نبشتہ کار: نِھال بلوچ
من پسبک ءَ چارگ ءَ اِتاں کہ دیست شپیک مینگل گوں لھتیں مردم ءَ اُوشتاتگ ءُ دگہ لھتیں جوان گوں تُپنگاں، گڑا منی دل ءَ اتک کہ دنیا کج ءَ سر اِنت بلے مئے جوانیں بلوچ برات انگت یک مردُمے ءِ گلام ءُ چیردست، پہ آئی ءَ گاٹ ءُ پریٹ کہ آ راج دُژمنی ءِ سیمسراں گْوستگ ءُ زورگِر ءِ ھمراھی ءَ ھر بلوچ گِس ءَ را یک تیر سُپتگیں جونے سوگات کُرتگ، یا کہ سالاں بیگواھی ءُ بے نامیں کبر بکشاتگ، ءُ مئے جوانیں برات ھمیشی ءِ پاسپان۔۔۔۔۔۔۔
اُو منی بلوچ براتاں!
شُما پرچا وت ءَ پہ چار کلدار ءِ ھاتر ءَ بھا کُتگ یا کنگ ءَ اِت؟
شما یک راجے ءِ باندات، شما پہ راج ءِ آجوئی ءَ جنگ بہ کن اِت، ایردستیں راج ءِ پاسپان بہ بہ اِت، ناں کہ یک راج دُژمنیں سردار ءُ میرے ئے۔ بلوچ راج ءَ را ھمے چُنڈ پِنڈیں میر ءُ سرداراں برباد کرتگ، انگت شما ھمیشانی ھمبراہ ءُ وت ءَ راجدپتر ءِ تاکاں راج دُژمن نبشتہ کنگ ءَ اِت، پمیشکا وت ءَ پھریز اِت دانکہ باندا شُمئے پدریچ پشل ءُ میارِیگ مہ بیت۔ اُو اے تُپنگ کہ شمارا بڈّ ءَ اِنت، شما ھما جاہ ءَ جلواہ دے اِت کہ راج ءِ پھریزگ ءَ در کپ اِت ءُ وتی گلامیں راجبءَ چہ بدواہ ءِ سانکلاں آجو کن اِت۔
دہ سال ءَ پد من وتی یک راجی جھد کاریں براتے ءِ گِندگ ءَ شُتاں، گڑا من ھال دات کہ من پیداک آں۔ چوش کہ پون ءَ کار نہ کرت ءُ من ھم در اتکاں دیم پہ برات ءِ دیدار ءَ، من جاہ رد کُرت بلے جنان ءُ پروشان شُتاں ءُ اچانک ءَ من دیست کہ دو کس اَنت تپنگ اِش بڈّ ءَ پرپٹ ءَ سوار ءُ گْوست اَنت۔ من انچو پچدْرت اِتاں ءُ یک براتے ءَکہ من آشنا اِتاں دل چہ گل ءَ بال بوت، من گوں وت ءَ ھلوت ءُ گپّ کُرت کہ منی راج ءِ یلیں بچّ گوں تُپنگاں چوں شوک ءُ جلواہ دیگ ءَ اَنت۔
من پُشت ءَ رواں رواں تاں آیانی کِرّ ءَ سر بوتاں، گپ جت ءُ گْوشت اِش بہ رویں نندیں۔ ما شُت اِیں لوگے ءَ نشت ءُ دیوان کرت، من گْوشت من ءَ بہ چار کہ چنچو گل آں، گْوشت ئے: ” ھو شیرزالیں بانُک! گِندگ ءَ آں کہ تو سک گل ئے، بلے وتی برات ءَ بہ چار کہ آ ھم بے کساس گل اِنت۔“
من گْوشت ھو لالا! من سک گل آں، ءُ اللہ پاک ترا ھزار سال زندگی بہ دنت۔ کندگے جت ءُ گْوشت ئے: ”گنوک بہ نِند دیوانے کناں، دیریں کہ دُچار نہ کپتگیں۔“
من گْوشت من ءَ شما دل نہ بہ اِت پہ اِنچو جلّگ ءَ، من شمارا دیستگ دل گل ءَ بال ءُ نوں شما بہ رو اِت۔ گْوشت ئے: ”گنوک! مئے واستا پریشانے تو، وتی بارہ ءَ جیڑ اتگ کہ چنچو ھترہ اِنت، ھاھاھاھا۔“
من کندگ جت ءُ گْوشت کہ منی دل ءَ انچوکے ھم ترسے ودی نہ بوتگ، وھدے کہ من پہ شُمئے دیدار ءَ درکپتگ آں سکا گل ءُ شادان بوتگ آں ، من نہ زانتگ کہ دیم ءَ پمُن چے بیت، بلے من انگت وتی واستا پریشان نہ آں۔ من ءَ شمئے دوئیں براتاں پہ پریشانی اِنت، گْوشت ئے: ”نہ مارا ھچ نہ بیت، تو وتی ھیال ءُ دلگوش ءَ مدام گْور کن۔“
گڑا من گْوشت لالا من ءَ ھم ھچ نہ بیت، گوں ھمے گپّاں ما یکّے دومی ءَ را رُکست کُرت ءُ پہ وت درکپت اِیں۔ ما ھرکس کہ پہ وت جُنز اِت اِیں، من سکا گل ءُشادان اِت آں۔ من کہ وھدے لوگ ءَ سر بوتاں، من وتی شرنگیں تُرواناں ھال دات گُڑا یک تُرویے اَنچو گل بوت ءُ گوشت ئے: ”تو وتی براتانی دیدار ءَ شُتگ ئے ءُ من ءَ نہ بُرتگ گوں کہ من ھم چار اِتگ اَت آں۔“
من گْوشت ھو ترو جان منی لالال گوں وتی تُپنگاں ائنچو شوک شوک ءُ جلواناک بوتگاں کہ آ گپّ نہ بیت، پرچا کہ اے تُپنگ وَ ھرکس ءَ گون بیت، بلے چو منی براتانی کوپگ ءَ ٹھل ءُ زیبدار بوتگ۔ اے تُپنگ منی راج ءِ بچّانی کوپگ ءَ جلواہ ءُ زیبا اِنت، چوناھیا دُزّ ءُ ڈُنگاناں، راج دُژمنیں کُشندہ ٹولی ءِ مردماناں اے تُپنگ گون اِنت، زورگریں لشکر ءَ را ھم اے تُپنگ گون اِنت، بلے ھما تُپنگ کہ مئے پاسپان اِنت آئی جلواہ ءُ زیبائی ءِ دروری ءَ کسے کُرت نہ کنت۔
پمیشکا من گْوشگ لوٹاں وتی ھما برگشتگیں براتاں کہ آیاناں توپک پہ باڑہ بڈّ ءَ اِنت، چندے کلدار ءِ واستا تُپنگ ءِ شرپداریں ارزشت ءَ چہ ناآشنا اَنت۔ اگاں انگت آیاں وتی تُپنگ ءِ کدر ءُ بستار نہ زانت، گُڑا باندا اے گپّ ءَ کدی دل مہ کن اَنت کہ ما پرچا کُچکّی موتے ءَ مُرتگ اِیں، پرچا کہ پہ راج دُژمناں شرپداریں مرگ نیست۔ گھتر ھمیش اِنت مرچی سما بہ کن اِت ءُ راجی مکسد ءُ ھما تُپنگ کہ پہ راج ءِ پاسپانی ءَ بلوچ ورناھاں چِست کُرتگ آئی شرپ ءَ بہ زان اِت۔
