتاب اِنت کہ آئی ءِ تہ ءَ پہ ابدمانیں میجر آسمی وپا پنّام ء شھداد ءَ وتی مارشت ئِے درشان کُرتگ اَنت۔ اَھد ء وپا ءِ بزانت یک اَھدے ءِ وپا اِنت ، اے بُنگپ اُستاد بابُل لتیپ ءَ جْوانیں دابے ءَ گیشّینتگ۔ اگاں کسے کہ اے کتاب ءَ سرجم ءَ وان اِیت ، گُڑا آ اَلم اھد ء وپا ءَ شریں دابے ءَ پھم اِیت۔
بلے! مُردنی من ءَ انگت ءَ اے کتاب ءِ جند دز نہ کپتگ ، من پمیشکا چر اے کتاب ءَ آشنا آں کہ اُستاد بابُل لتیپ ءَ اے کتاب ءِ دُرسیں بھر منی سر ءَ یک پہ یک ءَ دیم داتگ اَنت۔
چوش کہ اے سرھال ءِ سر ءَ اُستاد ءَ نبیسّگ بندات کُرتگ اَت ، گُڑا من چہ آئی ءَ یک چیزے ءَ تپاک نہ کُرت۔ من گّوشت اُستاد جان تو چوناھا ایشی ءَ باز بھرانی تہ ءَ نبیسّگ ءَ ئے ، گُڑا ایشی ءِ بھراں پرچا اِنچو مزن کن ئے؟
چی ءَ کہ مئے چاگرد ءِ تہ ءَ مزنیں نبشتانک ءِ وانگ ءَ مردُماں واک نہ کنت یا رواج نیست ، پرچا کہ مردُم گیشتر نبشتانک ءِ کسانی ءَ چار اَنت ءُ نوں آئی ءَ سرجم ءَ وان اَنت۔
منی جُست ءِ پسّو ءَ اُستاد ءَ گوں مھروانی ءَ گْوشت: ” وپا پُلّ! چوش نہ اِنت کولیگ آں ، وانوکیں مردُم نبشتانک ءِ مزن ءُ کسانی ءَ نہ چار اَنت ، بلکیں نبشتہ کار ءِ کمال ءُ بودناکی ءَ چار اَنت ءُ وان اَنت۔ آ نبشتہ کار ءِ کمال اِنت کہ وتی وانوک ءَ گوں وتی کماتگیں دانکاں چون مُلمہ کنت کہ وانوک ءَ دانکہ نبشتانک یا آئی بھر آسر نہ کُرتگ آ چہ نبشتانک ءَ وتی سر ءَ چِست کُرت مہ کنت “۔
اُستاد ءِ اے گوھریں گپّ من وتی دل ءَ داشت ءُ اھد ء وپا ءِ بھرانی وانگ بندات کُرت ، گڑا من پہ سِتک اُستاد ءِ ھمے گپّ ءِ سر ءَ تپاک بوت آں کہ نبشتہ کار چہ وتی کمال ءُ بودناکی ءَ وتی وانوک ءَ یک پُر لزتیں چاڑے بکش اِیت کہ وانوک دانکہ نبشتہ کار ءِ ھیال ءَ آسر بہ کنت۔
ھمے کیپ ءُ پُر لزتیں چاڑ ، کمال ءُ بودناکی چہ اَھد ءِ وپا ءِ وانگ ءَ من ءَ رستگ ، پمیشکا من گْوش آں کہ اے کمال ءُ بودناکی نبشتہ کار ئیگ اِنت کہ آئی وتی لبزاناں چو چکنکار ءَ سینگارتگ۔ چمّ کہ یک برے پہ آیانی زیبائی ءَ کپ اِیت ءُ سما شیرکنی ءَ مار اِیت ، گُڑا آ کیپ پہ وانوکے ءَ چہ جھان ءِ دّرستیں شھدیں تام ءُ لزتاں دیماتِر ءُ شیرکِن بیت۔
چوش کہ اے کتاب ءِ کارست نمیرانیں راجی آجوئی ءِ جنگول میجر آسمی وپا ءَ یک انچیں کردے پیلو کُرت کہ بلوچ ءِ زھگ زھگ پہ آئی زندمان ءُ کرد ءِ پولگ ءَ ھمے جُھد ءَ کن اَنت دانکہ ما آئی ءِ بارو ءَ سوھو ءُ سرپد بہ بہ اِیں کہ شھید میجر آسمی وپا کئے بوتگ ءُ بلوچ راجی جُنز ءِ پڑ ءَ آئی کِرد چے اِنت ؟۔
من یک نِزوریں نبشتہ کارے ءِ بستار ءَ ھمے سرپد بہ آں کہ پہ یک نبشتہ کارے ءَ گْرانتریں کار یک راجپانیں بامردے ءِ کرد ءِ سر ءَ نبشتہ کنگ اِنت ، چی ءَ کہ نبشتہ کار کدی ھم پہ یک راجی بامردے ءِ کرد ءِ سر ءَ نبشتہ کنگ ءَ انساپ کُرت نہ کنت ءُ آ بس وتی ھیالاں نبیسّ اِیت۔
بہ گندئے اُستاد بابل لتیپ ءِ اے نبشتگیں کتاب نمیرانیں میجر آسمی وپا ءِ بے مُلّیں کِرد ءَ سرجم ءَ درشان کُرت مہ کنت ، بلے اُستاد ءَ وتی وس ءُ واک ءَ آئی زندمان ءِ جتائیں بھرگانی سر ءَ پہ نبیسّگ ءَ جْوانیں دابے ءَ جُھد کُرتگ۔ اُمیت اِنت کہ شھید میجر وپا ءِ بارو ءَ پٹ ءُ پول کنوکیں مردماں چہ اے کتاب ءِ وانگ ءَ باز سرپدی رس اِیت۔
اَھد ء وپا ءِ سوبمندی ھمیش اِنت کہ بلوچ ءِ نتُرسیں بچّ ءُ شیرزالیں جِنک ھمے کتاب ءَ زُورگ ءُ ھما جاہ ءَ روگ ءُ وانگ ءَ اَنت کہ اُود ءَ اے ماتکوہ راجی بامردانی بُندر اَنت ءُ آیان ءَ چہ وتی ارواہ ءَ گیش دوست بوتگ اَنت۔ گڑا اے بلوچ پُسّگانی گوں وتی ماتیں سرڈگار ءُ راجی بامردیں سراں مھر ءِ پیش دارگ اِنت۔ چوش کہ اے مئے یک بلوچی دودے مئے بلوچ شیرزالیں مات پہ وتی زھگانی سھڑینگ ءَ وتی لولیانی تہ ءَ راجی بامرداں نازین اَنت دانکہ منی زھگ ھمے کرداں وتی سسّا ءَ جاگہ بہ دنت ءُ ھمایانی رندگیری ءَ بہ کنت۔ گُڑا ھمے شیرزالیں ماتانی لولی ءُ نبشتہ کارانی نبشتگیں دانک وتی راجی بامرداں زندگ دارگ ءُ پُشت ماں پُشت ءَ آیانی کسّواں سر کن اَنت۔
گُڑا اے ھبر گْواچن اِنت کہ نمیرانیں بامرداں وتی راجی ڈُبْہ ءُ زمہ واری پیلو کُرتگ اَنت ، ءُ آیانی سر ءَ نبیسّگ ءُ آیانی کرد ءِ دیم ءَ آرگ نبشتہ کارانی زمہ واری اِنت۔ ھمے پیم ءَ اُستاد بابُل لتیپ ءَ ھم وتی راجی زمہ واری یے پیلو کُرتگ ءُ نمیرانیں میجر وپا ءِ سر ءَ وتی زانشت ءُ سما ءِ بُنیات ءَ نبشتہ کُرتگ ءُ آئی بلوچ راج ءَ را اَھد ء وپا سوگات کُرتگ۔ اَھد ء وپا ءِ سوبمندی ھمیش اِنت کہ بلوچ پرزند پہ مُرادے گوں اَھد ء وپا ءَ دلگوش ءُ وتی نمیرانیں راجی بامرد میجر وپا ءَ پولگ ءَ اَنت۔
جزماں! بلوچ ءِ کُجام کُنگُریں پُسّگ میجر آسمی وپا ءُ ایدگہ راجی بامردانی کہ پولگ ءَ درکپت ، گُڑا من ھمے گْوش آں کہ اے مئے وش بھتی ءُ مستِریں سوبمندی اِنت۔ پرچا کہ ما وھدے وتی دیمونی داتگیں سراں کہ گیر کار اِیں ءُ آیانی دگ ءَ رھادگ بہ اِیں ، گُڑا مارا پہ سِدک وتی مُرادانی منزل ءِ سر بوگ ءَ زورگریں پاکستان ءَ ھوار دِگہ ھچ وڑیں توان ءُ تاکتے داشت نہ کنت۔ بس مارا وتی ھمے مھر گوں راجی بامرداں برجم ءُ مھکم دارگی اِنت دانکہ ما آیانی دیستگیں واب ءِ مانا کنگ ءَ سوبین بہ بہ اِیں ، ءُ اَھد ء وپا ءِ داستان ھم مارا ھمے سبکّ ءُ درونت ءَ دنت کہ وشبوھیں ھاک ءِ مھر چی ءَ گْوش اَنت۔ گُڈّی ءَ من وتی اے چاریں دانکاں گوں اُستاد ءِ اے شئیر ءَ آسر کن آں۔
اے شپ گوں گِلّھاں بانوریں زِرد ءِ
مئے تُنّ ءِ مھلباں آتارگ ءَ اِنت
لتیپ مارا مڑاھاں پْروش داتگ
زمانگ متلباں اُوکارگ ءَ اِنت
