نبشتہ کار: شے مرید آدل
شھید ایوب اَزیم پنّام ء دودا جان ءَ گوں لھتیں انچیں یات اَنت کہ منی سرجمیں زندگی ءَ گوں پیوست بوتگ اَنت، انسان کِردانی واھُند بنت گُڑا ابدمانی ءِ سرچمگ گْوشگ ءُ یات کنگ بنت۔ ھما مردم کہ دگرانی واستا زندگ اَنت ، وتی وشیانی کربانی ءَ پہ وتی راجی وشھالی ءَ ھچ چَک ءُ پد نہ بنت گُڑا ھمے کِردارانی واھُند دنیا ءِ اَندر ءَ راجانی راجی دپتراں زندگ مان اَنت۔ اَنچو پہ کیوبا ءَ پیڈل کاسترو (فیڈل کاسترو) گوں وتی ھمراھاں راجی مارشت ءُ جوزگاں پہ راجی آجوئی ءَ کربانی دنت، اَنچو بتستا ءُ اپریکہ ءَ ، الجزایر ءَ ، کردستان ءَ دنیا ءِ توکا ھزاراں کردار ھست اَنت کہ آیاں وتبءَ پہ کالونیل تاکتانی پروش دیگ پہ زورگِریانی ولگوج کنگ ءُ پہ راجی سِنچ ءُ سما ءُ راجی آجوئی ءِ ھاتر ءَ کربان کتگ ، بلوچ راجدپتر ءَ اُوں شھیدانی دْرچ اَنچو پراہ ءُ شاھِگان اِنت، انچو تمرد اِںت کہ لبزانی توکا آرگ نہ بنت، پہ وتی راجی آجوئی ءَ بے مٹّیں دیمونی داتگ ءُ انگت ھمے دْرچ برجاہ اِنت۔
دودا ءَ ما دوستی ءَ لالا ، لاڑُک ، پُلی ، اُستاد ءِ وڑیں نامانی سر ءَ مدامی توار جَتگ اَت ، چی ءَ کہ شھید پیرک جان ، شھید واجداد پنّام ء نودان جان ءِ وڑیں ھمبلانی کِرّ ءَ رُستگ ءُ لاک بوتگ اَت۔ سنگت ءِ مستریں شرّی کہ مارا درستاں دوست اَت ، اِش اَت کہ دانکہ شھیدی ءَ بس وتی کاراں گوں مُشکول اَت۔ ھر وھد ءَ پارٹی ءِ کارانی جوانی ، دژمن ءِ پندلانی پروش دیگ ، میتگ ءُ بازارانی ھیالداری ، سنگتانی ھیالداری ، سَپرانی ارزانی ءَ پہ ساڑی بوَگ ، لال ءُ گوھرے اَت۔ پہ راجی جُنز ءَ یک رندے من ءَ شر یات اِنت ھما روچ کہ اولی رند ءَ منی دیم ءَ سنگت ءَ سنگتے دیم داتگ اَت، من نزانت سنگت کئے اِنت بس داتگیں نشان ءِ سر ءَ روان اِتاں تہ جاہ ءَ سر بوتاں چاراں دور کوہ ءِ سر ءَ لاگریں ورنایے گوں وتی توپک ءَ نشتگ۔
من نزیک ءَ سر بوتاں سنگت اَتک جھل ءَ وتی دیمے پچ کُت من سنگ ءِ واستا پورا سُن بوتاں، ھُشک ءُ ھیران چہ گَل ءَ کہ من کساس چار سال ءَ پد دودا جان ءَ دیم پہ دیم گِندگ ءَ اُوں۔ مردم ھما مردماں چم ء وت مدتے ءَ پد بہ گند اِیت کہ ھما مردم پہ تئی راج ءِ آجوئی ءَ وتی سرانی دیمونی ءَ دیگ ءَ اَنت، گُڑا انسان ءِ واستا اے ساھت چینچو پُر مھر ، چینچو پُر اُمیت ءُ چینچو وشیانی ساھت بیت کہ من لبزانی گوم ءَ درشانے کُرت نہ کن آں۔ گُڑا دودا جان ءَ من ءَ بگل ءَ کُت ءُ من دستانی بوسگ ءَ پد اَتکیں ساھگ ءَ نِشتیں، ھمد ءَ کندگے جَت ءُ گْوشت ئے: ”بُزو سرمچاری آپ اَنت منی چاگل ءِ بور۔“
من سکا گل بوتاں ءُ آپ وارت، ھمد ءَ ما داں دیراں نِشت اِیں بازارانی اھوال ، جنگی اھوال ، کسانی ءِ کِسھانی دْرچے پچ بوت۔ ھما گپ، ھما مھروانی ، پد ءَ ما دیم پہ وتی سپر ءِ نیم ءَ رھادگ بوت اِیں۔ دودا جان اَنچیں ھمبلے اَت کہ وتی میتگ ءِ توکا سنگتاں پہ راجی آجوئی ءُ راجی تپاکی ءُ راجی مھر ءِ مارشتانی ودی کنگ ءَ پہ ھر سھت ءُ دمان کار کنگ ءَ اَت، وتی راج ءَ برداشت کنگ ءَ اَت۔ داں دو سالانی توکا اِستان ءِ زندان ءَ بندی بوتگ اَت، سکا آزار دیگ بوتگ اَت ءُ بیمار اُوں بوتگ اَت، بلے زندان ءَ آئی ءِ دل ءَ راجی مھر ءُ گوں ایردستی ءَ نپرت ھلاس کُت نہ کُت ءُ آجو بوَگ ءَ پد دودا بلائیں جنگولے جوڑ بوت۔
انچیں مھروانیں ھمبلے اَت کہ آئی شھیدی ءَ پد من ءَ ھر سھت ءَ آئی کمی سما بیت ، بلے راه جتائی ئیگ اِنت۔ ما داں وتی گران کیمتیں سرانی کربانی ءَ نہ دے اِیں، گُڑا ما ھچبر سوبین بوت نہ کن اِیں۔ دودا جان بس تئی مھروانی اِنت کہ مارا زندگ داشتگے ءُ ھمے کِشک ءُ تئی وڑیں مزن جگریں ھمبل راج تپراں زندگ مان اَنت ، گپ باز اَنت ءُ تئی پہ راج ءَ مھروانی ، تمردیں ءُ تئی داتگیں کربانی ، تئی گیرانی پرّیچگ ءَ اگاں گوں لبزاں من بِنا بہ کناں گُڑا لبز کم کپ اَنت۔ اگاں زندگ بوتاں المی ءَ تئی کبر ءِ سرون ءَ پُلے رودیناں ءُ اگاں مُرتاں گُڑا وتی کبر ءَ تئی نمیرانیں کبر ءِ کش ءَ جاہ دیگ ءِ واھگ ءَ داراں، ھواری اِنت کربان، ھوار اِنت۔۔۔۔۔۔
