چلّ ءُ پنچمی بھر
نبشتہ کار: ھلیل بلوچ
من ءُ ھاجی بیدار ھمے گپّانی تہ ءَ اِت اِیں میرل ھم اتک، ھاجی بیدار گْوشت: ”بُرو ایں دَوار ءَ چاھے وریں۔“
من چاہ دان ءِ آپ ریت اَنت ءُ چِنتا ءِ تہ ءَ کُرت۔ ما کمانڈو ءِ زیانی گِس ءَ شُت اِیں، کمانڈو ءِ ماس ءُ پِسّ ءِ انچیں مھرے ءَ اَت کہ ھر سنگتے اِد ءَ بیاتیں پورا گْوش ئے وتی جند ءِ گِس ءَ اَت۔ کمانڈو ءِ پِسّ ءَ مئے ھاتر ءَ شِنکّے کُشت ءُ ما شَپ ءَ ھمد ءَ داشت، آدگہ سُھب ءَ ھم کمانڈو ءِ ماس ءَ مارا داشت کہ نیمروچ ءِ نان ءَ بور اِت ءُ گُڑا در کپ اِت۔
نیمروچ ءِ نان ما ھمود ءَ وارت، کمانڈو ءِ ماس ءَ مارا نان ءُ شیر دات کہ اِشاں گوں وت بُزور اِت اگاں شَپ ءَ سنگتانی کِرّ ءَ سر نہ بوت اِت بے نان مہ بہ اِت۔
ما ڈکّو ءِ نان ھمود ءَ دات اَنت ءُ درکپت اِیں۔ ھژدہ کول ءِ شیپ اَت مُتر ءِ ڈیرّگ اَت، روچ سر ءِ مکّ ءَ اَت، بلے موسم وش اَت۔ پیشیم ءِ وھد ءَ ما ھژدہ کول ءِ شَم ءِ جھل ءَ سر بوت اِیں۔
من گْوشت: ”ماما! اے کنڈگ ءَ چہ مُشکل اِنت مُتر ءِ گوم ءَ آدیم کنگ بہ بیت۔“
میرل جان گْوشت: ”نہ بابا چون نہ بیت، ناگا ھر وھد تھنکا ھمد ءَ چہ مُتر ءَ بالا کنت آ دیم بیت، من ءُ تو دو مردُمیں باید گوم ءَ آدیم کنگ بہ بیت۔“
ما پہ دِکّہ ءُ کوتل ھمے کنڈگ ءِ نیم ءَ داں شُت اِیں، کنڈگ ءِ نیام ءَ یک جاگھے ءَ ما پس اِت اِیں، ما دُنیا ءِ زور جت اَنت بلے ھِچ پہ ھِچ، منی دستاں جواب داتگ اَت بلے من گْوشت کنگ ءَ نہ اِت آں۔ گُڈّی ءَ میرل ھم زور نہ دیست ءُ گْوشت ئِے: ”یل دے مُتر ءَ کلام ءَ جتگ، ما چٹ دم بُرت، شَپ ءَ کوانکی ءِ کونڈاں داریں سُھب ءَ تازہ دم بئیں بلکیں مئے کوشست کامیاب بہ بیت۔“
من گْوشت: ”ھو یار! ما مُپت ءَ وتی وھد زوال کُرت، ھمے شَم ءِ جھل ءَ ما مُتر ایر بہ کُت اِیں پند ءَ بہ شُتیںن اِیں اینگئی ما جاھے ءَ سر اِت اِیں، نوں اے جاگہ ءَ مُتر یل دیگ ھم نہ بیت۔“
ما مُتر ھمود ءَ ایر کُرت ءُ وت شَم ءَ لگّ اِت ءُ آدیم ءَ کوانکی ءِ شیپ ءِ کونڈاں شُت اِیں، دیگر ءِ وھد اَت موسُم سرد بوّان اَت، میرل ھمے کونڈانی دیم ءَ آسے بالینت ءُ چاہ دان آس ءَ کُرت ءُ من شُت دار مُچّ کُرت ءُ آؤرت کہ شَپ ءَ سرد بیت۔ ما ھمد ءَ آس ءِ کش ءَ چاہ ءُ نان وارت، پد ءَ میرل وتی جاٹہ کوپگاں کُرت ءُ گْوشت: ”ھمد ءَ نزّیک ءَ چُرّے ءِ تہ ءَ ناگا ءِ یک ٹھکانہ یے ھست من رواں چاراں بلکیں کمبل ءُ پوشاکے دز بہ کپ اِیت۔“
میرل ھمانگو شُت من ایدگہ سامان زُرت اَنت ءُ کونڈ ءِ تہ شُت آں، مُتر ءَ مارا انچو دم برائینتگ اَت کہ من دمان ءَ واب شُتگ اِت آں، دیر ءُ زیرے ءَ من سَما کُرت چاراں میرل اتکگ کمبلے ھم آؤرتگ ئِے۔
من گْوشت: ”واہ یار! تو ناگا ءِ جاگہ دیست ءُ کمبلے آؤرت۔“
آئی ءَ بچکندے جَت ءُ گْوشت: ”بیا کہ ناگا ءِ جند ھمود ءَ اَت، تھنکا کُنڈے گِپتگ ءُ نشتگ یارباش ءَ، ایشر ءَ چون تَب کئیت۔“
من گْوشت: ”یار! تو ایشر ءَ بہ گْوشتیں مئے مُترے کشّ اِت، اے مُدام ھمد ءَ چہ تھنکا وتی مُتر ءَ اے دیم ءُ آدیم کنت۔“
میرل گْوشت: ”ھَو ھَو سُھب ءَ وَت کئیت آئر ءَ یوپون ءِ کارڈ لازُم اِنت من گْوشتگ تئی کِرّ ءَ ھست۔“
ما ھمے کونڈ ءِ دَپ ءَ آسے بالینت ءُ کش ءِ نِشت ایں، ساھت ھشت ءَ من ریڈیو کشّ اِت ءُ بی بی سی گِپت، بی بی سی ءِ وھد ءَ ما دوئیں بے توار اِت ایں۔ ما مھمد کازِم ءِ رپورٹ ءِ ودار ءَ اِت ایں آئی ءَ ھم مئے جُھد ءُ جنگ ءِ باروا ھچ نہ گْوشت۔ کازِم ءِ رپورٹ ءَ پَد من ریڈیو بند کُرت ءُ گْوشت: ”اے کھرکپتگیں کازِم وَ مئے باروا ھِچ نہ گْوشت؟“
میرل درّائینت: ”کازِم ءِ گْوشگ ءُ نہ گْوشگ ءَ ھِچ نہ بیت، ما وتی جنگ ءَ انچیں جاگھے سر بہ کن اِیں کازِم وتی جاگہ ءَ جھانی میڈیا ھم مئے سر ءَ رپورٹ کنت۔“
من گْوشت: ”ما وَ ھمیش اِنت جنگ ءَ اِیں دیم ءَ باریں ما زندگ بہ اِں یا نہ بہ اِیں۔“
آئی ءَ درّائینت: ”آؤکیں وھد ءَ اگاں بلوچ راج ءِ ورناھاں مئے پِگر ءِ دیم ءَ برگ ءَ تُپنگ بڈّ ءَ کُرت ءُ دیمونی ءِ دیگ ءَ پہ چکّ ءُ پد نہ بوت اَنت، بزاں ما کامیاب اِیں۔ لازُم نہ اِنت ما آزادی ءَ چمّ ء وَت بہ گند اِیں، مئے سر ءَ الّم اِنت کہ ما اے جُھد ءِ راھبند ءَ ساپ ءُ سلّہ بہ کن اِیں دانکہ آؤکیں وھد ءِ ورناھانی راہ ءِ اڑاند کم بہ بنت۔“
من گْوشت: ”ما وَ انشاءَاللہ اے جنگ ءَ ھر گِس ءُ میتگ ءَ سر کن اِیں گُڑا آؤکیں نسل باریں چون بہ کنت۔“
آئی ءَ گوں یک مُھکمیں نگاھے ءَ منی نیمگ ءَ چار اِت ءُ گْوشت: ”اے منی ایمان اِنت کہ مئے پِگر داں اَبد زندگ مان اِیت اگاں من بہ باں یا مہ باں۔۔۔ یک روچے کئیت انشاءَاللہ بلوچ ءِ بچّ وتی جاگہ ءَ مئے لاڑُکیں گْوھار ھم مئے تُپنگ ءَ بڈّ ءَ کن اَنت ءُ دژمن ءِ دیم ءَ چو راسکوہ ءِ پیم ءَ گوں مُھکمی ءَ اُوشت اَنت۔“
ما ھمے درگت ءَ داں دیر دیوان کُرت دانکہ واب ءَ مارا گیوگ کُرت۔ میرل جان ءَ کمبل من ءَ دات ءُ وَت دوئیں چادر ئِے زُرت اَنت ءُ آس ءِ کش ءَ تچک بوت۔۔۔
روان اِنت۔۔۔
