نبشتہ کار: بھادر بلوچ
سنگت ءَ منی جُست ءِ پسّو دات ءُ گوں پدردیں توارے ءَ گْوشت ئے: ”پُل! گْوھرو نمیران بوت“، من ءَ انچوش گُمان بوت کہ سنگت ءِ ارس چمّاں گُلگل ءُ من ءَ ھال دیگ ءَ اِنت۔
رمزان ءِ گرماگی شپ نوں وتی گُڈّی بھر ءِ ھلاسی ءَ سر بوتگ اَت، سھور ءَ گْوستگ اَت ءُ مُلّا ءَ نماز ءِ بانگ داتگ اَت ءُ روچ ءَ انگت ٹِکّ نہ کتگ اَت کہ ھمے دمان ءَ بلیدہ ءِ دمگ میناز ڈنّ سر ءَ تیر ءُ بمبانی توار مَچ اِت ءُ بلیدہ ھر نیمگ ءَ جکسگ ءَ اَت۔
منی ھیال ھما دمان ءَ سنگتانی نیمگ ءَ شُت کہ باریں چونیں جنگ ءُ چوپے بیت، باریں دژمن ءِ سر ءَ بوگ ءَ اِنت اگاں ناں سنگتانی سر ءَ تیر ءُ ٹوپانی یکشلیں توار من ءَ گیش تکانسر کنگ ءَ اِت اَنت۔ کساس یک ساھتے ءَ پد کہ جنگ ھلاس بوتگ اَت ءُ روچ چہ زمین ءَ چِست بوان اَت گُڑا من ءَ دمگی ھمے ھال سر بوتگ اَت کہ میناز ڈنّ سر ءَ یک نامی ئیں کُشندہ ٹولی (ڈیتھ اسکواڈ) ءِ بُنجل ءِ سر ءَ سنگتاں انگر کتگ ءُ جنگ ءُ چوپ برجاہ ءُ چہ دؤئیں نیمگاں جنوکائی بوتگ۔
ھمے جنگ ءِ پُژدر ءَ چار ماھانی توکا ایوک ءَ بلیدہ ءِ تہ ءَ کساس چِل ءُ شش لس بلوچ ورنا مُپت ء ناھکّ کُشگ ءُ دور دیگ بوتگ اَت، گُڑا زمہ وار ھمے کُشندہ ٹولی (ڈیتھ اسکواڈ) اَت۔ من کمو اِیمن بوتاں کہ بلکیں سنگتاں تاوان مہ بیت، پرچاکہ اُرش چہ سنگتانی نیمگ ءَ بوتگ اَت۔
بلے! من ھمک دمان ءِ سر ءَ سنگت ءِ سر ءَ کلوہ راہ دی ءَ اِتاں ءُ سنگتاں گوں رھوت کنگ ءِ جُھد ءَ کن ءَ اِتاں کہ جنگ ءِ ھال ءَ گِراں، بلے سنگت انگت نیٹورک ءَ نیاتکگ اِت اَنت۔ ھمے جیڑگانی تہ ءَ کِساس سُھب ءِ دہ بج بوتگ اَت کہ سنگتاں نیٹورک گپت ءُ منی سر ءَ کلوہ راہ دات ءُ گْوشت: ”سنگت ھال کن“ گڑا من زوت چہ سنگت ءَ جُست گپت کہ باریں جنگ ءِ ھالاں بہ دے، سنگت ءَ پسّہ دات ءُ گْوشت: ”جنگ نوں ھلاس بوتگ ءُ آ دگہ کل سنگت وش ءُ سلامت اَنت، بلے یار گْوھرو شھید بوت۔“
من جُست گپت چونی ءَ؟ گْوش اِیت: ”بنجل ءِ تہ ءَ زالبولانی رکّینگ ءِ جھد ءَ کُشندہ ٹولی (ڈیتھ اسکواڈ) ءِ کارمنداں گْوھرو جتگ۔ کُشندہ ٹولی ءِ کارمند وتی زالبولانی پُشت ءَ ٹپّ اِتگ اَنت ءُ وتی زالبول اِش دیم ءِ اِسپر جوڑ کُرتگ اَنت۔“
گْوش ئے سنگت یلیں گْوھرام ءِ شھیدی ءَ سک پدرد ءُ تورینتگ اَت، سنگت ءِ توار ءِ تہ ءَ درد ءُ رنج مان اَت۔ پرچا کہ اے راہ ءُ جھد ءِ کاروان ءِ سنگتاں وتی سنگت چہ ساہ ءَ گیش دوست اَنت، پمیشکا سنگتانی جتائی پہ سنگتاں سک تورناک بیت۔ اے درد ءُ مارِشتاں بس ھما سنگت زان انت کہ آیانی دیم ءَ آیانی سنگت تیر ور اَنت ءُ شھید بنت، بہ گندے اے درد ءِ مارگ پہ ھرکس ءَ گْران اِنت۔ ھمے واستا پہ یک سنگتے ءَ اے ساھت سکا تورناک بیت کہ آئی چمانی دیم ءَ آئی سنگت تیر بہ وارت ءُ شھید بہ بیت، ءُ پد ءَ ھمے شھید بوتگیں سنگت ءِ لاش ءَ آس بہ لگ اِیت ءُ آئی جان ءُ بنداں یکشل ءَ سوچان بہ کنت ءُ پد ءَ آ سنگت بے دزرس بہ بیت ءُ آئی ءَ رکّینت کُرت مہ کنت ءُ پہ بے وسی آئی ءَ بہ چار اِیت۔
سنگت ءِ گوم ءَ شھید سنگت گْوھرام ءِ نزّیکی جوانیں رنگے ءَ بوتگ اَت، پمیشکا سنگت گیش ءَ چہ گیش کُھتیگ اَت۔ پرچا کہ شھید سنگت گْوھرام یکوئی ھمے سنگت ءِ کش ءَ بوتگ ءُ مدام گوں آئی ءَ جنگی ھیلکاری، گل ءِ بابت ءَ سرپدی، ءُ شھید سنگت گْوھرو ھمے سنگت ءِ وتی دست ءِ رُودینگیں یک دلیر ءُ تمردیں جنگولے بوتگ، تاں گُڈّی ءَ گوں سنگت ءَ ھمراہ ءُ ھمگام بوتگ۔
پمیشکا وھدیگیں بلوچاں گْوشتگ کہ جنگانی کِسّہ ماں دپ ءَ وش اَنت، بلے اے جنگ آجوئی ءِ جنگ اِنت۔ اے جنگ کردگار جوڑ کن اَنت ءُ روان کن اَنت،
سنگتاں چہ سنگتاں جتا، ماتاں چہ چُکاں ءُ چُکاں چہ ماتاں جتا، براتاں چہ گْوھاراں ءُ گْوھاراں چہ براتاں سند اِیت۔ اے جنگانی کسّہ ھمے پیم ءَ روان کنت تاں وتی گُڈّی منزل ءَ سر بہ بیت، ءُ گُڈّی منزل آجوئی اِنت ءُ تاں آجؤئی آجوئی ءَ اے دیمونیانی دْرچ ھمے پیم ءَ یکشل ءَ برجاہ مان اِیت۔ اے درگت ءَ من شھید سنگت گْوھرام جان ءَ سُھرچکیں دْروت ندْر کناں ءُ
سنگت سلامت بات اَنت۔ آجوئی جنگ جُنزان ءُ
بلوچستان آجو بات۔
