نبشہ کار: ممتاز بلوچ
کوٹی ءِ زیبائی!
منی کوٹی تھنا یک چار دیوالے ءِ نام نہ اِنت، اے کوٹی منی ھیالانی جنگجاھے ءُ مارشتانی پڑ اِنت۔ اِد ءَ من ءَ ھاموشی گوانک جَنگ ءَ، ءُ دیوال گپ جَنگ پرمائیگ اَنت۔ منی کوٹی ءِ دیوالانی سر ءَ سنگتانی اَکس کہ لگ اِتگ اَنت، بلے اے اَکسانی پُشت ءَ چنچو واب چیر بوتگ اَنت اے چیز ءَ کس مارگ ءَ نہ اِنت ءُ کس نہ زانت۔
اے اکس منی کوٹی ءِ زیبائی ءُ جلواہ، وھدیکہ شپ بیت گڑا کُل سنگت واب بنت۔ منی کوٹی ءِ زیبائی ءِ توار من ءَ من چہ دنیائی ءِ ھیال ءُ مارشتاں گِستا کنت ءُ وتی نیمگ ءَ کار اِیت ءُ سر کنت۔ گُڑا ھمے دیوال ءِ سر ءِ اکس منی اے جُستانی پسّواں من ءَ دے اَنت۔
من کَے آں ؟
منی راہ چے اِنت؟
من ءَ کُج ءَ ءُ چون سپر کنگی اِنت؟
منی منزل کُج ءَ اِنت ؟
برے برے سنگتانی سگریٹ ءِ دُوت گوں کوٹی ءَ یکشل ءَ دُچار بنت، ءُ برے برے ند کاگد ءِ سر ءَ گھگیری ءُ آشوب نبشتہ کنت۔ منی کوٹی زانت کہ من یک سادگیں مردمے نہ آں، منی توکا ھترناکی ھست۔ اے کوٹی منی درسگاھے بوت کنت بلے دژمنے اِنّا! منی کوٹی یک رازے، یک بلائیں ءُ چیر اندریں رزے،
پرچا کہ اے ھما جاہ اِنت اِد ءَ واب ودی بیت۔ وهدے واب راستی ءُ گْواچن جوڑ بنت، گڑا تیوگیں دنیا ءَ بدل کن اَنت۔ چوناھیا مردم گْوش اَنت کوٹی بس واب ءِ جاھے، بلے منی واستا تھنا وابجاھے نہ اِنت۔ منی ھیال ءُ مارشتانی بُنکّی جاہ اِنت کہ من ءَ چمداں نوکیں ھیال، مارشت ءُ درد رس اِتگ۔ وھدے کہ منی دل ءَ ترانگ ءُ یات چول جن اَنت ھمے چولانی دریا من ءَ یک منزلے ءَ سر کن اَنت، آ منزل منی زند ءِ گچینیں منزل گْوشگ بیت۔ ھمے واب یک روچے من ءَ سوبمندی ءِ نیمگ ءَ بر اَنت، بوت کنت یک روچے من اے کوٹی ءَ چہ در بہ کپاں، بلے زانگ نہ بیت کہ دیم ءَ مئے زند ءِ سپر ءُ جاور ھال چون ءُ کُجام داب ءَ بنت۔
اے منی کوٹی اِنت، منی وابانی کسانیں جاھے کہ منی دْراھیں دنیا گوں ھمے کوٹی ءَ بندوک اِنت۔ چہ دریگ ءَ کپوت ءِ کوکوانی توار چو ساز ءُ زیمل ءَ منی دل ءَ آشنائی پیداک کن اَنت۔ اِد ءَ کتابانی وشیں بو، ھیالانی رُژنائی، ءُ پْرشتگیں بچکندگانی توار، مھرھانی دیار، وتی ھنکین ءِ یات ھمے کوٹی ءَ گوں ھوار اَنت۔ اے کوٹی پہ من یک سرجمیں دنیایے۔
دیوالانی سر ءَ نبشتہ کُرتگیں ناسرجمیں کسّہ، مھروانیں ھمبلوکانی اکس، اے کوٹی منی ھیالانی واب ءِ زیبائی ءِ دْروشم اِنت۔ من اے کوٹی چو پاکیں پیگُمبر ءَ سمار اِتگ، چو نازُرکیں بانور ءَ جلواناک کُتگ۔
سنگتانی، پْرشتگیں بچکندگ، منی ھیال ءَ نوک بوان اَنت۔ اے کوٹی ءِ تہ ءَ ھُشکیں اَکس نہ اِنت، اے اَکس منی دْراھیں دنیا ءُ کسہ اَنت۔ اے کوٹی بس چار دیوال ءُ یک چھتے نہ اِنت، بلکیں منی واھگانی دیار اِنت۔ ھر وڑیں اکس، ھر پوسٹر، ءُ پْرشتگیں آدینک منی دل ءِ جلشک اَنت۔ اے کوٹی ءَ من دیم ءَ مسکرا کناں، جیڑاں ءُ وتی دل ءِ گپاں گوں بے تواری ءَ درشان کن آں۔ اے جاہ من ءَ آرام بکش اِیت، من گوں وتی ھیالاں دُچار باں۔ اے دیوال ءِ اکس نہ ایوک ءَ کوٹی ءِ زیبائی ءَ گیش کن اَنت، بلکیں منی جزبگ ءُ مارشتاں ھم زندگ کن اَنت۔
اے منی کوٹی اِنت، منی دنیا اِنت، منی پجّار ءُ وابانی گواہ اِنت، چنچو واب اِد ءَ چیر بوتگ ءُ چنچو واب گار ءُ بیگواہ اِنت، من بس ھمے وابانی شوھاز ءَ سپر کنگ ءَ آں۔۔۔۔۔۔
