چلّ ءُ سئیمی بھر
نبشتہ کار: ھلیل بلوچ
من گْوشت ”ھو یار! راسکوہ وتی مٹّ وَت اِنت۔“
میرل گْوشت ”بس تو تیار بہ ئے، وتی کاراں گیگ ءُ گْوم کنیں گُڑا من، تو ءُ کے ڈی ھمد ءَ راسکوہ ءَ کائیں اوتاک کنیں۔ شورّ بزانت بارگ، مُلّا ءُ ھاجی بہ زان اَنت۔“
من گْوشت ”ھو ھو من تیار آں۔“
ما ھمد ءَ نشت اَت ءُ دیوان اِت اِیں کہ چہ ٹوہ مُلک ءِ نیمگ ءَ سْیائیں گْواتے چِست بوت کہ مئے کِرّ ءَ سر بوَگ ءَ گوں سرجمیں شلی پٹّ سیاہ ترّ اِت۔ ما وتی وردنی سامان مُتر ءِ ھُرجین ءِ تہ ءَ کُت اَنت ءُ مزنیں سنگے ءِ پُشت ءَ ڈکّ اِت اَنت۔ من وتی تُپنگ کشّ اِت ءُ زُرت کہ شَپ اِنت دژمنے ڈیکّ ءَ مہ کپ اِیت۔
ما ھمے شیپ ءِ تہ ءَ وتارا داشت کہ گْوات ساپ بہ بیت، بلے اے گْوات ءَ مُج ءَ جَت۔ ما ھمد ءَ شیپ ءِ تہ ءَ وپت اِیں کہ گرماگ اِنت، بلے یک دو ساھت ءَ رَند انچیں سردی یے ایر کپت کہ جان ءِ پُٹاں بال دیگ ءَ اَت، من پاد اتکاں چاراں میرل وتارا کُرّ کُرتگ، بلے وپتگ۔ منی پاد بْرمشاں میرل ھم سما کُرت ءُ گْوشت ئِے ”یار! مئی ءِ تہ ءَ چونیں و ءَ وتیں سارتی یے کپتگ۔“
من گْوشت ”من ءَ واب آیگ ءَ نہ اِنت، تو بہ وپس من آسے روک کناں نند آں۔“
آئی ءَ گْوشت ”اے پُشتی نیمگ ءَ یک وھدے ءَ شْوانگے ءِ کُڈّ بوتگ اَنت، اگاں مہ کَپ اَنت۔“
ما ھمانگو کُڈّانی نیمگ ءَ شُت اِیں چاراں یک کُڈّے سالم اِنت ما ھمائی تہ ءَ شُت اِیں۔ آئی ءِ تہ ءَ کْوھنیں پوشاک ءُ گندل ھم ھست اَت کہ چہ ریک ءَ سرچکار اِت اَنت۔ ما شرّیں وابے جَت، بلے مئے چمّ ءُ دَپ چہ ریک ءَ پُرّ اِت اَنت۔
سُھب ءَ مھلّہ من پاد اتکاں، میرل انگہ واب اَت، من چہ کُڈّ ءَ دراتک آں چاراں انگت مُج اِنت، من ھمے نزّیک ءِ کوہ ءِ ٹُلّ ءَ شُت آں وتی چادر وت ءَ پیڑات ءُ نشت آں۔ من دورگِند چمّاں کُرت کوچگ ءُ گْواش دگّ ءِ نیمگ ءَ ھِچ زاھِر بوَگ ءَ نہ اَت، تھنا راسکوہ ءِ مزنیں ٹُلّ کمّو کمّو زاھِر اَت۔ من ءَ ھیالے ءَ پیچ اِت ءُ من وتی موبائل پچ کُرت ءُ لھتیں رِد نبشتہ کُرت۔
کساس ساھتے ءَ رَند میرل چہ کُڈّ ءَ درکپت ھمد ءَ چہ لھتیں دارے بڈّ ءَ کُرت ءُ اوتاک ءِ نیمگ ءَ شُت۔ من ھم چہ ھمے کوہ ءَ ایر کپان ءَ اوتاک ءَ شُت آں، میرل جان ءَ آس بالینتگ اَت ءُ چاہ دان آس ءِ سر ءَ ایر اَت۔ آئی ءَ گْوشت ”بہ دئے ھالاں چے اِت دیست؟“
من گْوشت ”ھر نیمگ ءَ مُج اِنت، چمّاں ھِچ زاھِر نہ بیت، تھنا مُلوریں راسکوہ گندگ بیت۔“
آئی ءَ گْوشت ”تھنائی ءُ راسکوہ دوئیں مردُم ءَ شائری پرماینت، تو ھالاں بہ دئے چیزّے نبشتہ اِت کُرت یا انچو نشت ءُ واتر اتک ئے؟“
من گْوشت ”یار! منی گیشتریں ھیال نیم بُندگ بنت، یکّ ءُ دو بند ءَ پد منی مجگ کُنٹ بیت۔“
”مروچی چے نبشتہ اِت کُرتگ؟“ آئی ءَ جُست کُت۔
من گْوشت ”شئیرے ءِ لھتیں بند اَنت، گُڑا باریں کدی سرجم بہ بیت۔
بام ءِ آتارگ ءَ گْواڑگ ءِ پُلّ رُد اَنت
سَنج ءِ گیوارگ ءَ گْواڑگ ءِ پُلّ رُد انت
سُرمگیں راسکوہ سنگھان ءَ شلی
شورّ بانور بہ بیت موسماں جمبری
نود ساچان بکنت میتگاں کلّگی
پُلّیں ھاران منی بو بکنت سنجدی
کور نھنگ ءِ منی ھار بکنت دائمی
وشّ ءُ وشتام بہ بیت گْوادر ءِ زِر منی
چو چراگ ءَ بلان بیت مئے زندگی
جُھد ءِ شیوارگ ءَ گْواڑگ ءِ پُل رُد اَنت
کوہ ءِ ٹُلّ ءَ سروز ءُ بجنت سرگم ءَ
سرزمین ءِ نگھبان بہ بیت ھردم ءَ
واب مہ روت ھچبر ءَ سنگتانی گم ءَ
رندے پدّر مُدام ”باگی“ ءِ سرشم ءَ
دْرستیں تیراں بجنت گُرکی ءِ دلجم ءَ
دژمن ءِ بُنجل ءَ بُن بہ دنت سرجم ءَ
کِرد ءَ گوں سلّویں مٹّ بکنت ابرم ءَ
مَرد ءِ شھکارگ ءَ گْواڑگ ءِ پُلّ رُد اَنت
ھمے دو شئیر بے رھبندی من نبشتہ کُرتگ باریں ترا دوست بوت اَنت یا نہ۔“
آئی ءَ گْوشت ”یار! باز زبردست، اے ھپت ھپت بند ءِ دو شئیر اَنت گُڑا ھمے وڑ دگہ ھپت ھپت بند ءِ پنچ شئیر نبشتہ کن سکّ شوک بیت۔“
من ءُ میرل ھمد ءَ شئیر ءُ شائری ءِ سر ءَ داں دیر ءَ مجلس ءُ دیوان کُرت۔
مئے مُتر ءِ پُشت ءِ ٹائر نزور اَت ءُ نیٹ ھم ریاست ءَ بند کُرتگ اِت اَنت کہ ما کسّے ءَ را بہ گْوشت اِیں۔ منی تُپنگ ما پد ءَ بُرت کونڈ ءِ تہ ءَ چیر دات ءُ ایری کلّگ ءِ نیمگ ءَ درکپت اِیں۔ ایری کلّگ ءِ نزّیک ءَ مچّانی تہ ءَ میرل گوں تُپنگ ءَ نِشت ءُ من پسٹل لانک ءَ جَت ءُ شُت آں کلّگ ءِ دُکّاناں، بلے اے دکّاناں ٹائر نیست اَت من مُتر ءَ را تیل مان کُرت ءُ میرل ءِ کِرّ ءَ اتک آں۔
میرل جان گْوشت ”تو من ءَ گِس ءَ ایر کن وَت شھر ءِ ٹھکانہ ءَ بُرو، من ٹائر ءُ دگہ زلورت ءِ ساماناں برابر کناں دومی روچ ءَ ھمے وھد ءَ بیا گُڑا درکپ اِیں۔۔۔“
روان اِنت۔۔۔
