ائید ءِ روچ

نبشتہ کار: نِھال بلوچ

من انچوش سرپد باں کہ مرچی ائید اِنت، بلے بلوچ ءِ ائید ھما روچ بیت کہ آیانی چُک آجو بنت۔ اُپّ اللہ! وھدے دُرستیں بندیگ آجو بنت، دُرستیں بلوچ ماس ءُ گْوھار،براس ءُ پِس یکجاھی ائید چہ زیات وشی بکش اِیت۔ اللہ تو کدی پہ بلوچ ءَ ائید ءِ وشیاں کارے ءُ مدامی ئیں شادمانی یے بلوچستان ءَ ساھگ ءُ ساچان کنت۔

گوں ھمے جیڑگاں شپ اَت، منی شرنگیں ترو مھرُل من ءَ تواربندے روان دات ءُ گْوشت: ”جگر ءِ بند ائید اَئید اِنت۔“ من گْوشت ھو۔

بلے! ساھتے ءَ پد آئی ءَ اسٹیٹسے جت ءُ گِروگ ءَ اَت، من ھم وتی سیاھو جان ءِ اسٹیٹس جت ءُ باز گمیگ بوت آں۔ من دوستی ءَ چہ سیاھو ءِ نام ءَ توار کُرت۔

مرچی سیاھو ءَ نُھ ماہ بیت، بلے منی دل ءَ آئی ءَ نُھ سال بیت کہ گار ءُ ماں زندمان ءِ تھاریں کوٹیاں بندیگ اِنت۔

شپ ءَ من جیڑ اِت کہ اللہ باندا ائید اِنت، تو وتی وشیانی روچ ءَ موت کس ءَ نہ کن ئے ناں؟ من باز گل اِتاں کہ بلکیں ائید ءِ روچ ءَ بازیں بندیگے آجو بیت، من ءَ انچو ھبر کپت کہ لھتیں مردُم آجو بوتگ ءُ من سک باز گلاں، ھمے وشی ءِ پُژدر ءَ دل ءَ گْوشت اللہ تئی شکر کہ من چہ گل ءَ سجئیں شپ ءَ آگاہ اِت آں۔ انوں جیڑگ ءَ اِت آںکہ باندا ائید اِنت، من پَیسبُک پچ کُرت گڑا من ءَ وشیں ھالے رس اِیت۔

من وتی لوگ ءِ کار کُرتاں، بلے گمانی کمبر منی زِرد ءَ گْوارگ ءَ اَت۔ پمیشکا چہ ٹھل ءُ سینگار ءَ در وتی دیم ھم نہ شُشت، مود شِنگ ءُ شانگ، بس دل ءَ ھمے میتگ ءَ اِتاں کہ منی سیاھو جان مرچی الم آجو بیت ءُ مئے مجلس ءُ نیادانی جلواہ بیت، چی ءَ کہ منی ھیالاں سیاھو ءِ زندمان چو تامُرے ءَ سھت ءُ دمان چالو ءُ من چارگ ءَ اِت آں۔

بلے مرچی سییاھو ءَ سالے بیت کہ زندان ءِ تھاریں کوٹی ءَ بندیگ ءُ پہ آجوئی ءِ ودار ءَ تلوسگ ءَ اِنت، ءُ ھمے رنگ ءَ ما پہ آئی ودار ءَ شپاں روچ ءُ روچاں شپ کن اِیں۔ مرچی ائید ءُ پَیسبُک ءَ بہ گندے وشدلیں ھالے چماں زیارت بہ کنگ، بلے من کہ اکسے دیست ءُ نبشتانک ونت تہ اے ورنا دوشی شھید کنگ بوتگ۔ چہ دل ءَ آھے دراتک ءُ آسے ءَ سرجمیں بالاد مان پتات ءُ گمانی جنگل ءَ چگل دات۔

مرچی ھر بلوچ ءِ گسءَ آس روک انت، چوشیں گسے نِست کہ اُود ءَ یک مردُمے شھید نہ بوتگ یا گار نہ انت۔ دُرستیں بلوچانی لوگ ءَ آس روک ءُ پہ ھرکس ءَ اے وشیانی روچ چو پُرسی پتّرے ءَ تالان اِنت۔ گڑا من وتی گوانکو زُرت ءُ کوٹی ءَ شُتاں تھنائی ءَ نشت ءُ نبشتہ کنگ بندات کُرت۔ وھدے من سما گْور کُرت ءُ وھد ءُ پاس چار اِت تہ روچ ءِ ساھت سَے اِنت، من گوں دل ءَ ھمے گْوشت کہ وھد گوں زُوت روت۔ ائید ءِ روچ ھم ھتم بوت، بلے سیاھو جان تئی آجوئی ءِ ھال نیاتک۔۔۔۔۔۔۔

منی ایردستیں بلوچ راج، براس ءُ گْوھار، دُرستاناں ائید مراد بات، بلے مئے ائید ھما روچ ءَ بیت کہ مئے دُرستیں بندیگیں بلوچ آجو بنت۔