راستی

نبشتہ کار: جابر گلام

تئی چمّاں پٹّی یے بندگ بوتگ تو وتی چپ ءُ راست ءِ راستی ءَ گِندگ ءَ نہ ئے۔
آ روچی گوں ھمے دانکاں آیانی دیوان ھلاس بوت ءُ ھردو گسر کپتاں، مروچی ھپت ماہ ءَ پد آ پد ءَ دُچار کپتگ اِت اَنت۔ ھمنچو کہ دلگرانی ءِ گبار اِتاں ھمنچو گْورامبازی ءِ تلب سرّرچ اَت۔ ھردُکاں کرسی پُشت ءَ کشّ اِت ءُ وازمندگی دْراھباتے کُت ءُ نشت اَنت۔
سرباز ءَ دست چست کت پہ کاسم ءِ دلگوش کنائینگ ءَ کہ کاسم پیش کپت ءُ گپّے بندات کُرت: ”مرچی داں تو منی گپّ ءَ باور نہ کنگ ءَ ئے ءُ انگت وتی گپّانی سر ءَ اُوستاتگ ئے، اے لیکّھے نہ اِنت، اے تئی انا اِنت، تئی زِد یا نہ زاناں لالچے؟
تو منی کستر ءُ برات پد ءَ گْوشاں وتی چمانی پٹّی ءَ پچ کن راست ءُ چپ ءَ نگاھے شانک بہ دے، ھرچی چو کتاب ءَ دنیا ءِ دیم ءَ اِنت۔ نہ زاناں تو پرچی ھچّی نہ گندے ءُ ھچ سرپد نہ بے۔ یار تو انچو کتگ کہ پہ تئی سلام ءُ دُوا ءَ دل نہ گْوش اِیت۔“

سرباز ءَ دست دپ ءَ مُشت ءُ گْوشگ ءَ لگ اِت: ” بہ چار گوں من ءَ تو سیاسی دلرنجیانی بُنیاد ءَ وتی سنگتی ءَ اگاں سندے، اے وَ سیاسی رویشتے نہ بیت۔
ھاں! اگاں کائے منی دیدانک ءِ سر ءَ، من پد ءَ گْوشاں ما وتی پگر ءِ سر ءَ کار کنگ ءَ اِیں۔ چہ ھچ نہ کنگ ءَ مئے چیزّے ءِ کنگ گھتر اِنت۔ ھر کس وتی وتی رنگ ءَ کار بہ کنت، جتا جتائیں لیکہ اَنت کہ چاگرد ءَ شیوار ءُ شاھِگان کنت۔ اے منی دل ءَ ھراب نہ اِنت، بلے نہ زاناں چی ءَ تو یک گپّے گپتگ ءُ داشتگ کہ وتی راہ ءَ جتا بہ کن ءُ مئے ھمسپر بو، یار من تئی پیسری گپّانی سر ءَ باز پگر کتگ۔ مئے وس ءُ واک ھمیش اِنت، مئے تب نازُرک اِنت۔ ما بزگر ءُ بے وس دگہ چی بہ گْوش آں، کس وتی جند ءَ پچ نہ ریچ اِیت۔“

کاسم ءَ آئی گپ نیم بُندگی ءَ ھلاس کُرت ءُ گْوشت: ”بزاں گپ وتی وتی زاتی نپّانی اَنت؟ گپّ نہ گِندگ ءُ نہ زانگ ءِ نہ اِنت۔“
آئی ءَ وتی موبائل چِست کُرت ءُ راہ گپت، دو گام ءِ جَنگ ءَ پد چَک ترینت ءُ گْوشت ئے: ”راستی وتی جاہ ءَ اُوشت اِیت، کسی تب ءَ کپت نہ کنت ءُ بس کرد آشکار بنت ءُ سوب ھرکس ءَ پہ وت ءَ کنگی اِنت۔ بلے پہ تو نیکیں واھگ داشتگ ءُ دُوا کناں کہ تو سوبمند بہ بات ئے کہ تئی سوبمندی راستی ءِ چیدگاں بے سوب کنت، ءُ کوھیں بالاداں گُمسار ءُ بدنام۔“
ھردُکانی گپّ ھپت ماہ ءَ پسرے داب ءَ ناتوام بوتاں ءُ دلگرانی گیش ءُ اُمیت کمتِر۔۔۔۔۔۔