( ندر پہ اُستاد ءُ آئی ءِ کھول ءِ دیمونی ءُ ھمت ءَ، سلامت بات ئے پُل)

درد ءِ جھگیر اُستاد مُنھاج، ءُ پہ پاکستان ءَ منی سوج

نبشتانک: دل مراد بلوچ

بلوچی رجانک: ھسابجار

نامداریں دستونک گْوشیں گُشندہ استاد مُنھاج مُکتار ءِ لوگانی سر ءَ اُرش کنگ الّداد پاکستان ءِ بُنکی ھکانی تہ ءَ ھوار انت۔ اُستاد ءِ ھمسرو ءُ کودکی ءِ وشیں دور ءُ نوبتانی چنت سُھرگیں ورناھیں سنگتاں پہ ماتیں زمین ءِ آجوئی ءَ وتی نُگرھیں جان ندر کُتگ انت۔ گوں من آ گپ کنگ نہ بنت۔ دنیگت واجھیں اُستاد ءِ لوگانی سر ءَ چُنت رند ءَ اُرش کنگ بیتگ، اے ھساب ءُ داد اُستاد ءِ جند ءَ ھم بلکیں یات مہ بیت۔ بلے پاکستان ءَ وتی کار یا ھمے ھک شر یات انت کہ ھمک کمیں وھد ءَ پد اے ازمکار ءِ لوگ ءِ مردم تُرسینگ ءُ تکانسر کنگی ءُ لوگ ڈُرینگی انت۔
بلوچ سک مِر انت یا وَ زمین ءِ سر ءِ زند گوازینوکیں ھمک مردم ءِ تہ ءَ ھمے شرّی مان انت، انچو کہ ابرمی کزاے یا چونیں مردمے یا الّداد ءِ وڑیں ریاستے آئی ءِ گس ءَ بہ پروش اِیت ءُ آس بہ جنت تا آ یک برے پد ءَ پاد کیت ءُ چہ ھما پُراں نوکیں گسے بند اِیت، اُستاد ءِ کھول چو اے دگہ ھزاراں بلوچانی وڑ ءَ چہ سالاں ھمے کار ءَ کنگ ءَ انت۔
بلکیں نی وا اُستاد ءِ لوگانی ماندارگ ءُ ڈُرینگ ءَ الّداد ءِ جند ءَ ھم دمبرتگ۔ مزن شانیں اُستاد ءِ نزور کنگ ءَ ریاست ءَ نوکیں نبودگے ساز اتگ، نی الّداد ماھے یک رندے مزن شانیں ازمکار ءَ الم گیر کاریت، لوگ ئےِ اُرش کنت، کھول ءَ تُرسینگ ءِ جھد ءَ کنت۔ ھمے درچ ءِ برجم دارگ ءِ پد ءَ مروچی پد ءَ یک برے ریاست الّداد ءَ اُستاد گیر آؤرتگ ءُ لوگ ئےِ پِہ داشتگ ءُ رگبار کُتگ انت۔ ءُ لوگانی مزنیں دروازگ الّداد ءِ تیراں چو گیچن ءَ کُتگ ءُ دائمی شاھدی دیگ ءِ شرپ (اعزاز) ءِ پہ وت ءَ نامینینگ ءَ سوبمند بیتگ، مراد بات۔
اے ھما دروازگ انت انت کہ چہ اُود ءَ استاد ءَ وتی مکھیں مات جان بی بی باز سال ءَ ساری رُکست کُتگ ءُ دراتکگ ءُ روچ ءِ مروچ واتر نہ بوتگ ءُ داں انی ناامیتی ءِ شکم ءَ ودی بیوکیں امیت ءِ پداں کپتگ ءُ روان انت ءُ روان انت۔ اے ھما مزنیں دروازگ انت چہ اُود ءَ لارُوکیں گْوھار انیسا ءِ سالونک ءُ اُستاد ءِ ناکوزتک آسم پکیر پاکستان ءِ رستریں لشکر ءَ چست کُت ءُ بُرت ماھانی ماہ دناوھدی ءَ جت داں شھیدی ءِ تاج اش سر ئےِ دات۔ ھمے تا ھما لوگ انت کہ چہ ھمود ءَ بانور بیت ءُ کونشکلات ئےِ موتکی کُت، گْوھار ءِ نوک رُستگیں ورنُک، جگر ءِ کپ اسرار اتا مردم وریں پاکستان ءِ لشکر ءَ ماں گزبناکیں تھاریں زنداناں بیگواہ کُت۔ ھزاراں بلوچ ماتانی وڑ ءَ اسرار ءِ مات ھم ودار ءِ تندور ءَ پیلوشان اَت۔ ھمے ھما مزنیں دروازگ انت چہ اود ءَ جلیل یک تُنگیں واھگے ءِ پیلو کنگ ءَ ماں آشکانی کاروان ءِ بھرے جوڑ بوت ءُ تپتگیں سیاھیں کوھاں جاہ منند بوت۔ ھمے تا ھما دروازگ انت کہ اشی ءِ دامن ءَ استاد ءِ کودکی ءِ ھمراہ سنگت نوک بروتیں جمیل دراتک ءُ مزنبند ءَ جاہ منند بوت۔ وھدے کہ واتر بوت تا سینگ ئےِ دُرشتگ ات۔ ءُ ساہ ئےِ تم اتگ ات جمیل پہ سرڈگار ءَ سالونک ات۔ ھمے ھما مزنیں دروازگ انت کہ چہ اشی ءِ نوان ءَ جمیل ءِ کستریں برات مھر ءِ زمین ءِ کوھستگیں دگانی راھی بیت ءُ شھیدی ءِ سیرا ءَ سر ءَ کنت نی واتر یت۔
تمپ ءِ لھڑیں گرم ءَ مکیں مزنیں دروازگ شاھد انت کہ چُنت رند ءَ پاکستان ءِ لشکر چہ اشی ءَ گوستگ ءُ جاہ منندانی ساھگ اش آس داتگ انت، اے دروازگ ءَ کُشندھیں رسترانی بوٹانی گرندگ گونگیں برمش الم اش کُتگ انت ، جاہ منندانی بیمّ آماچی دیستگ انت۔ اے دروازگ شاھد انت کہ سیالکوٹی ءُ جھلمی پوجیاں اُستاد ءِ لمہ جان، لوگ بانک ءُ گْوھارانی پھکیں گُشان وتی پلیتیں بوٹانی چیر ءَ لپشاتگ۔
بلے
کھول ءِ بازیں نوک بروت پہ ڈیھ ءَ ندر بوتگ انت، لوگ ءُ جاہ باز براں تبا کنگ بوتگ انت، گْوھارانی پھکیں سریگ گزبانی دستاں سرچنگ بوتگ انت۔ سالانی کٹ ءُ کمائی، مات ءُ گْوھارانی سھت سیالکوٹ ءِ کجام پلیتیں پوجی ءِ بھر ءَ کپتگ انت، استاد مُنھاج ءَ گْوش ئے اشانی دانکے پر نیست۔ زیمر ءِ سنگر ءَ ساڑی ئیں لاگریں سرمچار استاد بس سوز تالان کنگ ءَ انت بلکیں سوزانی گوھر کیمتی درشانگ ءَ انت۔
بے لوگیں اُستاد وھدے کہ باجا ءِ دیم ءَ نند اِیت ءُ راگے چست کنت تا اُستاد مردمے نہ بیت بے ساھیں باجا گْوش ئے چہ وتی چُکّاں گسر کپتگیں کمری یے بیت۔ چاگرد پھک ءُ پلگار بیت ءُ گوشداروک دگہ جھانے ءَ سر ءَ کش انت۔
درد ءِ سوداگریں استاد ءِ الھان ءُ سوزانی زیل ءُ بام انچش اوار کپ انت کہ اشانی جتا کنگ باز گران بیت۔ چہ بازاری ءُ پرمائشی زیمر ءَ سک باز دور درد ءِ زروانے ءِ بے برمشیں استاد بس درد الھانیت جھان توری اشی ءَ چے نامے کہ بند اِیت۔
درد وھدے کہ چہ بازیں الھان ءَ پُھتو بیت تا مُنھاج مُکتار بیت ءُ مُنھاج کہ وھدے راگ ءَ چست کنت تا درد ھم گوش گیپت کہ منی تہ ءَ اینچک درد چہ کُج ءَ اتک۔
پہ اے الّداد پاکستان ءَ منی یک گریبی سوجے کہ اے ازمکار ءِ گوں جنگ ءَ ھچ پائیدگ نیست، انی وَ اے راگ بیروی، راگ یمن ، راگ کلیان، راگ باگیشری، راگ بھیم پلاسی ءِ وڑیں نرمیں راگ جنگ ءَ انت، بلے اشی ءَ ھچ بروسہ نیست، ازمکارے ماروکے وا الم بیت، اگاں تو اشی ءِ گونجنگ بس نہ کُت تا بوت کنت یک بیگاھے اے پکیریں اُستاد دیپک ءِ راگ ءَ چست بہ کنت ءُ چہ دیپک ءِ آس ءَ تئی ھستی بہ سوچیت ءُ پُر بیت۔