نبشتہ کار: نیاز ناز بلوچ
بیگاہ ءِ ساھت اَت۔ چہ دوریں پندے ءَ اتکگ اِتاں ءُ سک دمبرتگ اَت۔ سنگتے ءَ سیاہ چاہ جوڑ کتگ اَت ءُ کرّ ءَ دیوان جاہ ءَ چکرینان اَت۔ گرم ھم چو ساھگ ءَ سر ءِ ھمراہ اَت ءُ چادر ءِ لمب گوں اَت ءُ ھیدان ھشک کنگ ءَ اِتاں۔ ھمے ساھت ءَ مھروان اتک ءُ کش ءَ نشت، ”چون بوتگ سپر، دیستگیں چون اِت اَنت؟“
من سپر ءِ دْرائیں کسّہ یک یک ءَ کت اَنت ءُ دْرائیں دیستگینانی سلام ءُ دْروت ھم مھروان ءَ سر کت اَنت۔
پد ءَ آئی ءَ من ءَ ھلوت کنان ءَ گْوشت: ”سنگت پلانی سک بیوار اِنت۔ دمگ ءَ پہ آئی ءَ جاور سک نگیگ ترّ اِتگ اَنت ءُ گْوشگ ءَ اِنت من ءَ بہ کش اِت۔“
چیزے روچ ءَ پد آ سنگت اتک ءُ پہ ما سر بوت۔ چوناھا من اے ورنا پیسر ءَ نہ دیستگ اَت کہ ھال ءُ رھوت (رابتہ) گوں دگے سنگتے ءَ اِت اَنت ئِے۔ کسانیں ورنایے اِت۔ کساس اُمبر ئِے بیست یا کہ بیست ءُ یک ءِ میان ءَ اَت، چوناھا دمگ ءَ آئی ءِ کوڈ نام مِستاگ اَت، اِد ءَ مستاگ ئِے سر چت ءُ مرید ایر کت ئِے۔
مرید کسان ءُ جیڑگے مزن اِت اَنت۔ مئے دیم ءَ اَت، جان سبک اَت، مھروان اَت، رُدان اَت۔ من کمیں وھد ءِ توک ءَ ھمے سما کت کہ اے ورنا چیزان سمبال اِت کنت۔ کاراں دیم ءَ برت کنت۔ گڑا منی اے گمان رد نہ بوت۔ سنگتان مرید ءَ را موہ دات۔ زمہ واری دات ءُ آ وتی زمہ واریاں چے گیش کار کنان اَت۔ مدام جیڑگ ءَ اَت، ٹوٹل ءَ اَت، ”پلان جاگہ ءَ پلان کار اے وڑ ءَ بوت کنت۔ پلان دمگ ءَ پلان جاگہ ءَ اے کساس ءَ گوں اے رنگیں کارے بوت کنت ءُ آسرے اے رنگ ءَ در اتک کنت۔“
اے زند ءِ لکیں سپر ءَ گوں بازیں سراں ڈیک ورگ نسیب ءَ بوتگ، ھرکس وتی زانت ءِ کچّ ءَ جیڑگ ءَ دیستگ اَت، بلے مرید جان ءِ جتائیں جیڑگ اِت اَنت۔
گُڈّی شپ ءَ کہ من تھاری ءَ سنگان ءَ لگت دیان اِتاں ءُ وتی وابجاہ ءَ روگ ءَ اِتاں، آ پیسر ءَ وپتگ اَت۔ گوں گوانکو ءَ دلگوش اَت ءُ منی پادانی برمش ئِے اش کت ءُ من ءَ توارے کت ”اِد ءَ کمیں مانتر گوں ترا گپّے ھستیں۔“
پد ءَ گپ ءَ لگ اِت۔ من گوشدارگ ءَ اِتاں ءُ آ گْوشان اَت، گُڈّی ءَ کہ ھبر ءِ آسر کت اَنت تا بلائیں ٹھکے دات ئِے۔ من ھم کند اِت۔ پد ءَ اچ من ءَ چے جست کت ئِے ”گڑا ھمے وڑ ءَ چون انت؟“
من پد ءَ کند اِت ءُ گْوشت، ”تو شوک جیڑگ اِتگ، بلے بس یک ءُ دو روچ ءَ وت ءَ گیشّینیں گڑا تئی پروگرام ءِ سر ءَ کار کن اِیں۔“
پد ءَ سھب بوت ءُ مرید جان پہ سپرے ءَ در کپت ءُ بیگاہ ءِ ساھت ءَ آئی ءِ نمیرانی یے ھال مارا سر بوت۔۔۔۔۔۔۔۔
ملنگیں مرید جان! من انگت دل ءَ ھمے جیڑگ ءَ آں کہ ترا گوں من ءَ سک باز گپّ ھست اَت، سک باز کسّہ ترا کنگی اَت، بلے وھد ءَ مارا داں دیر ءَ یکجاہ بوگ ءِ موہ نہ دات۔
بلے ھواریں! دل ءَ سدک ببو کہ پد ءَ الم ءَ دُچار کپیں۔
