چلّمی بھر
نبشتہ کار: ھلیل بلوچ
لھتیں روچ ما ھمد ءَ گْوازینت، بلے سرمچاری جُنزگ ءِ نام اِنت، پہ راج ءَ شپ ءُ روچ جُھد کنگ ءِ نام اِنت۔ من آزمودگ کُرتگ کہ گیشتر نندگ ءُ ساکت بوَگ ءَ سرمچار ءِ تُپنگ ءَ زنگ لگّ اِیت، ھر سرمچار ءِ سر ءَ الّم اِنت کہ جُھد ءِ ھر پڑ ءَ کار بہ کنت۔ اگاں دُژمن ءِ سر ءَ تیرگْوارگ ءِ موہ رسگ ءَ نہ اِنت گُڑا وتی مھلوک ءِ سر ءَ کار بہ کنت، بس بے توار مہ بیت کہ بے تواری ءَ سرمچار ءِ سرمچاری دُور اُوشت اِیت ءُ تھنا ھالیگیں جونے پش کپ اِیت۔
میرل جان یک کاملیں سرمچارے اَت کہ آئی ءَ نندگ ءِ نام نزانت، من برے برے جیڑاں یک انسانے چوشیں کسانیں مُدّتے ءِ تہ ءَ اینکہ باز کار چون کُرت کنت۔ ھر کار ءَ میرل جان ساڑی اَت۔ ما ھمد ءَ اوتاک ءَ اِت اِیں کہ میرل سنگتے زُرت ءُ گوربرات ءَ پہ مھلوک ءِ گندگ ءَ شُت۔ دو روچ ءَ پد واتر اوتاک ءَ اتک،
گُڑا مئے کونسل ءِ (آ وھد ءَ ما شورّ ءِ اوتاک ءَ بی ایل ایپ ءِ کونسلے ٹھینتگ اَت کہ آئی ءِ مستر میرل جان اَت ءُ ممبر بارگ جان، مُلّا ابراھیم، ھاجی ءُ من اِت آں۔ میرل چوناھیا اوتاک ءِ ھم زمہ دار اَت، بلے کارانی وھد ءَ الّم کونسل ءِ دیوانے لوٹائینتگ اَت۔) دیوانے لوٹائینت۔
دیوان ءِ تہ ءَ ما وتی کارانی سر ءَ باوست کُرت، ھاران شھر ءَ مارا کارے ھست اَت کہ میرل سکّ ءَ دیر اِنت اِرادہ کُرتگ اَت بلے گیشتری راہ بستگ اِت اَنت یا ما نزانت اَنت۔ گُڑا دیوان ءِ تہ ءَ میرل ھمے کار دیم ءَ ایر کُرت ءُ گْوشت: ”سنگتے ھست مارا چہ روڈ ءَ آدیم کنت ءُ چہ چارکوھاں من ھاران شھر ءِ راہ ءُ رھبنداں بلد آں، کے ڈی را من ءَ بہ دئے اِت من رواں ھمے کار ءَ کن آں۔“
اے کار ءِ سر ءَ ما تپاک اِت اِیں، بلے کے ڈی ءِ زورگ ءَ ما آدگہ چاریں سنگتاں تپاک نہ کُت۔ بارگ گْوشت: ”اگاں روئے وتی جند ءِ ھمراہ ءَ بُزور کہ مئے دل جم بیت، کے ڈی تئی گَپّ ءَ مکن کُرت نہ کنت ءُ ترا ناں کہ تُرسے ھست نئیکہ وت ءَ پھریز کن ئے۔“
میرل گْوشت: ”تو بسّ ئِے کن یار! من چون پھریز نہ کناں، ھَو اگاں منی ھمراہ گون بیت وَ باز جوان اِنت۔“
بارگ ءَ دیم گوں من ءَ کُرت ءُ گْوشت: ”میرل ءِ سمبھالگ تئی زمّہ ءَ اِنت، چہ کار ءَ گیشتر شُمئے سلامتی الّمی اِنت۔“
آدگی روچ ءَ سُھب ءِ سر ءَ من ءُ میرل ھژدہ کول ءِ نیمگ ءَ درکپت اِیں، اُود ءَ بی ایل اے ءِ سنگتے ھست اَت کہ راہ ءُ راھبنداں بلد اَت۔ بیگاہ ءَ دیگر ءِ وھد ءَ ما ھژدہ کول ءِ نْیام ءِ کنڈگ ءَ سر بوت اِیں میرل ءَ گْوشت: ”مُتر ءَ ھمد ءَ چہ جھلاد کنگی اِنت۔“
اے سکّ ءَ مزنیں کنڈگے، چوناھیا لس مردُمے ءَ را بہ گْوش اِد ءَ چہ مُتر ایر کنگ بیت آ ھچبر باور نہ کنت، ھمے وڑ ءَ من ءَ ھم باور نہ بوت۔ پرچا کہ من پند ءَ چہ اے کنڈگ ءَ گْوستگاں سئے چار بر ءَ نشتگاں۔۔۔۔۔بلے پیش ءِ مردُماں گْوشتگ: ”ھمّت ء مرداں کُمکّ ء ھُدا“
ما ھمے وڑ ءَ مُتر گوں چادر ءَ بست، من چہ پُشت ءَ چادر داشت میرل ھینڈلاں داشتگ اَت داں کہ ما مُتر ھژدہ کول ءِ شیپ ءِ تہ ءَ آؤرت۔ شپ ءَ ما ھم ءَ ھژدہ کول ءَ سنگتانی کرّ ءَ داشت ءُ آدگہ سُھبے ءَ درکپت اِیں۔ مئے راہ ءِ سر ءَ کمانڈو رھمت زیانی گِس اَت، کمانڈو ءَ چہ دور ءَ میرل دْرست کُرت ءُ اتک راہ ءِ سر ءَ مارا گِس ءَ بُرت ئِے۔ کمانڈو ءِ ماس سکّ ءَ مھروانے ءُ پہ میرل گیشتر مھر ئِے کُرت، چو زھگ ءِ وڑ ءَ سنگت ئِے مھر داتگ اَنت۔
ما ھمود ءَ نان وارت ءُ پد ءَ چاہ ھم وارت، کمانڈو ءِ ماس ءَ مئے واستا روگن پُھتہ نانے پچ اِت کہ شُمارا سپر ءَ کار دنت، دگہ ھُرود ءُ ساپیں روگن ھم مارا دات ئِے۔ ما ھمے زُرت ءُ درکپت اِیں، پیشیم ءَ پَد ما چار کوھان ءِ مزنیں شیپ ءِ شَم ءَ سر بوت اِیں گُڑا ما راہ بلدیں سنگت موکل دات کہ دیم ءَ میرل وَت راہ ءُ راھبنداں بلد اَت۔۔۔
روان اِنت۔۔۔
