بلوچ ءِ دودمان ءُ آئی ءِ مانزمان

نبشتہ کار: ھسابجار

نہ زاناں اے منی کم اِلمی اِنت یا راستی ھمیش اِنت، من ھمے کہ بلوچ ءَ جیڑاں تہ من ءَ بس بی ایس او گیر کئیت۔ منی گْور ءَ بی ایس او ءِ داں وتی اولی سرکماش واجہ داکتر ابدُلئی ءَ بہ گر لُمہ جان ءَ ھوار ، داں مروچی ابرم بلوچ ءَ بیا۔
آئی ءَ بلوچ ءَ بلوچ بیگ ءِ ھاتر ءَ بازیں سرے ندْر کُتگ۔ بلوچ ءِ ڈیھ ءَ ھوار بلوچ ءَ وتی پجّار ءِ سکین دیگ ءِ ھاتر ءَ بی ایس او یک روچے نامینیت، تہ آ روچ ءَ ھم زورگیر بی ایس او ءَ سرانی سوگات بکش ایت۔ آ روچ، ھما روچ اِنت کہ ما ئےِ 2 مارچ ءِ نام ءَ زان اِیں۔ ءُ اے ھما جھدکاریں شھید ءُ سنگتانی جھُدانی برورد اِنت کہ بلوچ ءَ چہ وتی کلاں گستا بیگ ءَ ابید ھم, تُوری آ ھرکج ءَ اَنت، چے کچ ءَ اَنت۔ آئی ءَ یکجا کنت ءُ وتی جند ءِ ترانگ ءَ پرّینت۔آئی ءِ مستریں درور مروچیگیں مُچّی اِنت۔
دودمان کجام راجے ءِ زندگزران ءِ پجّار انت۔ دودمان ءِ دو بھر اَنت۔ یکے زاھری ءُ دومی اندری۔ زاھری بھر چوش کہ پوشاک، سواس، گدان ءُ گس، ورد ءُ وراکاں ھوار ساز ءُ زیمل، رسم ءُ ربیت، میراس، لیب ءُ گوازی اِنت۔
اندری کہ تو آھاں باھوٹی ءُ میار جھلی، مھمانداری، بجّاری، اشر ءُ اواچک ءُ ھمکاری، بیرگیری، ءُ پروش ورگ ءَ پد چہ اُود ءَ لڈگ۔ اے کل تئی دودمان ءِ بھر انت۔ ءُ ھمک آجوئیں راج وتی دودمان ءُ گْوست ءِ پھریزگ ءَ وتی میراس ءُ مڈّیاں، لیب ءُ گْوازیاں، کلات ءُ کدیمی جاھاں پھریز اِیت، پہ وتی پدریچ ءَ پشت گیجیت۔
چوش کہ کجام تاراجی زوگیراں کہ راجے ءُ دمگے کہ دستی کتگ درستاں ساری آئی ءِ زبان ءُ دومان ءِ سر ءَ اُرشے کتگ۔ کوھنیں گس ءُ کلات ڈُرینتگ اَنت، زبان ءِ جاہ ءَ وتی زبان زرتگ ءُ آئی ءِ جاھانی نام بگڑینگت یا وَ چٹا مٹ کُتگ اَنت۔
زوگیر ءِ زور گلامیں راجے ءِ ھونڈالانی بُرّگ اِنت، دودمان ءُ زبان کجام راجے ءِ شھرگ ءُ ارواہ اِنت۔ اِشاں ابید ھما راج یک جونے مان اِیت، ءُ زورگیر ءِ زور ھم ھمیش اِنت کہ تو چہ اشاں زبھریں یک زندگیں جونے بہ مان ئے۔ ما گندگ ءَ اِیں کہ زورگیر چے ھد ءَ سوبین اِنت۔
آ چہ مئے لوگانی پیژگاھ ءُ سیری مراگاھاں پدّر انت۔ چہ مئے نھادی ءُ وانگجاھاں پدّر انت۔ البت وھدے ما چار اِیں تا اے توپان ءِ دیم داشتگ گُڑا ھما کواساں گوں وتی دستکاریاں ءُ دومی زالبولاں۔ چوش کہ گلامیں راجانی نسیب ءَ جھان کہ آئی ءَ دیمروئی ءِ نام دنت آ یک سیاہ مارے جوڑ بیت یک ھارے بیت ءُ ملیت۔ ءُ تی کلیں شے آں داں تئی چاگرد ءَ پُلیت۔ ءُ ھرچی کہ زاھری شے اَنت آ زوت گاربیان باں، بلے وھدے ما گند اِیں کہ اے میان ءَ دو کس چو پُرسلاھیں سرمچارے ءَ میلانک اِنت۔
یکے اُستا ءُ دومی زالبول، اُستا ءَ چے مراد کوّاس بلد۔ درملکاں بید ء ھبر ءَ تئی پجّارینوک تئی پوشاک اِنت کہ مردین چہ آئی ءَ زبھر اَنت۔ اگاں داشتگ تا زالبول ءَ۔ یکے وتی چمانی ایردگاں ریچیت گوں ایرتکای ءَ جاڑیگے کنت ءُ دومی ھرجاہ پہ پھر پر ئےِ کنت ءُ ھمے ترا بلوچ ءِ پجّار ءَ دنت کہ اے دوچانی نکشانی سیادی چہ تئی پُشتی ریشگان اِنت۔ ھمے تئی ماں جھان ءَ پجّار اِنت۔
زوگیر پہ تئی ھستمان ءِ ایرجیگ کنگ ءَ وڑیں پندل ساز اِیت۔ تئی ھر چیز ءَ جھل جنت ءُ ترا بدل کنت ءُ اچ وت ءَ ماں جھان ءَ پیشدار ایت۔ داں تئی ڈیھ ءَ، مروچی تو ھرجاہ گْوش ئے کہ من بلوچے آں تا بہ گندئے آئی ءِ پما بئیت چہ تئی بولی ءَ بلے تو گْوش ئے کہ من بلوچستانیگاں تا ھیران بیت اے کُج ءَ اِنت؟
تو کہ سر ءُ بُن ئےِ کن ئے ءُ دی ئے تا گْوش اِیت اے وَ مُلکے نہ اِنت، پاکستان ءِ سوبھے ۔
ھمے داب ءَ تئی ھر چیز ءِ پجّار ءَ چہ وت ءَ نامینگ ءِ جھد ءَ اِنت۔ من سلام کناں وتی کلیں ماس ءُ گْوھاراں کہ آ ماں درملکاں نشتگ ءُ وتی دود اِش گوں وتی ملکی زندگزران ءِ داب ءَ داشتگ۔ ءُ دومی ھما کوّاساں کہ آھانی دستکاریانی سوب ءَ بلوچ ءِ سازاں ھوار ازباب جُل ءُ تگرد، درپ، کوش پُشت در پُشت سپر کنان اِنت۔
زاھری دروشم ءَ بید ء ھمے پوشاکاں اِد ءَ پہ ما دگہ ھچ پشت نہ کپتگ۔ ناں ماں سرشپاں پیژگاھاں سچکان، پاتال ءُ گورپاتانی سر ءَ نندگ کمرزانی جنگ ءُ دیوان کنگ ءُ کسہ آرگ ءُ ناں ماں روزرداں تھتانی سر ءَ نندگ ءُ بُچیں شیری چاھانی نوشگ، نا کپتوکی ءُ ششگان، ناں کہ دُزکی ءُ کورگاں ءُ ناں کبرستاں!
کہ چہ تو پد تئی ھمود ءَ بیگ ءِ، مھکم تریں منّانک اَنت۔ ءُ ترا میتگے ءِ زند ءُ دودمانے ءِ شون دیوک اِنت، تئی ھست بیگ ءِ گُڈی نشانی اِنت۔ چہ اشاں ، ھچّی نیست یک اسپیتیں سیاھی کہ اُود ءَ دگنیا ءِ کلیں لزت ھست اَنت، چوش کہ ملاھانی بھشت ءَ اِنت۔
بلے اِلّاکہ بلوچ گندگ نہ بیت۔ ءُ نہ بیت ھم ، بلے جھد الّمی اِنت۔ اگاں دودمان ءِ زاھری دروشم بید ء مئے ماس ءُ گوھاراں مئے گور ءَ بید چوشیں روچے ءَ گندگ نہ بیت۔ کسے بہ گْوش اِیت لاچاری اِنت۔ گُڑا جھد بہ بیت کہ دودمان ءِ اندری بھر ءَ زندگ بداریں گوں وتی زبان ءَ ھوار وتی دود ربیدگاں گوں وت ءَ داراں پُشت در پُشت وتی پدریچ ءَ سرکنان کُت بہ کنیں ۔
شمئے روچ وش بات انت پہ بلوچ، بلوچی ءُ بلوچستان ءَ جھد کنات اِت۔
بلوچستان آجو بات۔