نبشتہ کار: مھرو ساجدی
من گوں وت ءَ گْوشاں کہ نہ جیڑ آں بلے وھدے کہ تئی داتگیں مھرانی درد ایر دے اَنت گُڑا منی جیڑگ جیڑگ ءِ سر ءَ بیت کہ تو چونیں ھورے گوں من ءَ دُچار کپتگ ئے۔ چہ تئی مھراں من بھ دور ءُ گِستا بوت نہ کن آں، اے ھما مھراں کہ شے ءُ ھانی ، شھداد ءُ مھناز ، کیا ءُ سدو ، للہ ءُ گراناز ، شیرین ءُ پرھاد ، سسی ءُ پنو ءَ کُتگ اَنت۔
تئی مھر ایشاں چہ ھچ رنگ ءَ کم نہ اَنت، بلکیں منی ھیال ءُ نِز ءَ دوسری گیش اَنت۔ منی چمانی دیم ءَ بس تئی دْروشم ءِ ندارگ اِنت، وھدے کہ تئی ترانگاں کپاں انچوش تاھیر گِراں کہ گْوش ئے جنتی ھوراں گوں لیب کنگ آں۔ پمیشکا من تئی اے داتگیں مھرانی درد ءُ ترانگاں پہ وتی دو روچی زند ءَ سوگاتے سرپد بہ آں۔
ھمے واستا منی زند ءِ ھر گام ءُ ھیال ءِ سپر گوں ترا بندوک اِنت، بس گوں ترا سپر کنگ ءَ اِنت۔ اے ھما ھیال کہ اِشی ءَ گوں کس ءَ سپر جنگ ءِ شوک نہ بوتگ، ءُ اے مھر ءِ سپر ءَ بس گوں ترا جَنگ ءَ آں۔
یک روچے تئی وش زیملیں توار کہ منی گُوشاں مہ کپ اِیت، من چو مولانگیں شے ءِ وڑ ءَ در پہ در باں۔ انچوش کہ شے ءَ وتی جان ءِ بند بند داتگ اَنت پہ ھانی ءَ، آئی ءَ مھر ھمے کساس ءَ کُتگ۔ انچو در پہ دری، واری ءُ بزّگی کش اِتگ ئِے، من ھم ھمے مرکب ءَ سوار باں ءُ سپر کنگ ءَ بندات کن آں۔ اے سپر داں ھما روچ ءَ برجاہ مان اِیت کہ من ءُ تو یکدل ءُ یکجان مہ بہ اِیں، اگاں ناں سپر وتی سر ءَ کُج ءَ کشّ اِیت چہ منی ھیال ءُ گُمان ءَ در انت۔۔۔۔۔۔۔
