نبشتہ کار: نِھال بلوچ
انچوش اِشک کرت کہ مرچی کیچ ءَ سرپراز گوں دِگہ وزیراں شُتگ ءُ پروگرامے کرتگ، وھدے من آئی توار اِش کرت آ گْوشگ ءَ اَت کہ ”ما کمزور مہ بہ اِیں، شما جوان کمزور مہ بہ اِت۔“ من باز گُوش نہ داشت، پرچا کہ آ مئے راج ءِ دُژمن ءُ پمّن آئی لبز تھلیں گُردِر۔
تچکیں گپ ایش اِنت کہ مئے راج ءِ بچّ چو سرپراز ءِ پیم ءَ، ءُ شیرزالیں جنک مینا مجید ءِ پیم کدی نہ بنت۔ اے من ءَ بلوچی کَول اِنت کہ ھزار اں بلوچ ءِ توکا ءَ زان ءَ یک جنکے مینا ءُ بچّے سرپراز ءِ کارپداں پیلو بہ کنت، بلے منی راج کدی چو بے جوھر نہ بیت۔ نوں بلوچ راج ءِ پُسّگ پہ وت گلائی کدی رد نک ور اَنت، بلکیں آ سرپد ءُ شیوار کہ مئے راجی باندات مارا کُجام ءَ کِشک ءَ دز کپ اِیت۔
بلوچ راج ءَ را گوں وتی گُلزمین ءَ بے کساس مھر اِنت، ءُ مھر ھما بے بھائیں مڈّی اِنت کہ آ پہ کلدار بھا زُورگ نہ بیت، ناں کہ پہ تُرس ءُ بیمّ اِیرموش کنگ بیت۔ ھمے مھر ءِ پُژدر ءَ تنگوھیں بچّ ءُ لاڑیں جنک پہ گُلزمین ءَ کولیگ بوگ ءَ اَنت، ءُ ھمے مھر ءِ پاسداری مارا وتی راجی منزل ءَ سر کنت۔ آ کہ راجدْروہ ءُ دُژمن ءِ کاسگ ءَ چٹّگ ءَ اَنت آیاناں باندات نیست، بلکیں پہ مدامی رُزواہ ءُ بنّام بہ اَنت، گْوستانک ءِ ھر تاک آیانی بدّیں کارپداں آیوکیں پدریچ ءَ پیش دار اِیت۔
من گوں دزگْوھاراں مدام اے وڑیں جاھاں کہ شُتگاں گڑا من گْوشتگ کہ اے وتگڑیں مردمانی گپ گُوشدارگ نہ کرزاں، نوں مینا ءُ سرپراز ءَ ھمے رنگ ءَ پدّر اَنت۔ اے ھمُک دیوان ءُ مجلس ءَ راجی جُھد ءُ جُھدکاراں اِیرجن اَنت، بلے انگت وتی رُزوائی ءِ چیر دَیگ ءَ بے سوب اَنت۔ چی ءَ کہ بلوچ ءِ مھر پہ بیمّ ءُ تُرس کدی کم نہ بنت، ناں کہ بلوچ پُسّگاں پہ راجی جُنز ءِ دیم ءَ برگ ءَ اے داشت کن اَنت۔
من ءُ منی تروزتک نشتگ اِتیں کہ آئی ءَ گْوشت: ” کلام بہ جنت اے مینا ءَ کہ چہ وتی بلوچی ءِ دوداں در کپتگ ءُ درآمد ءِ ھمدست اِنت، ھمے درآمد کہ آئی ءَ مئے بلوچانی ننگ ھم پہ لپاشگ ءَ یلہ نہ داتگ۔“
من کندگے جت ءُ گْوشت منی گْوھار کسے کہ بے جوھر ءُ لجّ بیت، آ انچو مینا ءُ ایدگہ پارلیمنٹ پرستانی وڑ ءَ بے آپ بیت، پہ اِیشاں اے اِنچوکیں ھبرے نہ اِنت کہ آ دُژمن ءِ ھمدست ءُ وتی جند ءِ گِس ءَ ماندارگ ءَ اَنت، وتی جند ءِ مات ءُ گْوھارانی جیگ ءَ چاک دَیگ ءَ اَنت، اِیشاں وتی بلوچی ھما روچ ءَ ببا داتگ کہ گام ماں پارلیمنٹ ءِ سارتیں ساھگ ءَ شھار داتگ اَنت۔ نوں چریشاں ھیرواھی ءِ اُمیت دارگ وتی جند ءِ ریپینگ اِنت، بلکیں اِیشانی ھر بدّیں کارپد بلوچ راج ءِ دیم ءَ پاشک کنگی ءُ اِیر جَنگی اَنت کہ اے مئے راج ءُ دوست ءُ دوزواہ نہ اَنت، بلکیں اے پہ ما چہ دُژمن ءَ گیش ھترناک ءُ آستونک ءِ مار اَنت۔
گپ ایش اِنت کہ ما وت ھم جنک ءُ زالبول اِیں، بلے مارا مئے زرد ءُ اِیمان کدی اے موکل ءَ نہ دنت کہ ما وتی راجءِ دژمنی ءَ بہ کن اِیں۔ من ءَ امیت اِنت کہ منی راج ءِ جنک مینا ءُ سرپراز دابیں راجدْرواھاں گوں کدی مھر دوستی نہ کن اَنت، بلکیں آ گوں وتی شھیدیں پُسّگانی لیکہ ءَ مھر کن اَنت ءُ راجی جنز ءَ ماں منزل ءَ سر کن اَنت۔
مھر نہ بیت ایرجیگ پہ وتی راج ءَ
رُستگ ماں زِرد ءِ چمّگ ءَ جُھلیں
تو ستر زوراک ءَ سلام پیش کن،
بے شرپ نامدار نہ بیت ھجبر
ھون بلوچانی دلجماں روچے
سبز کنت ڈیھ ءِ ھر ھمُک تاک ءَ
روک کنت آسے شپ تھاری ءَ
ٹکّ دنت بامے پمّنی راج ءَ
ٹِکّ دنت بامے پمّنی راج ءَ
