نبشتہ کار: جابر گلام
آ کہ چہ واب ءَ پاد اتک آئی دیم پہ دیم ءَ لوگ ءِ دپ ءَ آئی ءِ دوئیں کستریں گْوھار نِشتگ ءُ اسکول ءَ روگ ءِ واستا وتی تیاری ءَ کنگ ءَ اِت اَنت۔ آئی ءِ گْوھاراں گوں چمانی کپگ ءَ آئی ءَ شپ ءِ دیستگیں ماہ جبین ءِ بیگواھی پوسٹ یات اتک۔ کمے آئی ءِ دل ءَ پہ وتی گْوھاراں جت ءُ آ بے اِنان بوت، بے اِنانی ءَ آ تھت ءِ پھناتی ءَ پد ءَ تچک بوت ءُ پادے لونجان اِتاں۔ آ ھیال کنگ ءَ اَت ماہ جبین باریں چونیں ھالے ءَ گْوزگ ءَ اِنت؟ آئی مات ءُ آئی براتانی سر ءَ انو چونیں گْرانیں ساھت گْوزگ ءَ اِنت۔ یک دمانے ءَ آئی ءَ گُمان کُت تہ کسے ءَ آئی نام ءَ توار کنگ ءَ اِنت۔آ پد ءَ پاد اتک ءُ نشت تہ آئی ءِ گْوھار ءَ توار کت ”تو مرچی پاد نیائے؟ مارا اسکول ءَ کے بارت؟ تی چاھاں بیاراں اگاں دست ءُ دیم شودے وت کائے؟“
آئی ءَ دستانی سر ءَ اِشارہ دات کہ من وت پیداکاں، آئی ءَ دیم شُشت تہ سمایے کُت منی چمانی بُن ءَ ارسانی نِشانے پِر۔ آئی ءَ پد ءَ تیز تیز دگہ دو سے چنک آپ چماں پریتک ءُ ٹوال زُرت ءُ چم پھک کُرتاں تہ آئی مستریں گْوھار ءَ چاھے یپالھے گوں روگنی نان ءَ آئی دیم ءَ دات ءُ وت نشت بوٹانی پاد ءَ کنگ ءَ لگ اِت۔ آئی ءَ وتی گْوھار چار اِت تہ گْوھار ماہ جبین ءِ چھرگ ءَ جَنگ ءَ اَت۔ آئی ءَ وتی دست چمّاں مُشت اَنت ءُ پد ءَ ھورت ھورت ءَ چار اِت تہ انگہ گْوھار ماہ جبین ءِ کندگ رنگیں اکس ءِ دْروشم ءَ اَت۔ ھمے ساھت ءَ گْوھار پاد اتک ءُ توار جت ئے ”لالا! ما تیار اِیں بریں مارا اسکول ءَ بر کہ ما لیٹ بہ اِیں۔“
آئی ءَ پرپٹ اسٹارٹ ءُ گْوھار سوار کتاں رھادگ بوت۔ کمے دیم ءَ شُت تہ جیڑگ ءَ لگ اِت اگاں ماہ جبین منی جند ءِ گْوھار بوتیں من چی کُتگ اَت؟ اگاں باندا منی گْوھار ءَ بہ بارت من چی کت کن آں؟آ بے ھیال ءُ چُرتانی تہ ءَ چہ اسکول ءَ کمے دیم ءَ شُت۔ آئی گْوھار ءَ آئی کوپگ ٹپی جت ءُ گْوشت: ”لالا اسکول گْوست۔“
آئی ءَ گوں گْوھار ءِ کوپگ ءَ دست جَنگ ءَ سما کت کہ منی کوپگ چنچو آزگ ءُ چنچو نزور اَنت۔ آئی پرپٹ داشت ءُ گْوھار اسکول ءَ سر کتاں، واتر بوت دیم پہ لوگ ءَ۔ راہ ءَ آئی ءَ ھزار ھیال کُت، ھزار وس شوھاز اِت درستیں دراں بیوسی مارگ ءَ اَت۔ لوگ ءَ اتک تہ مات ھبر کنگ ءَ اَت ”تو سبانہ (ناشتہ) نہ کتگ، پرچا شتُتگ ئے۔“
آ وانگ ءَ اَت کہ یک اناگہ ءَ ماتے ماں امبازاں زُرت، مات ھم ھیران اَت بچّ ءَ چی بوتگ ءُ مات وتی گپ ءَ پشیمان بوت کہ بلکن ءَ منی گپّ چک ءَ تور اِت۔
”ترا چی بوت منی بچّ؟ من گْوشت تو سبانہ بہ کتیں پمیشکا تئی چم ارس بیتاں؟ تو وتی مات ءِ گپّاں دل ءَ کن ئے؟“
اِنّا اماں! من انچو ترا امباز کُت، من ءَ کمو جاگھے رَوگی اِنت من گْوشت تو باریں من ءَ اجازت دئے اگاں نہ؟
”دور منی بچّ؟“
ناکو ءِ لوگ ءَ۔
”ناکو کجام ناکو ءِ لوگ ءَ روے کہ مرچی اجازت لوٹ ئے؟“
ناکو وزیر ءِ لوگ ءَ؟
”اے ناکو پیش ءَ تئی تب ءَ نہ کپتگ، باریں چی کار کپتگ ترا کہ مرچی ھُبّ کتگ۔“
ھو! من ءَ دوست نہ بیت، بلے مرچی انچو چکر ءَ رَو آں۔
”شر منی بچّ! برو تئی ناکو ءُ ناکو زاتک اَنت، بلے مئے ھاجت اِش نیست ءُ سیادی ھلاس نہ اِنت۔“ مات ءَ گْوشت۔
آئی ءَ پرپٹ زورت ءُ وتی ناکوءِ لوگانی نیمگ ءَ رھادگ بوت۔۔
آئی ءَ ھیال کُتگ اَت کہ ناکو ءَ گْوشاں وزیر ءُ گزیر شّما اِت، شُما جُھد بہ کن اِت بندیگیں زالبولاں یلہ بہ کنائین اِت۔ آ کہ ناکو ءِ لوگ ءَ سر بوت تہ دیوان برجاہ اَت، دگہ دو وزیر ھم اتکگ اَت۔ سلام ءُ دْروت ءَ رند آ نشت۔ وزیر پنڈ ءُ ٹیکھانی ھساب ءُ کتاب ءَ اِتاں، پمیشکا کمے اُوپار کُتے ءُ نشت۔ پد ءَ کہ آیانی گپّ ھلاس بوت تہ آئی ءِ ناکو ءَ دومی وزیر ھال داتاں کہ اے ورنا منی برات زتک ِنت ءُ پد ءَ چہ آئی ءَ جسُت گپت ئے ”بازیں مُدتے ءَ رند مرچی پہ ھیری اتکگ ئے؟“
آئی ءَ پہ تھمبل گْوشت ھو کارے بوتگ ءُ کسانیں گپّے ھست۔
ناکو ءَ درّائینت: ”گپ بہ کن، اے مردم ھم تی ناکو اَنت میار مہ کن۔“
آئی ءَ ناکو ءِ پسّو ءَ گْوشت جُست ھست، بلے من گوں ترا ایوک ءَ کنان ئے۔
”نہ جُست ءَ بہ کن، اے درامد نہ اَنت بابا وتی اَنت پرواہ نیست۔“ ناکو ءَ گْوشت۔
گُڑا آئی ءَ گْوشت ناکو وزیر شُما اِت ءُ شُمئے دست رس اِیت، سرکار مردمانی چُک ءُ جنیناں برگ ءُ گار کنگ ءَ اِنت، شُما پرچا ھچ نہ گْوشی اِت ءُ ھچ نہ کن اِت؟
”تو کدی پہ سیاست بندات کتگ ھاھاھاھاھا، من زانتگ منی چُکاں چہ تو بودی تِر بہ ئے ھاھاھاھا۔“ ناکو ءَ گْوشت۔
آئی ءَ پہ دلجمی گْوشت ناکو اے سیاستے نہ اِنت، شُمئے کار اِنت کہ مردمانی واستا توار چست بہ کن اِت۔ مردماں شوھاز بہ کن اِت، سرکاری لشکر ءَ بدار اِت۔
ناکو ءَ پہ ناوشیں دلے گْوشت: ”ترا چی کار گوں دگرانی مسلھاں، ترا کس ءَ تکلیپ نہ کتگ وتی جاگہ ءَ بہ نِند۔“
گوں آئی ناکو ءِ گپّ ءِ ھلاسی ءَ ھوار دومی واجکار ءَ گْوشت: ”مرچئگیں رونا جزباتی اَنت، ھون گرمی ءَ اتکگ ءُ دارگ نہ باں، ھاھاھاھاھا“
پد ءَ تیوگیں دیوان ءَ کند اِت۔
آئی ءَ پد ءَ گْوشت ناکو جیڑہ دگرانی نہ اِنت، من ءَ ھم دو گْوھار ھست۔ باندا کسے بہ بارت اِش گڑا رند ءَ چی۔۔۔؟
ناکو ءَ گْوشت: ”من انگہ زندگ آں، شُمئے سمج کار نہ کنت منی لوگانی دپ ءَ کس اتک نہ کنت۔“ پد ءَ دیوان ءَ کندگ بندات کت۔
اے کندگ آئی ءَ چو دُژمان ءَ تورگ ءَ اِتاں، آ پاد اتک ءُ گْوشت ئے شُمارا بلوچ ءِ درد نیست بس پہ گرگ ءُ ورگ ءَ سیاست کن اِت، شما چانوگِر ءُ ھچ کت نہ کن اِت۔ آ کہ چہ مھمانجاہ ءَ در اتک آی پُشت ءَ کندگ مَچ اِت اَنت۔
بیگاہ ءِ وھد ءَ آ لیب ءِ چارگ ءَ چہ پیداک اَت کہ دو گاڑی آئی دیم ءَ مان چکر اِت ءُ آئی چمّ اِش بستاں ءُ گاڑی ءِ تہ ءَ دور دات اِش۔ ساھتے سپر ءَ رند آ جیل ءِ کوٹی ءِ ت ءَ برت ءُ چم اِش پچ کتاں، الکاپ ءَ سپاھیان جت، ژند کت ءُ دور دات۔
آ درد ءُ دورانی تہ ءَ وتی میار ءَ شوھاز کنگ ءَ اَت کہ لھتیں پوجی اتک ءُ پد ءَ الکاپی جت ءُ گْوشت اِش ”ما ترا ھرچی جست کن اِیں راست ءَ راست جواب بہ دے۔ کدی تاں سرمچاری بندات کتگ؟ ترا کئے برتگ کوہ ءَ تئی دگہ ھمراہ کے کے اَنت؟ کجام کجام کاراں گون بوتگے ءُ کجام پارٹی ءَ ئے؟“
آئی ءَ گْوشت من چوشیں مردمے نیاں، من وتی لوگانی دیم ءَ آں۔ آیاں پد ءَ الکاپ ءَ لٹّ شاپ کُت، بازیں لٹّانی ورگ ءَ آئی دپ ءَ ناگت ءَ در اتک ما شمئے وتی مردم اِیں ءُ منی ناکو اسمبلی ءِ وزیرے، منی باروا ھمائی ءَ جست کن اِت منی زمہ ءَ آ وت زور اِیت۔ دُرستیں پوجیاں یک ھوری ءَ کندگ بندات کت ءُ پد ءَ چہ کوٹی ءَ در اتک اَنت۔
آ الکاپیں ساھتے ءَ ایوک اَت گون ٹپّ ءُ دوراں، پد ا دو سپاھی اتک اَنت کہ آیاں بازیں کاگز ءُ دپترے گون اَت۔ آیانی واستا دو کرسی آرگ بوت، آئی ءِ دیم پہ دیم ءَ نشتاں من ءَ جُست اش کُرت۔ جُست ھما پیسری اِتاں ءُ آئی ءِ پسّہ ھم۔
اے شُت اَنت ءُ دومی روچ ءَ کس آئی کِرّ نیاتک، آئی ءَ توار کُت آپ۔۔۔آپ۔۔۔آپ۔۔۔بلے ھچ کس نیاتک۔ پد ءَ آ بازیں لٹّ ءُ کُٹّ، تُنّ ءُ گُژن، تُرس ءُ بیمّ، وھم ءُ جیڑگاں نیم ھوش کتگ اَت۔ کوٹی ءِ لیٹ روک بوت آئی ءَ گْوات گپتگیں چم آستہ آستو پچ کتاں تہ سپاھیاں اتک آ پاد کت ءُ دگہ کوٹی یے ءَ بُرت کہ اُود ءَ کرسی ءُ ٹیب ھست اَت۔ آ کرسی ءِ سر ءَ نادینگ بوت، آئی ءَ آپ ءِ تلب کت پہ آئی ءَ آپ آرگ بوت ءُ پد ءَ پیالہ، چاہ ءُ چار بسکوٹ۔ آئی ءَ گْوشت من بے میاراں شُما بہ گْوش اِت من ءَ چی ءَ گپتگ، منی جرم چی اِنت؟
سپاھیاں گْوشت: ”مزنیں واجہ کایاں ھمایاں جُست بہ کن۔“
کمے ءَ رند سَے اپسر ءُ آئی ناکو ءِ کش ءَ نشتگیں دویں وزیر اتک ءُ آئی دیم ءَ دْراجیں نبشانکے۔۔۔۔یک اپسرے ءَ گْوشت: ”ایشی ءَ دزنِشان بہ جن (دسخط بہ کن)، دو روچ ءَ رند میڈیا ءَ تئی گپ بیت ءُ پد ءَ ترا یلہ کنیں۔“
آئی ءَ گْوشت من ھچ نہ کُرتگ، اے دوئیں واجہ من ءَ شر زان اَنت۔ اپسر ءَ گْوشت: ”ھمے واجھانی لِک اِتگین اِنت تو دزنِشانے بہ جن (دسخطے بہ کن)“
آئی ءَ گْوشت منی چم پچ نہ بنت، شما بہ گْوش اِت چی لےک اِتگ، من دزنِشانے (دسخطے) کن آں۔
یکے ءَ گْوشت اِد ءَ لِک اِتگ ”من پدائی یے آں، من ءُ ماہ جبین ءَ ھوری ءَ ٹرینگ کتگ۔ مارا مھرنگ ءَ دیم داتگ انڈیا ءَ۔ مارا کوئٹہ ءَ بمب تْراکے کنگی بوتگ، پوج ءَ مارا گپتگ ءُ مئے پروگرام ناکام بوتگ۔، اے ھم بہ گْوش مھرنگ ءَ مارا کارمرز کُرتگ مہ رد کپتگ اِیں۔“
آئی ءَ گْوشت شما زان اِت کہ اے دُرست دُروگ ءُ مھرنگ ءُ شش ماہ اِنت جیل ءَ بند اِنت، ءُ ماہ جبیں ءَ چارہ ماہ اِنت کہ بیگواہ ءُ من ءَ زی شما گپتگ۔ اے دوئیں واجہ وت زاناں من ءَ پرچا گپتگ، من ایشی ءَ ھچبر دزنِشان (دسخط) نہ جن آں۔ من ءَ توری بہ کوٹ اِت ءُ کپ کپ بہ ک اِت نون من شر زاناں کہ شما کُلیں ھبیس ءُ دُرست ھور اِت۔
اپسر گون وزیراں در اتک ءُ سپاھیاں آ پد ءَ الکاپ ءَ لٹّ شاپ کت، آ تُستگ اَت ءُ پوجی انگت آئی ءَ جَنگ ءَ اِت اَنت۔ داں دیراں پد پوجیاں دم بُرت ءُ آ اِش یلہ دات ءُ شُت اَنت۔ سیمی روچ ءَ آئی چمّاں پد ءَ پٹّی بندگ بوت ءُ جُست اِش کُت کہ ”تو ھما گپّاں کبول کن ئے یا ترا بہ جنیں ءُ دور بہ دئیں؟“
آئی ءَ گْوشت من دروگ بست نہ کناں ءُ دگہ بے میار مانگیشّینت نہ کن آں۔ آ گاڑی ءَ سوار کنگ بوت، گاڑی راہ گپت ءُ آئی ءَ وتی گْوھارانی ترانگ اتک اَنت۔ آ جیڑگ ءَ لگ اِت منی گْوھارانی وانگ شُت، باریں چون زندگی کناں۔۔۔۔۔۔۔آئی ءَ جیڑ اِت پت روچ ءَ من ءَ شوھاز کنت ءُ شپ ءَ گْوھاراں تسلّا دنت۔ آئی ءَ جیڑ اِت مات دلترک بیت۔۔۔۔آئی ءَ جیڑ اِت ماہ جبیں باریں کجام ھال ءَ اِنت۔ھمے جیڑگانی نیام ءَ پوجی ءَ جت لگتے آئی سر گوں گاڑی ءَ لگ اِت ءُ ھون بوت، آئی گُوشاں بے ننگیں زاہ ءُ بد کپگ ءَ اَت، بلے آ بے کِمار جیڑگ ءَ اَت۔ باریں مھرنگ، بیبو ءُ گلُزادی ھم انچو ازیت کنگ بنت یا ایوک ءَ من انچوش آں؟ آئی ءَ جیڑ اِت ھزراں ورنا بندیگ، چنچو من ءَ چہ بدتِر ازیت کنگ بیت۔ جیڑگانی تہ ءَ گاڑی ءَ بریک کُت ءُ آئی جیڑگ پرشت اَنت ءُ آ دو پوجیاں کشّان کت ءُ چہ گاڑی ءَ جھل دور دات۔۔۔۔تُپنگانی دپ پچ کنگ بوت ءُ آئی بالاد تیراں سُپت۔۔۔۔۔۔
