نِبشتہ کار: زُھرہ دشتی
”اے مرگ ءَ گیشتِر جنجالے پِر نیست
ھمے درد اِنت کس واتر نہ بیت پدا“
رپتگیں مِھروان اَنچو گْوش اَنت کہ ھرچ درد گوں ھمُک کس ءَ درشان کنگ نہ بیت اے َ راستیں ھبرے، بلے پد ءَ ھم مئے مزنیں نِبشتہ کار ھمے جیڑ اَنت کہ چیر داتگیں درد تھنا مِسکیں ارواہ ءِ سر ءَ وتی زوراکیاں پیلو مہ کن اَنت ءُ ھمے داب ءَ مئے نبشتہ کاراں پہ وت ءَ ند گِچین کُتگ ءُ دردانی پدّر کنگ ءَ پہ وت ءَ نبشتہ کاری جوڑ کُرتگ۔ مِھروان نِبشتہ کاری باز شئے ءِ سر ءَ بیت، ھَیر من گپ ءَ دْراج کنگ نہ لوٹاں ءُ منی اے ھم لوٹ نہ بوتگ کہ منی سر گْوستیں درد زمانگ ءِ دیم ءَ پدّر بہ بیت ءُ من نہ کنانے ھم۔ چوش کہ من گوں ترا گْوازینتگیں ھمُک ساھتانی بابت ءَ نبشتہ نہ کناں ءُ ھمبلو من یک بٹاک بندوکیں نِبشتہ کارے آں، کسے بہ گندے بد بہ بارت وتی دُروگ بند کنگ ءَ بلے من تچک ءَ گْوشگ لوٹاں کہ منی سر گْوستیں نِبشتانک ءُ منی وت جوڑ کُتگیں نِبشتانک منی بٹاکاں سرجم کُتگ اَنت۔
منی مستِریں بٹاک ھمیش اِنت کہ من وت ءَ وتن دوستے سرپد باں، پرچا کِہ من ھم چار لبز نبشتہ کنگ ءِ رھبند ءَ پوہ آں، بلے بژن کہ اے نبشتانک ءِ وانگ تئی وس ءَ چہ در اِنت، بلے من مرچی گْوشاں کہ ترا چہ گیش کئے دُروگ بندگ ءِ رِپک ءَ زانت۔ تو ھم دُروگ بست ترا یات کنت ءُ تو مُدام من ءَ گْوشتگ اَت کہ مہ جیڑ انوں من پکّا نہ مِر آں۔ من مسکرا کُت ءُ گْوشت کہ مُرتگیں مِھروان ءُ کارِست بازاں ترا ھاوند انوں ھِچ مہ کنت، بلے یار تو دُروگ بست ترا مِرَگی اَت۔ تو بس گوں من ءَ دُروگیں کرار کُتگ اَت، مِھروانیں ھمبلو ترا گیر کئیت کہ تو گْوشتگ اَت ھردیں من مُرتاں دیگر ءَ الّم منی ادیرہ ءِ سرون ءَ بیا منی چارگ ءَ، بلے بکش کہ گوں من اے کار ھم نہ بوت۔ پرچا کہ دود ءُ ربیدگانی بندیگیں دِل انگت چہ چاگِرد ءِ زمزیلاں آجو نہ اِنت، پرچا کہ ما بلوچ اِیں ءُ مھرمیں مِھر اِد ءَ گُناہ اِنت۔
مِھروان انوں من اے ساھت ءَ ڈنّ ءَ گوں کوپے سیاہ چاہ ءَ نِشتگ ءُ ترا جیڑگ ءَ آں، منی باتِن ءَ چیر داتگیں درداں بہ گند ءِ نوں اندر ءَ زُبان رودینتگ، بلے من زاھِر ءَ گُنگ ءُ بے توار آں۔ من مُجتی جیڑ اِتگ کہ یار مردُمانی نزیکیں سنگت بیران باں اے چی ءَ زِندگاں، اے پرچا نہ مِراں، اِشانی مِھر دُروگ بوتگ اَنت۔ اے بس نبشتانکانی تہ ءَ وتگڑیں بٹاک بنداں، بلے مروچی ھمے دروگ ءُ بٹاکانی بندگ ءَ من ھم لاچاراں، چی ءَ کہ منی دابیں نیزگاریں مردُمانی ھمکوپگی ءَ تھنا کلنڈیں ند کُت کنت۔ وانِندہ ءُ زانتکاریں چاگِرد ءِ نِگاھاں ما شیپتال ءُ گنوک اِیں، ما وتسر ءَ ھبر کن اِیں، ما وتسرا نِبشتہ کن اِیں، ما و ءَ وت پُرس اِیں ءُ اَچ و ءَ پسہ دے اِیں۔
ھمبلو مرگ یک گاری یے، بلے مارا اُوپار کنگی اِنت۔ شُمئے نمیرانیں گیر مارا زِندگ بوگ ءِ سِکین ءَ دے اَنت ءُ نِزور ھم کن اَنت، شُمئے یات زِندمان ءَ ابیتک کن اَنت ءُ زیبا ھم، برے برے گْوشاں دْریگتیں تئی گیر ھم مُرتیناں، بلے پد ءَ جیڑاں اِنّا! چوش مہ بیت۔ ھمے گیر ترا تاھیر بکشاینت ءُ من مُدام گْوشتگ اَت کہ منی دابیں بزّگیں مردُمے ءِ نزیکتِریں سنگتے بیران بہ بیت من وت ءَ چوں مُھکم بہ دار آں اے زوراکیں زمانگ ءِ دیم ءَ، بلے ھردیں من ءَ تئی بیران بوگ ءِ ناوشیں ھال سر بوت گُڑا من جیڑ اِت کہ اے درد الّم جُنزینگی اِنت۔
ھمے درد ءِ پجّیگ ءَ پدمنتگیں زِند جُنزینگی اِنت، تئی رپتِنے ءُ پد ءَ واتر نہ بوگ ءِ درد بہ گندے منی باتِن ءِ زِر ءِ چولاں گوں ھمگرنچ بہ بیت، ابیتکیں نِگاھاں درد ءِ شھجو سرّیچ بہ بنت، گیدی ءِ دْروشم بس درد بہ بکشائیت، رولہ ءِ ندارگ مِسکیں ارواہ ءَ ٹپّی بہ کن اَنت، چاریں آتراپاں کسے پہ وت ءَ مہ گِنداں ابید تئی بیگوائیں بچکنداں، ماہ ءُ سال موسُمانی نیمون ءَ بدل بنت، بلے پد ءَ ھمے جیڑاں کہ گوں زمانگ ءَ سپر کنگی اِنت۔ کرن جُنزینگی اَنت ءُ تئی درد گُشان ءِ پلّو ءَ پتایگ ءُ سپر کنگی اِنت، ھو بس تئی گیراں گوں سپر کنگی اِنت ءُ انگت زِندگ بوگی اِنت، تئی مِھر بِھ شموشگ نہ بنت، زِندمان ءِ گُڈّی ساھت ءَ داں تو گیر کائے۔
بھِشت تئی ھنکین بات۔
