سرگْوست: شھید اِزت اُرپ ء جُمّہ جان

نبشتہ کار: ڈاکٹر لاشاری

من چہ سپرے ءَ واتر کُتگ اَت کساس بازیں وھدے ءَ سنگت ڈیک نہ داتگ اِت اَنت، پرچا کہ من ءَ شھری کارانی زمہ داری گیشتر گون اَت ءُ گیشتر شھر ءِ ھساب ءَ اِت انت ءُ ھرکس ءَ گوں ملاکات کنگ ءُ دُچار کپگ ءَ من گستا کنگ بوتگ اِت آں، گُڑا ھمے میان ءَ منی مستریں برات چہ اوتاگ ءَ اَتکگ اَت ءُ من ءَ رھوت ئِے کت کہ ”من تئی نیمگ ءَ اَتک نہ کناں تو بیا مئے نیمگ ءَ گند ءُ نندے کنیں کہ دیر اِنت ترا نہ دیستگ بیا۔“
من گْوشت شر ندراں گُڑا کایاں، بلے من ءَ چو ھرکسی دیم ءَ کپگی نہ انت کہ من شھری سنگتے آں کہ پاشک مہ باں، گُڑا لالا جان ءَ من ءَ پسو دات کہ ”ترا دْرست پجّا کار اَنت، نی وت ءَ چیر مہ دے۔ چیر دیگ ءِ وھد گْوستگ بیا نی ٹھل ءُ ناز مکن۔“
ھیر دو سے روچ گْوست ءُ من لھتیں نہ دوتکگیں گُد ھم وتی لالا ءِ واستا زُرت کہ کوہ ءَ بیتگ اَت دگہ لھتیں سامان ءُ وتی لھتیں کارمرزیں چیز زُرت ءُ در کپت آں۔ اے وھد سھب ءِ 8:00 بیتگ اَت کہ سپر دْراج اَت ءُ من موٹل ءَ سوار اتاں دانکہ جھل اسر ءَ وت ءَ پہ سنگتاں سر کت ءُ چاراں دو سنگت منی دیم ءَ اَتک ءُ من ءَ گلائَش کُت اِش ءُ زوت چہ شھر ءَ دراَتکیں دیم پہ سنگت ءِ گس ءَ شُتین ءُ نشتیں۔ سنگت ءِ لوگ ءَ کہ سر بیت آں چاراں دگہ دو سنگت نشتگ اَت ءُ سکیں مھروان اِت اَنت۔ من ءَ سک باز مھر اِش دات ءُ گپ ءُ کندگ ءُ مسکرا بوت، سنگتے ءَ منی برات جُست کت کہ ”ھال کن تو مستر ئے یا کہ ڈاکٹر؟“
برات ءَ پسو دات کہ ”ھاھاھاھاھا، من کستراں داکتر مستر اِنت۔“
سنگت ءَ نزانت کہ کسترین کے اِنت ءُ مسترین کے اِنت، بس گْوشت ئِے ”ڈاکٹر پورا کماشے ءُ چہ ترا مستر بیت گندگ ءَ۔“
دومی سنگت ءَ ٹھک دات ءُ گْوشت: ”بل اَڑے مستری ءُ کستری ءَ زان ءَ زاماتی ءَ دلمانگ ئے ھاھاھاھا۔“
گوں ھمے گپ ءُ دیوان ءَ شپ بوت ءُ سنگت ءَ مارا شامے دات ءُ پد ءَ سیاھیں چاھے آؤرت ئِے کہ ”داکتر چاہ ءَ بور کہ تو سک ژند ئے، تئی ژندی ءَ در کنت۔“
من پسو دات ”جگر من چاہ نہ وراں من ءَ چاہ ءِ جند وش نہ بیت۔“
سنگت ءَ پد ءَ بچکند اِت ءُ گْوشت: ”مڑاہ مکن لوگ وتیگ اِنت، شیرچاھے ور شریں۔“
باز سلاہ جت ئِے، من گْوشت ”تئی دوستی ءَ گُڑا یک پیالھے چاہ ور آں۔“
من چاھے وارت پد ءَ گپ ءُ دیوان بوت ءُ من سک ژند ءُ پند اِتاں کہ راہ سک دیر ات، من گوں استاد مھناج ءِ سوت ءَ گوشدارگ ءَ اتاں کہ واب کپت آں۔
سھب بوت ءُ من جانے شُشت ءُ سنگت ءَ پد ءَ ارزبندے آؤرت گوں ھیک ءُ نگن ءَ ما سنگتاں وارت ءُ نشت اِیں گپ ءُ ھبر بوت۔ گُڑا ھمے میان ءَ سنگتے ءِ گوانکو ءَ زنگ وارت کہ جُمی اِنت پون ءَ اِنت، گْوش ایت پیداگ آں پہ شما، گُڑا جُمل اَتک ءُ من ءَ امباز کت ءُ بگل ءِ کُت جوڑی ءُ ڈڈی کُت ءُ ما نشتین ءُ دیوان ءُ گپ بوت ءُ مزاک مسکرائی کت، برے یکے گلاک زرت۔ گُڑا جمل ءَ گْوشت: ”داکتر اَتکگ رویں یک شپے ءَ شکار ءَ۔“
گُڑا ما شور ءُ سلاہ کت ءُ اے دگہ شپ ءَ شکار ءَ شت اِیں، گُڑا پیسر ءَ سنگتے ءَ گْوشت کہ ”پلانی گون اِنت، مرچی ھرام بات شکار بہ کنیں۔“
ما درستاں کند اِت، سنگت وش رو ءُ وش تب اِت انت، کس چہ کس ءَ گلہ نہ اَت۔ ھیر ما توپگ زرت انت ءُ دیم پہ شکار ءَ راھی بوت اِیں، اے پل ءُ آ دار برے یک ڈگارے ءَ دور کنان کت سنگت ءَ گْوشت: ”من شمارا گْوشت کہ پلانی پال اِنت، شکار نہ بیت ھاھاھاھا۔“
ما ٹھک دات ءُ کند اِت واکی تو راست گْوشت، پد ءَ سنگتے ءَ درائینت کہ ”اے چی ءَ گران کتگ ءُ آؤرتگ گوں، مرچی بزگیں داکتر ءَ شانتل ءُ کپوت نسیب ءَ نہ بوت کہ تامے بہ چش اِیت ھاھھاھا۔“
من کند ات ءُ گْوشت ”منی بھت ھراب اِنت، سنگت ءَ میار نیست ھاھاھاھا۔“
ھیر ما ھمے جنگل ءَ گردان ءُ دانکہ اَتکیں جمل ءِ لوگ ءَ، جمل ءَ مارا ڈڈّیں شامے گوں مُرگ ءِ کڑائی ءَ وارینت ءُ ما ھمد ءَ نشت ءُ گپ ءُ مسکرا کت دانکہ دیراں پد شت اِیں وتی گس ءَ۔
گُڑا اے دگہ روچ ءَ من سک نادْراہ بوتاں من ءَ سنگتاں بُرت ءُ دیم پہ شھر ءَ داکترے ءَ سوچن ءُ ڈرپ جت ئِے من کمو گھتر بوتاں پد ءَ اے روچ ءَ منی برات ھم تپیگ بوت سک، ما پد ءَ شت اِیں داکتر ءَ وت ءَ پیش داشت بلے منی تپ من ءَ یل نہ کنگ ءَ اَت ءُ من سک ھلاس بوت آں۔
گُڑا جمل ءَ گْوشت: ”داکتر ءَ پیمّاز بہ دے اِت بلکیں جان ءِ آپے کئیت ، گنتر ھمد ءَ شھید بیت ھاھاھاھا۔“
من دانکہ کساس باز وھد ءَ جمل ءِ دیوان ءَ نشتاں ءُ جمل ءَ ھر شپ مارا کندینت ءُ کسّہ آؤرت اَنت کوہ ءِ سنگتانی، برے یکے ءِ بڈّ ءَ کپتگ اتیں، پورا دگہ دنیایے اَت۔ اے دابیں مجلس ءُ سنگتانی کر ءِ نندگ منی مستریں وشبھتی اَت کہ من سنگت دیست اَنت ءُ من ءَ تاھیر رسگ ءَ اَت، بلے جمل ءِ کندگانی توار ءُ پُرمھریں گپ بے کساس تاھیر دیگ ءَ اِت اَنت۔ جُمل یک مھروانے اَت، یک شوک ءُ زیبائیں انسانے اَت، آئی ءَ زمین ءِ گماں انچوش اِشک ءُ مھر اَت کہ پورا زمین ھم بید ء جُمل ءَ تھنا اَت۔
ھیر گپ باز اَنت گْوشگ نہ بنت، گُڑا من باز وھد نشتاں ءُ من ءَ ھم نی درکپگی اَت دگہ نیمگے ءَ، گُڑا من ءَ دگہ سنگتے ھم ھمراہ اَت کہ آ اوتاگ ءَ روگی اَت۔ من ءَ سنگتاں گْوشت اے سنگت ءَ ھم وتی پاداں بر گوں من سنگت زُرت ءُ دیم پہ وتی نیمگ ءَ رھادگ بوتین ءُ بلے راہ ءَ کہ ما سوار اِت اِیں موٹل ءَ گپ ءُ ھبر کنان اِت اِیں گُڑا بس گپ جمل ءِ سر ءَ اَت کہ جمل مھروانیں سنگتے، باز گپ بوت ءُ ما وتی منزل ءَ رس اتین ءُ سنگت جاگھے ءَ سر کُت ءُ من پد ءَ وتی ھلک ءَ رھادگ بوت آں۔ جمل جان تئی جاگہ بھشت بات، منی ھمبلو تئی داتگیں کُربانی بلوچ سرڈگار ءِ آجوئی اِنت۔۔۔