نِمدی یے پہ کسانسالیں مھران ھلیل ءَ

نبشتہ کار: زِراب دشتی

منی ارواہ، منی دیدگ مھران جان تئی دوری ءُ گِستائی من ءَ تورینگ ءَ اِنت، تئی جُتائی ءَ من سھتے سَگ اِت نہ کناں، بلے چون کناں اے زمین ءِ مھراں من ءَ گوں وت بُرتگ۔ مئے زمین رسترانی پادانی چیر ءَ اِنت، مئے زمین ءِ سر ءَ درامداں جاگہ کُتگ ، مئے مات ءُ گْوھارانی چم ارسیگاں، ھرروچ دگ ءُ چاراھانی سر ءَ نشتگاں پہ وتی چُکانی ھات ءَ، ناں شپ چاراں ناں کہ روچ، ناں سرد چاراں ناں گرم ، من ھمے راج ءِ بزگی دیست اے توپک چِست کُت۔ مھران جان من ءَ کوہ ءَ رُودینتگ، من ءَ سنگتاں نوکیں زندے بکشاتگ، من نہ زانتگ منی وڑیں بے زانتیں انسانے تُپنگ چِست کنت پہ وتی بزگیں راج ءِ ھاتر ءَ جنگ کنت۔

مھران جان ھُدا زانت کہ تئی زھیراں من ءَ کور کُتگ، من ھردیں کہ ترا یات کناں وتی جند ءَ شموش آں۔ من زاناں تو ھمے جیڑگ ءَ ئے کہ من ترا  شموشتگ، بلے اِنّا! من نہ لوٹ اِتگ کہ چہ ترا دَمانے دور ءُ گِستا مہ باں،
بلے وھدے مارا چہ زندگ بَگ ءِ ھکّ پُلگ بیت گُڑا ما لاچار بہ اِیں کہ وتی سجئیں زندگی ءِ وشیاں یلہ بہ کن اِیں۔ وتی مات ءُ گْوھار، برات ءُ پِت، سنگت ھمراھاں چہ جتا بہ بہ اِیں۔
انوں شپ ءِ سَے بج اِنت، من وتی وابجاہ ءَ وپتگاں ءُ پہ تو چیزّے نبشتہ کنگ ءَ آں ، تو منی دل ءَ ئے۔ تئی مھراں من کدی بے ھال نہ باں، مھران جان منی شھیدی ءَ پد منی توپک ءَ الم دست بہ گِر۔ من ءَ چہ پد دشت ءِ پُلکانی دلبند ءَ ھون میچین داں ھست ئے پہ سرڈگار ءِ ھاتر ءَ جنگ بہ کن۔

من لوٹاں کہ تئی چارگ ءَ بیاھاں بلے وھد نہ رس اِیت، اگاں زندگ بوتاں الم تئی چارگ ءَ کایاں ءُ ترا گوں وتئ امبازاں زور آں۔ تئی پیشانی ءَ پہ پھر ءُ شان چُکاں، تئی تَمردی ءُ دلیر ءَ دْروت نَدْر کن آں۔ مھران جان من انوں وپسگ ءَ آں کہ سُھب ءَ مھلہ پاد آھگ اِنت، ورد ءُ وراکے جوڑ کنگی اِنت، بہ گندئے سھب ءَ  پاد آھگ ءَ پیسر دُژمن مئے سر ءَ اُرش بہ کنت ءُ من شھید بہ باں، پرچا کہ ما انچو کہ دُژمن ءَ جن اِیں دُژمن اُوں مارا ماپ نہ کنت، پرک اِش اِنت کہ ما پہ وتی سرڈگار ءِ ھاتر ءَ جنگ کنگ ءَ اِیں ءُ وتی جند ڈیھ ءِ سر ءَ نشتگ اِیں، ءُ دُژمن  پگار وارے ءُ آ سکیں لگور ءُ بے دلیں دُژمنے۔
بلے! مھران جان من اگاں من شھید بوتاں، منی کبر ءِ سر ءَ بلوچسان ءِ بیرک ءَ مِک بہ کن ءُ توپک ءَ الم دست بہ گِر۔

تئی وتی زِراب دشتی