شھید جلیل پنّام ء جورک

نبشتہ کار: زِراب دشتی

زمین ءَ اَنچیں تمردیں بچ ودی کُتگ کہ آیانی پِگر ءَ سرجمیں چاگردے ءَ رنگ زُرتگ، من ھما ورناھاں سُھریں دْروت ندر کناں کہ آیاں وتی تنگھیں سر ءُ نُگرھیں جان پہ سرزمین ءِ آجوئی ءِ ھاتر ءَ ندر کُرتگ ءُ راجدپتر ءَ ابدمان بوتگ اَنت۔ شھید جلیل جان پنّام ء جورک ھما تمردیں سرمچاراں چہ یکے اَت
کہ من ءُ جلیل ھر کُج ءَ ھمراہ بوتگیں، بزاں اسکول ءِ دَور، رَمگ ءِ چارینگ بہ بیت یا کہ ھامین ءَ ناہ ءِ سر چِنگ ما مُدام ھمراہ اِت اِیں۔ ما چہ یکے دومی ءَ کدی گِستا نہ بوت اِیں، جلیل چہ من ءَ ٹینٹ تِر ءُ کدی کدی زھر ھم گِپت، منا شھماتے جت بلے ھما دَمان ءَ من ءَ وشنانے کُت۔ ما  سُھب ءَ اِسکول ءَ شُت اِیں ءُ بیگاہ ءَ رمگ زُرت گَورگی کور ءَ پہ چارینگ ءَ بُرت اَنت، بَرے بَرے من کھیر ءَ سر کپتاں ٹال بُرّ اِت ءُ برے برے مارا کماش ءَ مُدام گْوشت منی چُک وتارا سَمبال بہ کن ئے کھیر ءَ مہ لَگوش اِت ءُ مہ کپ اِت۔ یک روچے من کھیر ءِ سر ءَ اِت آں ءُ جلیل جھل ءَ نِشتگ ءُ وتسر ءَ گپ کنگ ءَ اِنت، من چہ کھیر ءَ ایر کپتاں ءُ گْوشت ترا ھَیر اِنت تو وتسر ءَ ھبر کنگ ءَ ئے ؟
”ھو! من مرچی زمین ءِ درد ءَ مارگ ءَ آں، زمین چوں بزگ اِنت۔“
من جُست کت تو زان ءَ زمین ءَ چہ بزگی ءَ رکّینت کن ئے ؟
”ھو! زمین ءَ چہ بزگی ءَ رکّینگ ءِ ھاتر ءَ مارا جنگ کنگی اِنت، ھون ریچگی اِنت، لیگاریں ھر چیز ماندارگی اِنت، گُڑا سَبز اِیت ءُ زمین آجو بیت۔“
من چہ ھما روچ ءَ زانت جلیل سکّیں دلیریں ورنایے، پدنءَ ما رَمگ زُرت دیم پہ لوگ ءِ نیمگ ءَ رھادگ بوت اِیں ءُ جلیل ءِ لوگ چہ منی لوگ ءَ گِستا اَت۔

ھمے وڑ ءَ وھد گْوزان بوت ما مزن بوان بوت اِیں، من پہ وانگ ءِ ھاتر ءَ شال ءَ شُتاں ءُ جلیل گْوادر ءَ۔ چار سال ءَ پد منی سر گْوادر ءَ کپت جلیل ھَم ھمود ءَ اَت، من ءَ دو روچ بیتگ اَت کہ من جلیل ءِ کِرّ ءَ اِت آں۔ یک شپے منا گْوشت ئے ”زِراب جان! من ترا مرچی ھبرے گْوش آں۔“
من گْوشت بہ گْوش جان چے ھبرے؟
”من اِرادہ کُتگ کوہ ءَ رَو آں“
من گْوشت کوہ ءَ رو ئے وَ شر اِنت، بلے کوہ ءِ رَوگ ءَ پیسر باز بہ جیڑ۔ کوہ ءَ گُژنگ ءُ بزّگی اِنت، یک برے کہ شُتنئے پد ءَ واتر بَگ لگوری اِنت، پرچا کہ سَنگر ءَ چہ تتکگیں مَردم ءِ دیم ءَ لگور نبشتہ کنگ بیت۔
”جان من وتئ پیسلہ کُتگ، من رواں کدی لگور نہ بہ آں۔ داں زندگاں دُژمن ءَ پہ اِیمن ءُ آرام ءَ نَیلاں، دانکہ دُژمن ءِ یک سِپاھیگے ھست من ھم پہ ایمنی نہ نند آں۔“
من گْوشت ترا آپرین ءُ من ءَ تئی سر ءَ پھر اِنت کہ تو پہ بندیگیں گُلزمین ءَ اِنچو جیڑ اِتگ، اگاں پیسر ءَ چہ رسترانی دست ءَ شھید نہ بوتاں من ھم کایاں۔

پد ءَ من سُھب ءَ شال ءِ ٹکٹ گِپت دیم پہ شال ءَ شُت آں، سیمی سُھب ءَ من چہ واب ءَ بُست کُت چاراں موبائل ءَ میسجے اتکگ ءُ نبشتہ اِنت ”جان من نوں درکپتگ آںدیم پہ وتی منزل ءَ، اللہ تئی پُشت ءُ پَناہ بات۔“
بلے نیٹورک ءَ نہ اَت، منی سر ءَ ھمینچو میسج اتک من نہزانت کئی جواب ءَ بہ دے آں۔ ھرکا جُست کنت جلیل ءِ ھال ءَ سرپد نہ ئے؟ کُج ءَ شُتگ؟ کئی نیمگ ءَ رپتگ؟ پرچا کہ آیاں زانت من لازم سرپد باں، بلے من ھچ نہ گْوشت۔

وھد گْوزان بوت من ھم کوہ ءَ اتک آں، بلے من گوں جلیل ءَ ڈیک نہ وارت۔ سنگت کِسّہ کناں کہ جورک سکا دلیر ءُ جَپاکشیں سنگتے بوتگ، اوتاک ءِ توکا کار ءُ دزکمُکی، سنگتانی گوم ءَ شریں رنگے ءَ پیش آیگ، گوں یکے دومی ءَ مھر کنگ، اے آئی سنگتی ءِ سِپت ءُ ستا اَت۔ چوش کہ گوں جورک جان ءَ ماھے ءَ پیسر ھال بوتگ اَت، من ءَ گْوشت ئے ”ما لھتیں سنگت دلمانگ اِیں کہ شُمئے نیمگ ءَ بیائ اِیں۔“
من گْوشت اللہ شُمارا پہ وشی بْیار اِیت، ما شُمئے وداریگ۔۔۔“

بیست روچ ءَ پد منی سر پد ءَ نیٹورکے ءَ کپت، من گْوشت گوں جورک ءَ ھالے کناں بلےجورک نیٹورک ءَ نہ اَت۔ من ءَ سنگتے ءَ گْوشت ”جورک گوں لھتیں سنگت ءَ سپرے ءَ درکپتگ۔“
من گَل ءَ بال بوت آں کہ جورک مئے نیمگ ءَ کئیت، گُڑا من سپرے ءَ درکپتاں پد ءَ چارمی روچ ءَ اوتاگ ءَ اتک آں۔ سُھب ءَ سئے سنگت نیٹورکے ءَ روگ ءَ اِتاں کہ من ءَ
سبر نہ بوت ءُ دل ءَ گْوشت رواں جورک ءِ ھم ھالے گِراں بہ گندئے بئیت دَزگِران ئے۔ من گوں سنگتاں شُتاں، اَنچو کہ ما نیٹورک ءِ جاگہ ءَ سر بوت ایں، من ءَ سنگتے ءَ ھال کُت ”باریں ھالاں بہ کن جورک چوں شھید بوتگ؟“
من گْوشت من سرپد نیاں، باریں جُستے کن آں۔ ھمے دمان ءَ سنگتے ءَ منی سر ءَ جورک جان ءِ اکسے دیم دات کہ چیر ءَ نبشتہ اَت ”گوں لھتیں سنگتاں پارٹی ءِ کارانی سر ءَ بوتگ، دُژمن ءَ سنگت گیرا داتگاں جَورک شھید بوتگ۔“

اے دمان ءَ من ءَ ناں زمین ءَ زُرت ناں آزمان ءَ، اے وھد ءَ منی ھمراہ ھم منی کش ءَ نندوک اِت اَنت۔ من آ ھال داتاں کہ جورک شھید بوتگ، منی چمّانی اَرس رِتکاں بلے من وتا مُھکم کُت۔ سنگتاں من ءَ تسلّا دات ءُ گْوشت ”وت ءَ پریشان مہ کن، ھرکسّی راہ ھما اِنت۔“
من اے زانتگ ءَ کہ شھیدی ءِ راہ اِنت ملکموت الم یک روچے امباز اِیت، مرچی جورک ءُ باندا من آں۔ بس تھنا یات پَشت کپ اَنت، چہ مرگ ءَ پد شرّیں کردار مردُم ءَ مدامی زندگ کنت۔ من ءَ سنگتے ءَ گْوشت ”ما دُرست پریشان اِیں، بلے مارا شُمارا مُھکم بوَگی اِنت۔ بَس ھمے ساھت کدی بے ھال کنگی نہ اِنت کہ اے دُژمن ءَ گوں مارا چون کُتگ، ءُ مارا چی کنگی اِنت۔
جورک جان شھیداں سلام کن، بھشت ءَ بات ئِے۔
رُکست اَپ اَرُون سنگت