نبشتہ کار : مھروان کمبر
آ زندگی ءِ کیپاں چہ سر ریچیں ورناھے اَت۔ آئی ءِ چمانی تہ ءَ وابانی کندیل بلگ ءَ اِت انت۔ آئی ءِ گور ءَ سلاہ نیست اَت نہ کہ کوھاں یاگی اَت۔ آئی ءِ سلاہ یک کیمرھے ءُ مارشت چکاریں دلے اَت کہ ابرم ءِ زیباھیں رنگاں وتی چمّاں گوں گندگ ءَ پد کیمرھے تہ ءَ بند کنگ ءَ اَت۔ آ کوھانی بے تواری، نیل بومیں زر ءِ چولاں، اِیر روانیں رُوچ ءِ رُولھیں رنگاں وتی لینس ءِ تہ ءَ بند کنان ءُ دُنیا ءَ ھمے پیشدارگ ءَ اَت کہ بچار ات زندگی چنچو زیبا اِنت۔
آئی ءَ ھمے پھم اِتگ ات کہ ابرم تھنا ندارگانی نام نہ اِنت بلکیں ھما زُبان اِنت کہ بے تواری ءَ گپ جنت۔ آ زُبان ءَ بس ھما مردم پھم اِت کنت کہ دل ءَ گوں آئی ءَ بچار ایت۔ آئی ءِ کیمرھے ھمک پریم ءَ یک دُوایے، یک کسھے ءُ یک وابے ساہ زیرگ ءَ اَت۔
بلے گُلامیں سرڈگارے ءِ سر ءَ اَھد ءِ زوراک اے رنگ ءُ واباں سگ اِت نہ کنت۔ ھما ورنا کہ رُژن ءُ زیباھی ءِ شوھاز ءَ ویل اَت، یکروچے وت تھاریں زندانے ءَ بندیگ کنگ بوت۔
یکروچے آئی ءَ وتی کیمرہ زرت ءُ لوگ ءَ چہ درکپت۔ بگندے آئی ءَ ھمے جیڑ اِتگ ات کہ مروچی آ نوکیں رنگ ءُ جلوھے کید کنت، بگندے مُرگانی بُرزیں بال یا زھگے ءِ شوکیں بچکندے۔ بلے اے رُوچ ءَ زندگی ءَ آئی ءِ دیم ءَ یک نوکیں اکسے اِیر کُت— زُلم ءُ زوراکی ءِ اکسے۔ کبزہ گیریں لشکری کارمنداں آ آوار جنگ ءَ پد بیگواہ کُت۔ کیمرہ آئی ءِ دست ءَ چہ اَنچو پچگرگ بوت، گُش ئے کسے ءَ آئی ءِ دیستگیں واب پچ گیپت اَنت۔ آ ساھت اَنچوش اَت گُش ئے سنج ءِ ھپتیں رَنگاں بس سیاھیں رَنگ مان کنگ بوتگ اَت۔ آ وتی لوگ، وتی بیل ءُ یار ءُ وتی ھنکین ءَ چہ پُلگ بوت۔ نہ گناھے، نہ ملامے، نہ آمید گسے، نہ توار گوشداروکے ھست اَت۔ آ بس بے تواری ءِ زر ءَ گار ءُ بیگواہ بوت۔
وھد چو تچوکیں آپے ءَ جُنزان اَت۔ آئی ءِ لوگ ءِ دریگ ءُ دروازگ ھر رُوچ پہ اُمیتے پچ بوتگ اَنت بلکیں آ واتر کیت۔ آئی ءِ مات ءِ چمّانی شلوکیں ارساں آئی ءِ دُوری ءِ درد گندگ ءَ اَتک اَنت۔ سنگت، موسم، مولم ءُ ابرم آئی ءِ واتری ءِ ودار ءَ بیتگ اَنت۔ ھمے میان ءَ سالے ءَ گیش مُدت گوست۔ سال ءِ ھر روچ یک کرنے ءِ برابر اِت انت۔ پد ءَ یکروچے ھال اَتک کہ آ واتر نئیت۔ پرچا کہ آئی ءِ تیر سُپتگیں جون ھما ویرانگ چکاریں زمین ءِ سر ءَ دست کپتگ اَت کہ آئی ءِ کاہ ھُشک بیتگ اَنت ءُ گوات بے توار۔۔۔
زی ھما ورناھے دست ءَ کیمراھے اَت ءُ چمّانی تہ ءَ وابانی زر ءِ چول جنان اَت مروچی آ ھاک ءِ سارتیں امبازاں واب کپتگ اَت۔ آ رنگ ءُ نورانی مساپرے اَت، ابرمی ندارگاں ءُ مردمانی شوکیں دیمانی تہ ءَ زندگی ءِ رنگاں شوھازگ ءَ اَت، بلے اَھد ءِ زُوراکاں تھنا آئی ءِ کیمرہ پچ نہ گیپت بلکیں آئی ءِ زندگی ھم پچ گپت۔
آئی ءَ سالے ءَ گیش اَت کہ تھاریں زندانے ءَ بندیگ اَت۔ بگندے برے برے آئی ءَ زندان ءِ تھاریں کوٹیاں ھمے جیڑ اِتگ کہ کیمرھے ءِ تہ ءَ ابرم ءِ رنگانی کید کنگ چنچو ارزان اِنت ءُ بلے وت زندانے ءَ بے گناہ ءَ بندیگ بوھگ چنچو گران… آئی ءِ جان ءِ درستیں ھڈ ءُ بند، آئی ءِ ٹپ ءُ ٹور ءُ آئی ءِ ساہ ھر دمان مرگ ءَ گون جنگ ءَ اَت۔ بلے زوراک گیش بوت ءُ ھما کندیل کہ نوک وتی رژن ءَ مسکیں زمین ءِ سر ءَ شنگ ءُ تالان کنگ ءَ اَت آ روکیں کندیل ئِے کُشت۔
ھما ورنا وت یک اکسے اَت۔ یک انچیں اکسے کہ آئی ءِ تہ ءَ رُژناھی ءُ تھاری ءَ ھر دوکاں جاہ کتگ اَت۔ آئی ءِ اِزم مارا ھمے گُش ایت کہ زندگی ءِ سیاہ ءُ تھار تریں ساھتانی تہ ءَ رُژن ءَ شوھاز بہ کن۔
ما درست آئی ءِ گنھگار ایں۔ مئے بے تواری آئی ءِ چیھانٹاں چہ گیش چیھال جنان اَت۔ مئے تُرس آماچیں چاگرد آئی ءِ ٹپّاں چہ گیش تورشت چکاریں دردے ءِ امباز ءَ واب کپتگ اَت۔ ما توار چِست نہ کُت ءُ ما درست اے روکیں کندیل زوراکیں گوات ءِ امان ءَ یل داتگ اَت۔
بلے یات بہ کن! بگندے اے کندیل ءِ رُژن ءَ پہ ادارکے مُجے اندیم بہ کنت بلے سرجم ءَ کُشت نہ کنت۔ آ ورنا وتی کش اِتگیں اَکساں، یاتاں، وتی براھداریں بچکندانی تہ ءَ ابد زندگ مان ایت۔ آئی ءِ تیر سُپتگیں جون کل ءُ کسارت بیتگ بلے آئی ءِ یات آزمان ءِ استالے جوڑ بنت ءُ اے گیدی ءَ درپش انت۔
اے کسہ ھلاس نہ بیتگ۔ اے ھمک زمین زادگانی دل ءَ دریک ایت، ھمک تیرانی توار ءَ برمش کنت، ھمک اکس ءَ یک جُستے ءِ دروشم ءَ زندگ بیت۔ آ ورنا رَپت بلے آئی ءِ جُست انگت پشکپتگ اَنت: ” داں چُنت ءَ تھاری رُژن ءَ بندیگ کنت”؟
اے اکسکار ءِ کسہ دلاں ٹپّی الّم کنت، بلے اے یاتاں ھم پرین ایت کہ مھر ءُ واب کدی نہ مر اَنت۔ زُلم ءُ جبر انسان ءَ ھلاس کُت کنت بلے واباں ناں۔ آ اکسکار مرچی ھم وتی گیپتگیں اکسانی، وابانی ءُ ھما چمّانی تہ ءَ زندگ اِنت کہ ابرم ءِ رَنگانی گندگ ءَ آئی ءِ نام ءَ یات کن انت۔
